Zostałem kinomanem. To znaczy nie tyle zostałem, co jestem tak postrzegany. Schlebia mi to, a jednocześnie niezwykle bawi. W końcu dość specyficzne wrażenie pozostaje, kiedy ktoś podchodzi do mnie i pyta, czy dany film jest dobry, godny obejrzenia. Przepraszam, czy ja jestem wyrocznią delficką albo trzymając się tematu - Tadeuszem Sobolewskim ? Czy jak coś podoba się mnie to od razu musi się podobać także wszystkim dookoła ? Osobiście nie traktuje siebie, jako kogoś więcej niż widza kinowego. Owszem oglądanie filmów sprawia mi przyjemność. Lubię także o nich czytać, o czym świadczą naręcza miesięcznika "Kino" walającego się na moich półkach. Do kina chodzę częściej niż przeciętny Polak - zgoda. Tylko czy to czyni ze mnie kinomana z krwi i kości ?

Korzystając z umownego okresu ferii (w tym roku mniej beztroskiego z poprawką w tle i pracą magisterską na karku) nadrobiłem w trybie ekstensywnym zaległości filmowe. Wiadomo... Co kinoman to kinoman (phi!). Sporo tytułów mam na koncie, aczkolwiek tylko dwa z nich pozwolę sobie uczynić bohaterami tej notki - "Drzewo życia" i "Głód"

Terrence Malick, rocznik 1943. Amerykański reżyser, scenarzysta, producent. Człowiek niezwykły. Zaczął karierę pod koniec lat 60-tych, lecz do tej pory wyreżyserował zaledwie 11 filmów. Trudno się dziwić takiej marnej statystyce, jeśli zauważymy, że pomiędzy filmem nr.7 ("Niebiańskie dni") a nr.8 ("Cienka czerwona linia") Pan Malick zrobił sobie bagatela 20-letnią przerwę ! Z powodu swojej twórczości, specyficznego podejścia do zawodu filmowca i aury tajemniczości, która go otacza premiera każdego kolejnego tytułu sygnowanego jego nazwiskiem staje się światowym wydarzeniem artystycznym. Nie inaczej było z "Drzewem życia". Filmem, który został okrzyknięty arcydziełem i otrzymał prestiżową Złotą Palmę podczas festiwalu w Cannes.

Sam mam problem z "Drzewem życia". Jestem pod wrażeniem strony wizualnej filmu. Każde ujęcie jest perfekcyjne i dopracowane w najmniejszych szczegółach. Efekty specjalne wykorzystane do wstawek o "powstaniu świata", choć skrajnie manieryczne też mogą się podobać. Ale im dłużej śledziłem historię rodziny O'Brianów z wiodącą w niej rolą ojca (więcej niż przyzwoity Brad Pitt) tym bardziej zgadzałem się ze stwierdzeniem jednego z polskich krytyków, iż Malick w swojej wizji pytań o Absolut, Boga, wiarę, a także sens stworzenia i życia popadł w filmową grafomanię. Utwierdziłem się w tym po przejrzeniu filmu jeszcze raz, ale na przyspieszeniu. Zobaczyłem dobrze zmontowaną serię ładnych obrazków, które jednak nie niosły żadnej treści. Albo też ta treść jest trudna do uchwycenia, co koreluje z tematem nieodgadnioności Boga i świata, jaki stworzył. Dlatego staram się odrzucać myślenie o "Drzewie życia", jako o filmie fabularnym. Bo jako film zupełnie się nie sprawdza. Jest obrazem przeciętnym, nakręconym według zasady "sztuka dla sztuki". Traktując natomiast dzieło Malicka jako obrazkowy traktat humanistyczny wpisujący się w rozważania o kondycji współczesnego człowieka i jego relacji z Bogiem oraz światem otwieramy sobie zupełnie inny horyzont poznawczy. Czuję, jak pompatycznie to brzmi, ale właśnie takie nieco idealistyczne wrażenia nasunęły mi się po seansie.

Steve McQueen (nie aktor), rocznik 1969. Brytyjski artysta, twórca sztuki współczesnej. Obecnie reżyser i scenarzysta. Na koncie fabularny debiut, za który otrzymał nagrodę BAFTA i kilkanaście nominacji. Nadzieja światowego kina. Wspomniany debiut to "Głód". Film przedstawiający historię strajków bojowników IRA i INLA (Irish National Liberation Army) w północnoirlandzkim więzieniu Maze. Początkowo protesty wobec represyjnego systemu więziennictwa i nie uznania bojowników IRA za więźniów politycznych miały charakter tzw. brudnego strajku. Objawiał się on w odmówieniu noszenia więziennych uniformów, mycia się, a także wydalaniu ekskrementów wewnątrz celi, a następnie ich rozprowadzaniu na ścianach czy podłodze. Drugą formą strajku była głodówka. Bezkompromisowa i nieodwołalna, co pochłonęło życie 10 więźniów, w tym Bobby'ego Sandsa - jednego z największych bohaterów Irlandziej Armii Republikańskiej.

Obraz McQueena jest przerażający i do bólu prawdziwy. Widząc usmarowane kałem ściany niewielkiej celi jesteśmy sobie wyobrazić potworny smród, jaki w niej panuje. Obserwując pełzające białe robaczki obok zapuszczonych, nagich, brodatych więźniów pojawia się ochota by zatrzymać film i pójść obejrzeć "Kocham Cię Polsko". Ale nie jest tak łatwo oderwać się od ekranu. Świat "Głodu" zbudowany zarówno z wymownych detali, jak i długich, wydawałoby się przeciągniętych ujęć - np. w fantastycznej scenie rozmowy Sandsa z pastorem - jest fascynujący. Jest swoistą filmową dziurką od klucza przez którą możemy podglądać, co dzieje się z ludzkim ciałem poddanym ekstremalnej sytuacji. Cierpienie głodującego Sandsa po pewnym czasie staje się naszym cierpieniem. Każda jego rana, odleżyna, wychudzony mięsień boli także nas samych. W tym aspekcie McQueen osiągnął absolutne mistrzostwo. Tylko i wyłącznie za pomocą filmowych środków wyrazu sprawił, że w centrum sytego i bogatego świata naprawdę poczułem głód. Prawdziwy, wielodniowy, wyniszczający głód, przy którym post w Środę Popielcową to małe miki. I wszystko było świetne, a nawet cudowne, tylko reżyser powielił standardowe potknięcie debiutanta - skupiając się na warstwie wizualnej po macoszemu potraktował warstwę fabularną. O ile można wybaczyć i zrozumieć gloryfikowanie bojowników IRA w opozycji do których Anglicy jawią się jako pozbawione rozumu zwierzęta z przewodzącą im Margaret Thatcher - wcieleniem wszelkiego zła, tak trudno przejść obojętnie wobec dość słabego przedstawienia całego kontekstu społecznego konfliktu Londynu z irlandzkimi, było nie było, w świetle prawa terrorystami. A no i jeszcze coś. Może mniej poważnego, ale nie mogę o tym nie wspomnieć. Czy absolutnie konieczne było kręcenie sceny "tasowania się" jednego z więźniów pod kocem ? Takich rzeczy można byłoby się spokojnie domyślić, więc epatowanie nimi wydaje się w tej sytuacji zbędnym, efekciarski (jakkolwiek w tym kontekście to brzmi) zabiegiem.

"Drzewo życia" i "Głód" nie są filmami wybitnymi. Zabrakło w nich dla mnie iskry i czegoś co spowodowałoby, że po skończeniu oglądania mógłbym zakrzyknąć z pełną stanowczością - WOW ! Natomiast są zdecydowanie filmami odważnymi, łamiącymi konwencje i poruszającymi tematy, których współczesne kino albo się boi ("Głód") albo je z premedytacją odrzuca ("Drzewo Życia"). Dlatego też z całego serca trzymam kciuki za weterana Malicka i żółtodzioba McQueena. Wiele ich dzieli, ale jednocześnie coś łączy. Poczucie bycia szarlatanami ekranu. Bezkompromisowymi szaleńcami z własną wrażliwością. Takich ludzi nigdy za wiele w tym do bólu przewidywalnym świecie i kinie...

P.ES: Siła sugestii znów mnie zaskoczyła. Tym razem w sposób pozytywny.

P.ES 2: Cytat roku w polityce i szansa na Top 10 w kategorii open - "Kto wybrał drużyny do tego meczu ?". Autorstwo: poślinka Joanna Mucha. Kontekst: mecz o Superpuchar Polski, Legia-Wisła.

P.ES 3: Trzej najlepsi przyjaciele człowieka w zimie - kołdra, wełniane skarpetki i kubek gorącej herbaty. Kolejność uszeregowania dowolna. 

Pierwsza cześć dziennika wywołała nie małe poruszenie. Były obawy, że co poniektórzy się poobrażają do grobowej deski, a mury Jerycha na dobre upadną. Całe szczęście wszelkie nieścisłości zostały wyjaśnione i ciemne chmury przegnał wiatr. Ale za sprawą drugiej części mogą powrócić. Wpisów jest wprawdzie mniej, ale niektóre z nich naprawdę jadą po bandzie. Cóż jak mówią nasi zamorscy przyjaciele i sojusznicy - No pain, No gain.

13 lipiec
Na każdym kroku w swoim życiu byłem i jestem porównywany z własnym dziadkiem. I naprawdę mamy wiele ze sobą wspólnego. Zaczynając od sposobu bycia poprzez poczucie humoru na odruchach i zachowaniach kończąc. I najważniejsze – obaj lubimy piłkę nożną, co w naszej rodzinie całkiem powszechne nie jest. Dlatego też niezwykłą przyjemność sprawiła mi możliwość wspólnego obejrzenia meczu Wisły ze Skonto. Poziom był taki sobie, ale nieważne. Liczy się samo wydarzenie. Pamiętam sprzed lat swoje pierwsze obejrzane transmisje sportowej (IO w Atlancie). Oczywiście w towarzystwie dziadka i w jego domu. Teraz nastąpił odwrót ról i miejsca.

15 lipiec
Korzystając z okazji spędziłem noc poza domem. Spokojnie… nic ważnego, ani ekscytującego się nie wydarzyło. Po prostu dostałem zadanie pilnowania mieszkania siostry na czas jej nieobecności. Bardzo było mi to na rękę, gdyż przez jeden wieczór mogłem się poczuć jakbym nadal był w Lublinie. Chillout, herbata i w końcu jakiś seans filmowy z prawdziwego zdarzenia. Dlatego fajnie, ale jest pewien niesmak. Dobrze, niesmaczek. Tuż przed 22 zadzwoniła moja rodzicielka i tonem z pogranicza troski ze zdziwieniem stwierdziła, że zachowuje się jak samotnik. A mnie zadziwia w tym wszystkim to, iż zauważyła to dopiero teraz.

17 lipiec
Seks to słowo (wyraz?) chyba najczęściej wymieniany i odmieniany w mediach. Słusznie ? Fakt, to istotna część ludzkiego życia, kto wie czy nie fundamentalna, ale po co cały ten zgiełk ? W końcu i tak na koniec wszystko sprowadza się do (nie) jednostajnego ruchu posuwistego, na zasadzie włóż-wyciąg. A to „wielka filozofia”…

27 lipiec
Zrobiłem sobie sentymentalny spacer po WDC. Ile wspomnień wróciło, ohoho ! Mecze rozgrywane w wyimaginowanych drużynach na terenie ogródków kolegów. Wystarczył kawałek trawy, dwie zbite z drewnianych bali bramki i można było toczyć zacięte pojedynki. A już po wszystkim emocjonować się i tworzyć pierwsze gazetki. Spacer obok niektórych domostw przypomniał mi też kilka innych wydarzeń. Pierwszy sylwester poza domem z którego wróciłem o 4 rano, pierwszy kieliszek wódki wypity w wakacje pamiętnego 2005 roku, nagrywki hip-hopowe i próby tworzenia składu. Przypomniałem sobie, ni mniej ni więcej tylko to, że kiedyś byłem młody. A teraz zdziadziałem i o…

28 lipiec
Świat się kończy ! Mama ogląda MTV. Oficjalnie po to, żeby dowiedzieć się, jak bawi się młodzież. Nieoficjalnie, żeby zobaczyć, jak mogę bawić się ja. Ale prawda jest taka, że „Moje supersłodkie urodziny” przy rzeczywiście moich urodzinach to przedszkole. Zresztą, jakiego nastolatka w Polsce stać na imprezę z celebrytami czy pool party. Zapewne jakiś nieprawdopodobny margines. Innym pozostaje zastawiony stół, muzyka z laptopa i żołądkowa DA LUX w lodówce. Proza życia, nie żadne tam liryki.

30 lipiec
Nigdy specjalnie nie narzekałem na to, że mieszkam na wsi. Aczkolwiek jest jedna rzecz, która bardzo nie podoba mi się w życiu na wsi. Gry i zabawy ludowe, czy lepiej festyny, zawody strażackie, pikniki i ch… wie co jeszcze. Darcie ryja i disco polo do późnych godzin nocnych. Dzisiaj, prosto pod moimi oknami…

31 lipiec
Piękno i brzydota są nierozerwalnie przeplatającą się składową naszego życia. Czymś w rodzaju odwiecznego Ying i Yang. Czymś tak wzajemnie od siebie odległym i bliskim zarazem, jak piękna kelnerka zupełnie niespodziewania zauważona w restauracji i wymiotujący, spocony mężczyzna po całonocnej zabawie weselnej.

3 sierpień
Mężczyźni mają kompleks Lolity. Przynajmniej takie odnoszę wrażenie z rozmów (przeprowadzonych i podsłuchanych), a także obserwacji. Facetów ciągnie nie do tego co piękne, lecz do tego co w jakiś tam sposób zakazane, tajemnicze i co nie mniej ważne – niewinne. O to ostatnie teraz odrobinę trudniej. Gimnazjalistki, szczególnie w lecie, raczej oszczędzają na ubraniu, za to wprost przeciwnie, jeśli chodzi o makijaż. Gdy dodamy do tego szybsze dojrzewanie fizyczne „dziewcząt” w obecnych czasach, to wszystko będzie układało się w logiczną całość. Nabokov, czwana bestia, miał jednak łeb do przewidywania przyszłości.

10 sierpień
Coraz mocniej przyzwyczajam się do myśli, że ostatni rok studiów będzie bezpłciowy. Jeszcze pierwsze 2-3 miesiące będą w porządku. Schody zaczną się od lutego. Zacznie się wtedy gorączkowe pisanie pracy magisterskiej (choć mam nadzieję, że zrobię to wcześniej), a wtedy wszystkie plany, sprawy i kwestie mogą zejść na zdecydowanie dalszy horyzont. Najgorzej jednak będzie od czerwca 2012 roku. Skończy się pewien miły okres, a zacznie się… Oby wielka przygoda…

13 sierpień
Najprawdopodobniej po raz ostatni w swoim życiu uczestniczyłem w 18-stce. Oczywiście ostatni jako gość, a nie członek rodziny. Jak było ? Trochę dziwnie prawdę mówiąc. Drętwo, choć alkohol lał się strumieniami. A skoro nikt nie potrafił rozruszać imprezy to musiałem wziąć sprawy w swoje ręce. Zacząłem od tańców, skończyłem na pijackim bełkocie. Po raz pierwszy zarejestrowanym. Humor raczej niemiecki, ale bywa zabawny.

20 sierpień
Doczekałem czasów kiedy muszę płacić, żeby obejrzeć mecz drużyn młodzieżowych. A gdzie hasło Against Modern Football ? Gdzie związana z nim inicjatywa oddolna ? Jeśli ta złotówka nie idzie na opłacenie sędziów, tylko do kasy lokalnego „dobrodzieja” to ja dziękuje. Obejrzę mecz zza płotu lub przyjdę w drugiej połowie. Taki będę harpagan i kontestator.

25 sierpień
Chyba potwierdza się teza, że mam zadatki na „agenta gumowe ucho”. Podczas wieczornej chwili z koszykówką podsłuchałem mimochodem rozmowy dwóch nastolatek. Tak na oko wnoszę, że miały nie więcej niż 15 lat – a) piły Pysie, nie piwo; b) na ich klatce piersiowej nie doszło jeszcze do wypiętrzenia alpejskiego; c) rozmawiały o gimnazjum. W każdym razie obie dziewczynki opowiadały sobie o różnych grach i zabawach w których uczestniczyły. O słoneczku nie mówiły, za to poruszyły kwestie gry w „butelkę”… w wersji rozbieranej. I to nie takiej, gdzie ściąga się najwyżej sweter, skarpetki i zegarek. Odrobinę się zmieszałem, a z drugiej strony pomyślałem : „Szkoda, że za moich czasów dziewczyny były aż tak porządne.”

3 wrzesień
Coś jest ze mną nie tak. Chyba… Bo czy czymś zupełnie normalnym jest fakt, iż zupełnie nie kręcą mnie wypicowane kobiety? Takie doskonale ubrane, wymalowane, jak (tu porówanie seksistowske) prosto z salonu. Bynajmniej nie fryzjerskiego. Uwielbiam kobiety zmęczone, w dresach, bez makijażu. Kobiety naturalne, nie silące się na ozdoby, kwiaty we włosach, fikuśne pantofle. Kobiety w bluzach z kapturem i trampkach. Wielka szkoda, że zobaczyć taką z roku na rok trudniej. Nawet przez okno.

10 wrzesień
Walka stulecia… Tia, jasne. Jeden wielki chłop wali drugiego nieco mniejszego z regularnością karabinu maszynowego, a ten drugi nic na to nie może poradzić. Kpina i oszukiwanie kibiców. Gdybym zapłacił 40 zł za Pay-Per-View tej pożal się Boże walki, to osobiście nadałbym sobie tytuł „Frajera roku”.

14 wrzesień
Jestem miękki. Może nie w sensie dosłownym, choć to też. Otóż każdy facet będący na moim miejscu po miesiącu od styczności z dziewczyną podczas imprezy i słabym zaprezentowaniu się tamże, raczej nie zawracałby sobie głowy pisaniem do niej. A już tym bardziej przepraszaniem. Ale ja jestem inny i powtarzając za bohaterem filmu Jean-Luca Goddarda – jako „każdym mężczyzna za dużo przepraszam”. Czasem jest to przyjmowane dobrze, ale częściej źle. Może kiedyś się tego oduczę i zacznę być twardym, nie-przepraszającym. Czas pokażę… Na razie jednak fakty są nieubłagane.

25 wrzesień
Kościół jest instytucją, która trwa już ponad 2000 lat. Ale zawsze w swojej historii były momenty, kiedy ludzie zrażali się do niej. Ja tego nie robię, ale wolałbym, żeby księża jako przedstawiciele Kościoła nie mieszali się do polityki… Bo mogą zostać „zrażeni” przez owieczki.

22 październik
Zawsze zastanawiałem się co muszę zrobić, aby ludzie naprawdę traktowali mnie poważnie. Okazuje się, że specjalnie wiele nie trzeba. Czasem wystarczy się nie ogolić i ubrać elegancki płaszcz. Dlatego też od dzisiaj moim idolem i wzorem dorosłości będzie Michał Probierz.

3 listopad
Współlokator wyciągnął mnie na clubbing. Ja ? Clubbing ? To nie mogło się dobrze skończyć. I tak zaiste się stało. Za kupę kasy i morze przelanego alkoholu zyskałem kilka godzin zaledwie niezłej zabawy w gronie ludzi, którzy raczej nigdy nie mogliby zostać moimi znajomymi. Dodatkowo zaliczyłem zaledwie dwa „densy” w układzie chłopiec/dziewczynka i tylko za pierwszym razem było miło. Najgorsze jednak nastąpiło już po powrocie do bazy. Streszczając i upraszczając sprawę – zostałem brzydko olany przez Kirsten. Osobę, która wydawała się być przyjaźnie nastawiona. Widać nie, aż tak przyjaźnie.

5 listopad
Wystąpię w telewizji ! Nie w „Rozmowach w Toku”, ani innym „W-11”. Przeszedłem pomyślnie eliminacje do „1 z 10” i zakwalifikowałem się do nagrania. I wszystko byłoby świetnie, ale niektóre braki w wiedzy trochę bolą. Szczególnie te geograficzne (położenie Bajkonuru) i literaturoznawcze (Co było po romantyzmie). Ale fakt jest faktem. Będę miał swoje 5 minut w TVP 2.

6 listopad
Utrecht – Ajax 6:4. Bilans strat: długopis (sztuk: 1). Korzyści: umycie naczyń. Perspektywy: złe. Samopoczucie: Bardzo złe. Kiedy będzie lepiej: Już było…

11 listopad
„Polska nie jest ani brunatna, ani kolorowa. Polska jest biało-czerwona.” – ten komentarz wygłoszony przez dziennikarkę Polsatu relacjonującą zajścia na ulicach Warszawy najtrafniej oddaje moje marzenie o przyszłości Polski. Marzę o kraju otwartym, lecz zachowującym tradycje wielu wcześniejszych pokoleń. Marzę o kraju przyzwoitych, wykształconych i wierzących w ideały. Marzę o miejscu, gdzie bezsensowne polemiki i walki zastąpi szczery dialog. Marzę, czekam i z nadziejami (naiwnymi na razie) wypatruje lepszego jutra ojczyzny.

13 listopad
Porażka nie jest nigdy czymś hańbiącym. Jest zazwyczaj zwykłym sygnałem, że w jakimś elemencie są braki lub umiejętności w danym momencie nie są na tyle duże, by walczyć o zwycięstwo. Trochę inaczej jest w boksie.  Tam porażka bywa wypadkową polityki, nacisków medialnych i sponsorskich, a także popularności. I tylko dlatego Marquez przegrał z Pacquiao. A naprawdę wcale nie musiał...

17 listopad
Jako wielki fan filmu „Big Lebowski” po mojej dzisiejszej grze w kręgle powinienem zapaść się pod ziemię. Pierwsze trzy kolejki – same pudła. Potem, chwała niebiosom, było już zdecydowanie lepiej. Wystarczyło to na niezbyt korzystne 5 miejsce. Ogólnie jednak wypad do Fantasy Park był ze wszechmiar udany. No może portfel trochę ucierpiał, choć tu swoje zrobiła też ARENA, gdzie musiałem wysłupać talary na szatnie i dwa piwa. Za to w tej promocyjnej cenie mogłem całkiem dobrze wybawić się z dwoma olśniewającej urody paniami B. i J.

18 listopad
Do miana osobistej niedorzeczności urasta fakt, iż najbardziej elokwentny, wygadany i błyskotliwy jestem wtedy, kiedy mam kaca lub jestem bardzo niewyspany. Dziś sytuacja się powtórzyła. Będąc na zajęciach u zdaniem wielu super-laski JM, odezwałem się (z sensem) co najmniej 3 razy i koniec końców dostałem plusa za aktywność. Idąc na zajęcia zupełnie się tego nie spodziewałem. A wieczorem – „Niebezpieczna metoda” w Bajce. Film świetny, muzyka jeszcze lepsza. Jeśli Shore nie dostanie nominacji to zjem ogromną michę flaków.

21 listopad
Akurat dzisiaj zachciało mi się biegać. To o tyle głupie, że w ostatnich kilku minionych tygodniach miałem ku temu zdecydowanie lepsze warunki pogodowe, a jakoś nie zakładałem sneakersów i nie ruszałem gdzie mnie oczy poniosą. Za wiele KM nie zrobiłem, ale są małe powody do satysfakcji. Wieczorem – kino z AB. „Passione” przypadło mi do gustu, ale jej zdecydowanie bardziej, co uznaje za swój osobisty sukces. Szczególnie, że naprawdę ją lubię. Oczywiście tylko lubię. Nie – lubię, lubię…

30 listopad
Po losowaniu fazy grupowej Ligi Europejskiej byłem pewny, że zobaczę „na żywo” przynajmniej jednego przedstawiciela Eredivisie. Padło na PSV, które przyleciało na mecz z Legią. Organizacja przebiegła sprawnie i ostatecznie wraz z dwoma towarzyszami zasiedliśmy na stadionie przy Łazienkowskiej 3. Legia zaczęła odważnie, ale szybko została pozbawiona złudzeń. PSV nie zagrało wielkiego meczu. Zaprezentowało jednak prawdziwie piękne i do bólu skuteczne oblicze holenderskiej piłki. To co wyrabiali Mertens, Strootman, Lens, Labyad, Derijck czy Wijnaldum momentami ocierało się o rzemieślniczą perfekcje. Znakomity wieczór, w dobrym towarzystwie za jedyne 46 zł.

4 grudzień
A to ja myślałem, że jestem niedojrzały. Jednak ludzie z mojego roku (tak 65 %) to zupełni ignoranci, idioci i nieodpowiedzialne bęcwały działające według zasady, że NAM się należy BEZ względu na obowiązki. Panie redaktorze, współczuję i przepraszam.

6 grudzień
Św. Mikołaj to mocno przereklamowany koleżka. Niby kocha wszystkie dzieci, ale jak przychodzi co do czego to prezenty rozdaje tylko malutkim. Trochę to niesprawiedliwe . Może w Laponii czy Konstantynopolu mają małe zasoby i kryzys nie pozwala na rozrzutność ? Jedyny prezent widzialny i odczuwalny, przekazany przez brodatego, to gęsto padający, mokry śnieg. Dziękuje za takie gifty ! Jakby Mikołaj pochodził w dziurawych butach i cienkich skarpetkach to śnieg zobaczylibyśmy dopiero w lutym… na tydzień.

8 grudzień
Od czasu rozpoczęcia studiów praktycznie ograniczyłem oglądanie telewizji do minimum (imprezy sportowe, informacje, 1z10). Ale, że w przyrodzie musi być równowaga, mocno wciągnąłem się w oglądanie amerykańskich seriali czyli… produktu telewizyjnego. Wiele tego było, a teraz doszedł kolejny. Glee to z pozoru typowy serial młodzieżowy. Sztampowy aż piszczy. Ot typowe amerykańskie liceum, a w nim przystojni futboliści, gorące i oczywiście wredne chirliderki, a także spore grono kujonów, odmieńców i różnej maści nauczycieli. Ale jest w tej produkcji coś świeżego, intrygującego i przyjemnego. Po pierwsze dużo muzyki i śpiewu (w tym wiele coverów starych, dobrych kawałków). Po drugie natomiast sporo ważnych, a zarazem trudnych tematów społecznych przewijających się w kolejnych odcinkach. Tak właśnie wygląda i na tym opiera się wielkość – GLEE.

13 grudzień
Ten powoli kończący się rok naznaczony był przez kilka istotnych wydarzeń. Najbardziej medialnym z nich była kwestia M. Po kilku miesiącach euforii przyszło w tej sprawie kilka dni przygnębienia. Jeszcze ostatnio łudziłem się i myślałem o próbie ponownego ogrania sprawy, ale dziś mówię: Koniec, The End, Fin… Po otrzymaniu pewnych informacji znów okazało się, że nie zostałem potraktowany poważnie. Ktoś tylko bawił się mną i moimi uczuciami, dobrze o ich istnieniu zdając sobie sprawę. Dlatego (tu pada imię i nazwisko), niniejszym, przestałaś dla mnie istnieć.

15 grudzień
Zawsze uważałem, że studia są etapem życia przysługującym wyłącznie poważnym ludziom. Nie w sensie literalnym, ale jednak. Niestety od czasu rozpoczęcia studiów magisterskich przekonuje się, iż na uczelniach oprócz inteligentnych, aktywnych, odpowiedzialnych i interesujących ludzi jest też banda imbecyli bez pasji, wielkie grono pozerów oraz pewna ilość wiecznych studentów aka „Piotrusiów Panów”. Ok, podążając za „Why so serious” Jokera, we wszelkich prezentacjach można sobie pozwolić na dawkę humoru, ale niech to nie będzie nachalne ! Wpis jest wynikiem mojego zażenowania popisami Old Canadian Toilet Paper Club Gay i jego poczuciem humoru, które mi zupełnie nie odpowiada. Już Terrence i Philip bardziej mnie śmieszyli.

19 grudzień
Zawsze powtarzałem, że jeśli miałbym mieszkać gdzieś poza Polską to najpewniej byłaby to Holandia lub Belgia. Po obejrzeniu filmu „Boso,ale na rowerze” ten drugi kierunek wyprawy mieszkaniowej nieco stracił na atrakcyjności. Belgia została ukazana jako kraj smutny, przepełniony goryczą i beznadzieją. Ludzie szukają pociechy w alkoholu, jedzeniu (fryty z majonezem) i kolarstwie. No i głupich zabawach ludowych. A tak naprawdę chcieliby prostego życia przypominającego ugrzecznione piosenki Roya Orbisona. Chcą był porządni, dobrze wychowani i opiekuńczy. Ale tacy być nie potrafią. Do czasu, którym jest wymiana pokoleń. Świetny, pobudzający do myślenia film, który nie mógłby powstać w Ameryce. I znów można powiedzieć – Europa górą !

30 grudzień
Symbolicznie zakończyłem sprawę mojej najbardziej przykrej porażki tego roku. Zrobiłem to w jedyny słuszny sposób. Poprzez zniszczenie. Mianowicie przedarłem wszystkie kartki, jakich miałem (i chciałem) użyć w czerwcowym performancie „Love Actually” skierowanym od M. Ulżyło mi, choć wcale nie tak bardzo jak sądziłem. Jednak fakt się dokonał i nie da się go już odwrócić. Jestem nowym człowiekiem z uczuciowym carte blanche.

31 grudzień
Koniec roku uczciłem znów skromnie. W domu, z jednym marnym drinkiem w ręku. Nie oglądając przy tym żadnego Sylwestra z Dwójką, Trójką, Polsatem itd. Zupełnie nie ruszyła mnie ta cała szopka. Zresztą, dlaczego by miała ? Jestem starszy o rok, a kto wie czy nie bardziej rozgoryczony.

P.ES: Polecam uważne przyjrzenie się ostatniemu zdjęciu. Warto, choćby dla Keiry Knightley...

P.ES 2: Kandydat do cytatu roku - "Co mi tu Pani tak sapie ? Co Pani myśli, że ma 19 lat ?" - doktorska riposta w walce z procederem ściągania na egzaminie i jego nieudolnym tłumaczeniem.

P.ES 3: Liga NBA niszczy ideały. Tylko tam Miłość (Minnesota Timberwolves) walczy ze Światowym Pokojem (Los Angeles Lakers).  

Wiele ciekawych, dziwnych, zwykłych i niezwykłych rzeczy przydarzyło mi się w minionym roku. Wszystko (w miarę skrupulatnie) starałem się zapamiętywać i zapisywać w dzienniku, który uprzedmiotowił się w kalendarzu sygnowanym przez największy polski zakład ubezpieczeń. Nie chcąc upychać kilkudziesięciu najlepszych wpisów tylko w jednej notce, postanowiłem, iż "dziennik kalendarzowy" będzie miał swoje dwie, oddzielne części. Jedna będzie dotyczyć pierwszego półrocza (styczeń-czerwiec). Druga, co chyba logiczne, drugiego 6-miesięcznego okresu (lipiec-grudzień). Czas na pierwszą odsłonę. Autor zachował pisownie oryginalną. Wszelkie błędy są... prawdopodobne.
Viewer discretion is advised & Parental Advisory. Explicit Content

1 stycznia
„Poniedziałek: JA. Wtorek: JA. Środa: JA. Czwartek: JA…” Witold Gombrowicz
Co to za Nowy Rok, kiedy nie ma się kaca. Prawie cała butla wina poszła rach-ciach i nic. Może to dlatego, że 2010 rok był godny i zasługujący na opicie ?

4 stycznia
Uwielbiam wszelkie porównania. Dlaczegóżby więc nie spróbować używać porównań w stosunku do mojego żywota. Otóż bardzo chciałbym, aby moje życie opierało się o zasadę: „wszedł na ring i dostał w ryj”. Bo lepiej jest spróbować i dostać konkretną, jasną odpowiedź niż wiecznie się czaić i przybierać postać strachliwego boksera, który niby chcę wyjść z szatni, ale nie może, nie chce, albo się boi *. A ona wiecznie na wyciągnięcie ręki nie będzie. Po_PATRZY w LAS i będzie z tego wielki CHUJ.
*- niepotrzebne skreślić

5 stycznia
Wizyta u niedoszłej okazała się bezbolesna. Wszystkie emocje między nami wygasły tamtego kwietniowego wieczoru. W momencie kulminacyjnym. Teraz wszystko jest oddzielone grubą kreską. Cóż, tę szansę, którą ja kiedyś miałem wykorzystał ktoś inny. I wcale nie jestem z tego powodu zasmucony. Wręcz, bez fałszywej ironii, cieszę się jej szczęściem. Pomimo kilku małych wad jest kimś wyjątkowym. Kimś, kto zasługuje na obdarowanie szczerym, mocnym uczuciem. Tylko tych wspaniałych nóg szkoda…

9 stycznia
Wszyscy wielcy naukowcy i myśliciele, albo musieli być ludźmi niezwykle szczęśliwymi, albo wręcz przeciwnie – nieszczęśliwymi. Tylko tacy są w stanie wymyślać tak zaowalone, wydumane teorie.

10 stycznia
Czy to już spisek ? Czy już wszyscy mnie otoczyli i próbują powiedzieć: „Już czas. To ten moment !”. Nie tylko ta rozmowa w czwartkowy wieczór. Nie tylko subtelne, nazwijmy to, sygnały popkulturowe. Teraz do tego doszedł wykład uniwersytecki. Jego tematem była niby asertywność, ale słuchając dr. F czułem się jakby chodziło o gotowość do zrobienia pierwszego kroku. W każdej jednej sytuacji, co muszę przyznać, rzeczywiście nie jest moją mocną stroną. I jeszcze to nagłe, zagadkowe zainteresowanie ze strony pewnej osoby. Mięta czy zwykła uprzejmość ? Ale wiem na pewno, że i z jednego i z drugiego będzie się ciężko wytłumaczyć. A i bez ofiar się nie obędzie.

13 stycznia
Duch w narodzie nie ginie. Kiedy na horyzoncie pojawia się wspólny wróg, mobilizacja do zdecydowanego czynu jest czymś tak naturalnym jak podhalański oscypek. Nowy etap studiów (szumny SzUM), a po zaledwie 4 miesiącach już 2 AFERY ! Tym razem sprawa jest poważna, bo i przeciwnik godny. Z granatami nie ma żartów. Jak na całą sprawę się zapatruje ? Z jednej strony kilka kurw rzuciłem ze złości w przestrzeń publiczną, ale z drugiej, szczerze, mam na to, jak śpiewała FIRMA, wyjebane. A wśród całego zgiełku, przekleństw, żali, trosk i dyskusji najjaśniejsze wrażenie zrobiła bojowniczka M. Chętnie kroczyłbym za nią na barykady. Szczególnie, jeśli byłaby w stroju z obrazu Delacroixa.

15 stycznia
„To alkohol ! Najgorsza trucizna !” – tak As z „Hydrozagadki” zareagował kiedy spróbował napoju podanego bohaterowi przez Wiesława Gołasa. Dlaczego o tym wspominam ? Bo znów poddałem się sile trunków wszelakich. Ale nie ma co hamletyzować. Było sympatycznie, kulturalnie i zabawnie. Lublin in Las Vegas way. This is It !

16 stycznia
Każdy dobry wieczór zwiastuje trudny poranek. Kac, Hangover, Kater, Babbelas, Kocovina, Resaca, Guele de bois, Mamurluk, Másnaposság, Bakrus, Krapula, Baktylla, Tømmermænd, Postuni dell’ubriachezza.

17 stycznia
Dziś wypadł ponoć jakiś „Niebieski Poniedziałek” w którym każdy z automatu miał poczuć ogarniającą depresje. No to mnie depresja męczyła do 14.00, choć tak właściwie bardziej chodziło o zmęczenie. Zeszłej nocy przespałem niewiele ponad 2h. Na dodatek ten krótki czas okrasiłem sobie, zdecydowanie nie celowo, dosyć specyficznym snem z głównym udziałem niezwykłej uczestniczki programu „Benelux Next Top Model”. Pieprzona pełnia ! Po 14.00 było już lepiej. Wprawdzie kolejny raz całe popołudnie i wieczór spędziłem z notatkami w rękach, aczkolwiek pocieszam się faktem, że niedługo ten maraton się zakończy. Oby z sukcesem…

18 stycznia
Zwycięstwo ! Okazało się, że nawet taki paskudny GRANAT można w porę zabezpieczyć. Co wyższa instancja, to wyższa instancja. Każde zwycięstwo należy uczcić, więc jako tradycjonalista spełniłem ten obowiązek serwują sobie czerwone wino. Kolor: okropny/ smak: słaby/ cena: nieadekwatna. Życie, tak generalnie, nie jest jednak pasmem zwycięstw. Jest raczej ciągiem nieustannych remisów.
Myślałem o : związkach międzyrasowych, jedzeniu, pogodzie, bilardzie, Ajaksie, seksie, irytujących ludziach, konwenansach, jeszcze bardziej irytujących ludziach, alkoholu, reggae, przyjaciołach, kręconych włosach, ulicach, polonistkach, piłce nożnej, śpiewaniu.

22 stycznia
Te moje osobiste wypociny powinny się zwać „Nocnikiem kalendarzowym”. Na zegarze minuta po wpół_do_drugiej w nocy. Za oknami w kuchni, co zaskakujące, nie przejeżdżają masowo kolumny taksówek. A powinny, bo to jedna z ostatnich karnawałowych nocy. Ciszę przebija tykanie budzika i ruch na korytarzu. Zakasłałem. Będę chory ? Prawdopodobne. Możliwe. Niewykluczone. Teraz, azymut na łóżko. Czas spać ! 1:39

23 stycznia
Wykrakałem. Coś mnie złapało. Głowa puchnie, gardło drapie, a w kościach – co nie jest niespodzianką – łamie. W ramach walki z chorobą zastosowałem wszelkie szeroko dostępne metody naturalne. Mleko, miód, czosnek, cytryna, herbata. Liczę na was !

24 stycznia
Choroba nigdy nie jest stanem przyjemnym. Za to jest stanem fajnym, kiedy ktoś się tobą interesuje, zajmuje, żeby nie powiedzieć troszczy. Kiedy samemu walczy się z chorobą jest jakoś inaczej. Nie masz komu ponarzekać, że boli cię to czy tamto. Nie masz z kim pogadać o pierdołach. Komputer, radio, telewizja są tylko tymczasowymi przerywnikami. I choćby właśnie przez pryzmat tego, że kiedyś mogę być poważnie chory boję się samotności. Zginąć na grypę, tylko dlatego, że nikt w porę nie pomógł ? Idiotyczna śmierć. To już chyba lepiej być potrąconym, choć to też niewyobrażalne frajerstwo.

28 stycznia
„Sny, nawet gdy są złe to się budzisz. Możesz w nich kochać lub mordować ludzi.” Tak kilka lat temu rymowali Panowie z WWO. Przypomniała mi się ta fraza w związku z filmem „Incepcja”, który obejrzałem wczoraj (znów notka opóźniona, sooory !). Dzieło Chrisa Nolana mogę skomentować tylko tak: WOW, WOW i jeszcze raz WOW. Majstersztyk, nie tylko pod względem efektów specjalnych. Zresztą czegóż innego spodziewać się po twórcy „Memento”. Nolan znakomicie ominął ścieżkę stereotypowego myślenia o S-F i stworzył film z głębokim, ludzkim odniesieniem. Bo kto wie, czy za 10,15,20 lat kradzieże z podświadomości nie staną się czymś powszechnym. Nierzeczywistość z dnia na dzień i na naszych oczach, staje się rzeczywistością.

1 luty
Czy to rzeczywiście jeszcze życie ? Czy tylko jego dobra imitacja ? Budzę się codziennie rano i zmierzam w kierunku nieokreślonego, ale jak wszyscy powtarzają, niezwykle istotnego celu. Jakiego, ja się pytam ? Zdobyć pracę, założyć rodzinę, żyć, żyć, żyć. Posadzić drzewo, postawić dom, żyć, żyć, żyć. Cieszyć się powierzchownością i obojętnością w relacjach międzyludzkich, żyć, żyć, żyć. Zachorować, jeszcze bardziej zachorować. Umrzeć. Wiem to nieubłagane, ale zastanawiam się, gdzie tu jest ten wspaniały moment iskrzenia o który chodzi w ludzkiej egzystencji. Która chwila daje prawdziwą radość ? W którym czasie czuje się, że żyjesz pełnią życia ? Chciałbym to wiedzieć. Przynajmniej miałbym mniej zgryzot.

4 luty
Nie wiem skąd mi się to wzięło, ale skądś musiało. Otóż uwielbiam podglądać. I od razu prostuje, że w większości przypadków nie ma to nic wspólnego ze świntuszeniem. Po prostu cieszy mnie możliwość oglądania ludzi w sytuacjach jak najbardziej naturalnych. Kiedy gotują, śpią, jedzą, oglądają telewizję i nie wiedzą, że są przy tym obserwowani. Już nie mówiąc o podglądaniu telefonów w trakcie pisania sms-ów. Ile człowiek może się dowiedzieć o danej osobie, tylko dzięki temu to głowa mała. „Every breath you take, Every move you make, Every bound you break, I will be watching you !”.

5 luty
Wojna polsko-polska dotarła nawet do kinowych sal. Może nie w sensie ideologicznym, ale społecznym na pewno. Otóż podczas seansu filmu „Jak zostać królem” (magia Oskarów wciąż działa, czytaj: pełna sala) starsze małżeństwo w zdecydowany sposób zwróciło uwagę „panią po 30-stce), że nie dość, iż się spóźniły to jeszcze szeleszczą chipsami. Na pohybel skurwysynom. A nie prościej i skuteczniej było się uśmiechnąć i skupić na filmie ?

7 luty
Nigdy specjalnie nie frapowała mnie myśl o starzejącym się polskim społeczeństwie. Cóż, taka kolej rzeczy – myślałem i oddalałem od siebie niewygodne fakty. Ale dziś zauważyłem pewien niepokojący sygnał. Otóż im więcej starszych ludzi, tym dłuższe kolejki. Im dłuższe kolejki, tym więcej czasu potrzeba na załatwienie konkretnych spraw w urzędach, na poczcie czy nawet w sklepie. A wszystko to zebrane do kupy powoduje: a) frustracje, b) irytacje, c) zniechęcenie. Jeśli z jakiegoś powodu miałaby w Polsce wybuchnąć wojna domowa to w pierwszej kolejności starliby się starzy z młodymi. Bo ileż można czekać przy pocztowym okienku ?

8 luty
Pić trzeba umieć – to wiadomo od lat, jak nie od wieków. Wydaje się jednak, że w trakcie picia ważne jest również zachowanie. Nie mówię tu, broń Boże, o kamiennej twarzy i tępym podnoszeniu kolejnych kieliszków. Tak się nie da. Alkohol rozwiązuje język, nogi i …wiadomo co. Z tym ostatnim czasem niektórzy mocno przesadzają. A kiedy jeszcze zamiast czynów, jedynie werbalizują swoje fantazje to tworzy to niezwykle żenujący spektakl. Dlatego, jeśli kiedyś w telefonach komórkowych zostaną zainstalowane blokady anty-alkoholowe to w żadnym razie nie będę się oburzał. Wręcz będę zadowolony, gdyż będę miał pewność, że nikomu nie powiem: „Chciałbym wyruchać cię analnie”. Nigdy !

15 luty
Kontakt. Wyczekany kontakt – krzyczał Rafał Rutkowski w reklamie Castoramy. Dzisiaj mogłem zrobić to samo. Wreszcie zamieniłem więcej niż jedno zdanie z M. Choć tak właściwie żadna w tym moja zasługa, bo to ona pierwsza zagadnęła. Było sztampowo – o studiach – ale zawsze, dlatego trzeba się cieszyć. Troszeczkę. Tyci, tyci. Maluteńko. W każdym razie jest to jakiś krok. Nawet jeśli właściwie cały czas jestem w tym samym miejscu. To be continued.

18 luty
Cieszę się, że jestem katolikiem. Cieszę się, że wierzę w niebo, piekło i czyściec. W innym wypadku po obejrzeniu „Enter the Void” mógłbym stwierdzić, że ludzka egzystencja jest bezsensem prowadzącym donikąd. Samoczynnie napędzającym się generatorem pustki. Ubranej w kolory i doznania, ale jednak pustki. A tak mam swoje, dla niektórych staroświeckie wierzenia i wciąż widzę światełko w tunelu. Oby wyjątkowo długim…

21 luty
Facet oglądający komedie romantyczne albo jest bardzo zdesperowany, albo po prostu lubi ten gatunek filmowy. Ja jestem ciekawym przypadkiem, gdyż i za to i za to lubię romantic movies. Jednym z moich ulubionych tytułów są „Igraszki losu” z Kate Beckinsale i Johnem Cusackiem. Dziś przeżyłem własne igraszki. Niespodziewanie spotkałem na przystanku M. i zyskaliśmy kolejną okazję do kontaktu. Potem jeszcze jedną, przy okazji powrotu. Za dużo wrażeń, jak na jedne 24 h. Szczególnie, że rozmowa całkiem się kleiła, choć wciąż trudno mi stwierdzić i odczytać, jaki M. ma stosunek do mojej osoby. Subtelne wyrażenie zaczynają się pojawiać i z każdą sekundą wzrasta moja ciekawość, jaki będzie ciąg dalszy.

22 luty
Moi drodzy, opuszczamy trzy krateczki i piszemy temat lekcji. Instytucja głupiej pipy jako polskie zjawisko społeczne. Temat jest o tyle istotny, że drogie dzieci, prędzej czy później się z nim zetkniecie. Zaczynamy od pauz. Definicja. Głupia pipa to osoba, której iloraz inteligencji jest tak niski, że nie ma sensu go mierzyć. Charakteryzuje się kulturowym dyletanctwem. Np. z seansów filmowych pamięta jedynie zarys fabuły. Czasem głupia pipa może odznaczać się nieprzeciętną urodą, ale to wyjątki. Stasiu, powiedz klasie, co należy zrobić w wypadku konfrontacj z GP ? – Albo ją trzeba zignorować panie psorze, albo pierdolnąć młotkiem w łeb. Ewentualnie, wyjście ryzykowne, spróbować zaakceptować i tolerować. Oj Stasiu, Stasiu z tym ostatnim to przesadziłeś. Na IGP najlepszy jest młotek. Ot, filozofia.

2 marzec
Na początek będzie mądry, życiowy cytat z A.PR – „…życie mężczyzny kręci się zawsze wokół jednej jedynej kobiety, w której zawierają się wszystkie kobiety świata, szczyt wszelkich tajemnic i klucz do wszystkich odpowiedzi.”. Ładne, prawda ?
Nigdy specjalnie nie byłem aktywny, jeśli chodzi o wszelkie konkursy, działania, projekty czy zajęcia dodatkowe. Nie lubiłem się wychylać przed szereg oraz bałem się udzielać w sferach, gdzie nie czułem się mocny. Teraz powinienem to zmienić. Spróbować swoich sił na różnych frontach zawsze można. To może kosztować niewiele, a przynieść owoce. Jakie ? Różnorakie!

6 marzec
Żubrówka i sok pomarańczowy to kiepskie połączenie. Cvitanich w ataku Ajaksu to też nie to. Zbyt dużo makaronu z twarogiem, pomimo całej swej smakowitości powoduje rozwolnienie. Gdyby płacili za narzekanie… Już dziś byłbym milionerem !

7 marzec
Tuż przed Dniem Kobiet doświadczyłem „ekstremalnego babińca”. 6 kobiet przy jednym stole i ja jeden. Nieustanny potok słów, często tak infantylnie niedorzecznych, że głowa mała. Sam się sobie dziwię, że w miarę spokojnie przetrzymałem. Z drugiej strony ich rozentuzjazmowanie mogło wynikać z oczekiwania na przyjazd Mattiego Borka. Do dziś uważałem go za utalentowanego buca. Po posłuchaniu i zobaczeniu go „na żywo”, nieco zyskał w moich oczach. Owszem jest goguś i narcyz, ale pod tym co na zewnątrz kryje się sympatyczny, wrażliwy, inteligentny facet. Może zabrzmi to nieskromnie – M.B to bardziej odważna kopia mnie. Ależ to brzmi !

13 marzec
Ciekawa obserwacja. W każdym zwyczajnym człowieku jest coś z celebryty. Szczególnie widać to teraz, kiedy robi się cieplej. „Ustawki” z narzeczonym, dzieckiem, w zwiewnej sukience albo płaszczyku. Tym żyje Polska A,B,C.

17 marzec
Dziwna sprawa. Otoczenie bardziej podnieca się moimi „miłosnymi podbojami” niż ja sam. Wszyscy jacyś tacy dumni ze mnie, szczęśliwi. Chwalą, sypią M. komplementy, pytają o wrażenia. Powariowali, czy co ? Dla mnie cały czas jest to pewien  przed-etap. Owszem poznajemy się i coś tam mniej lub bardziej iskrzy, ale cały czas nie jest to punkt w którym można obwieścić pełen sukces. W takim razie, kiedy tenże nastanie ? Stary Piotrek podałby jednoznaczną datę – np. do 25 kwietnia. Nowy Piotrek się nie spieszy, bo to jak z rozbrajaniem bomby. Jeden zły ruch i wszystko pieprznie. A tego nikt by nie chciał. Chyba, że jakiś inny cichy adorator M.

18 marzec
111 rocznica powstania Ajaksu została przez niebiosa okraszona najlepiej jak to było możliwe. Solidnym deszczem. Być może w ten sposób aniołowie płakali po wczorajszej klęsce w Moskwie. A nawet jeśli nie, to przynajmniej ładnie to porównanie się prezentuje i oddaje stan mojego ducha. Smutno było wczoraj, smutno jest też dziś. Plus jest taki, że przynajmniej smutek „pomeczowy” nie dobija mnie w kontekście „pozasportowym”. Zaczynam umiejętnie oddzielać te dwie sfery od siebie. Jeszcze trochę, a będę w tym wirtuozem.

23 marzec
A ja myślałem, że romantyzm nie jest w cenie. Że teraz dla kobiet liczy się grubość: portfela, bicepsa i penisa (kolejność przypadkowa). Że często możesz wyglądać jak ostatnia łachudra, ale za sprawą stuningowanego golfa i tak wszystkie dupeczki są twoje. Że wszystkie „bajki” o czystej, niewinnej miłości to fanaberie dla potłuczonych. Całe szczęście świat, nie zszedł ostatecznie na psy. Uzmysłowiła mi to dzisiaj dwójka dzieciaków, którzy niemal wtopili się w siebie i z wielką delikatnością promieniowali swoim uczuciem i szczęściem. Niech takich obrazków nigdy nie zabraknie w przestrzeni publicznej.

5 kwiecień
Ludzka złośliwość nie zna granic. Niby poważny uniwersytet, niby dojrzali ludzie, a żarty na poziomie podstawówki. Bo normalnie można boki zrywać w momencie, kiedy ktoś nieświadomie usiądzie na krześle z gumą. HA HA HA ! Śmichuuu… Niestety pechowcem okazałem się ja. Całe szczęście „wyrób gumowy” udało mi się usunąć, ale niesmak i „kurwa” rzucona przy Bogu ducha winnej pani Grażynie (co za kobieta,ajć !) pozostały. Chyba I. miała racje, że moja dbałość o wygląd jest dosyć widoczna. A kiedyś tego nie było… Ciekawe.

6 kwiecień
Na początek scenka obyczajowa zaobserwowana wczesnym popołudniem. Przystanek autobusowy. Z jednej strony ławki – całująca się para. Z drugiej – niewidomy. I co to ma znaczyć ? Że miłość jest ślepa !? Whatever…
Z ciekawszych wydarzeń. Po raz bodaj piąty odprowadziłem M. Niby nic wielkiego, aczkolwiek zauważyłem, iż trochę irytuje ją to wracanie i moje czekanie na nią po zajęciach. Na moją sugestie, że chyba nie chce mnie już oglądać oczywiście zaczęła się wymigać. Nie mam kompletnie pojęcia, co o tym (temacie: ja i ona) myśleć. Może najlepiej nie myśleć. I tak wiele kwestii mam teraz na głowie.

9 kwiecień
Skończyłem czytać „Wierność w stereo” Nicka Hornby’ego i przymierzam się do zakupu kolejnej książki tego autora, bo zdecydowanie podoba mi się jego sposób myślenia i pisania. Jest taki kumplowsko-dojrzały. O istotnych, wręcz kluczowych tematach pisze z przymrużeniem oka, natomiast tematy nieważne potrafi traktować jak największą świętość. Nick trzymaj tak dalej !

11 kwiecień
Nie często, a właściwie niezwykle rzadko, ktoś potrafi mnie pochwalić w sposób konstruktywny i szczery. Jednej z wykładowczyń dzisiaj się to udało. Powiedziała ciepło o mojej zdolności do konstruowania świata przedstawionego w oparciu o detale. Pochwaliła, że to niestandardowe i unikalne, co mnie ucieszyło, gdyż dokładnie o to mi chodziło. Taki był mój cel. Z drugiej strony zganiła mnie za konstruowanie fabuły (niby z powodu mojego lenistwa – pfff), ale mimo wszystko miło mi się zrobiło. Pojawiła się też przykra dygresja – Moje życie też jest dobre w detalach, natomiast fabuła jest raczej kiepska. Zamiast zrobienia czegoś efektywnie od A do Z, dla mnie ważniejsze jest zakończenie sprawy na K. Za to efektownie.

14 kwiecień
Marzę o takim dniu, kiedy spotkam człowieka z którym po wymienieniu zaledwie kilku zdań w ojczystym języku będę w stanie jednoznacznie dogadać się co do określonej kwestii. Z Łysym niby się dogadałem, ale tak naprawdę kujt wie jak to będzie. Facet jest w porządku, choć tak sobie myślę, że łeb ktoś mu zakuł w kwadratowy pancerz. Gość żyję w matni własnych spraw i zainteresowań, a na pasje innych patrzy z dystansem i pewną, nie wprost wyrażoną, szyderą. Jak usłyszał „finał Pucharu Holandii” to zrobił minę, jakbym miał lecieć na Marsa. Zresztą, jakoś go przetrawię. Nawet, jeśli w trakcie miałbym się pięć razy zadławić.

28 kwiecień
HOT: Jenna Elfman, Keira Knightley, Monica Bellucci, Beata Tadla, Kirsten Dunst, Novika, Scarlett Johansson

NOT: Paris Hilton, Anna Mucha, Courtney Cox, Victoria Beckham, Rihanna, Cristina Aguilera, Maria Szarapowa.

2 maj
Polskość. Fenomen naszej nacji jest trudny do wytłumaczenia. Nie jesteśmy najhojniej obdarzeni wszelakimi talentami. Nie potrafimy być życzliwi i uśmiechnięci. Częściej ze sobą walczymy niż współdziałamy. Są jednak takie chwile, kiedy polskość czuć i to w sposób pozytywny. Doświadczyłem tego dzisiaj kiedy z kumplem oglądaliśmy finałową część finały MŚ w snookerze. Niby było to tylko piwko oraz whisky w towarzystwie relacji sportowej z dodatkiem ciasta podawanego przez zapobiegliwych „poimieninowych” rodziców, ale miało to swój miły, wspólnotowy wymiar. Taki polski właśnie.

5 maj
Życzliwość w ludziach jednak nie zginęła. Z własnej nieostrożności i zbytniego zaufania do PKP, nie przygotowałem na prawie 9-godzinną podróż ani jednej sztuki prowiantu. Gdyby nie pewna starsza pani z Pionek, która użyczyła mi dwóch smacznych bułek, pewnie skonałbym z głodu. Ostatecznie do WROCKA dotarłem z pełnym żołądkiem ok. 17.20. Kilkugodzinne zwiedzanie miast, interesujące (ale czy do czegoś potrzebne ?) wieczorne słuchanie wykładu i Opus Dei, kąpiel i SEN. Ważny dzień był dopiero przede mną.

6 maj
Lotnisko we Wrocławiu, choć położone w granicach miasta, jawi się, jakby było ulokowane na jakimś wypizdowie. Kilkadziesiąt minut podmiejskim autobusem wymęczyło mnie równie mocno jak kilkugodzinna podróż pociągiem. W samolocie było już lepiej. Może poza kwestią moich całkowicie zatkanych uszu po przylocie do Eindhoven. Popołudnie spędziłem na krążeniu po stolicy Brabancji i spotkaniu z Anią K. Wieczór był mniej ekscytujący. „Top Gear” ze współwłaścicielem hostelu i skróty Jupiler League bez niego.

8 maj
12.000 fanów Ajaksu na de Kuip stworzyło atmosferę, której nie zapomnę do końca życia. I chuj, że wynik był tragiczny.

12 maj
Jeden z tych wieczorów, które zapowiadały się na szalone, a skończyły się całkiem po „Bożemu”. Przynajmniej dla mnie. Bo byli i tacy, co zgubili wódkę z garnkiem (czy odwrotnie) i dotarli do łóżka o 6 rano. Ale i w moim przypadku mogło być zupełnie inaczej. Przez dłuższą część wieczoru wyglądało na to, iż spędzę noc nie całkiem sam. Z nocowania blondwłosej koleżanki wyszedł jednak wielki CHUJ (słowo klucz). I, o takie mi mecyje.

13 maj
Żółty, czerwony, błękitny, czarny, zielony, biały. Farba, słowo, dźwięk, dotyk, smak. Sztuka współczesna jest chyba dla mnie trochę za trudna, albo po prostu jej nie rozumiem. W końcu co jest takiego fascynującego i wartościowego pod względem kulturalnym w rozstawieniu stołów uginających się od owoców, kolorowych pudełek ze znaną zawartością w środku, ekranu z pulsującymi kolorami i podłożonymi dźwiękami ? Nic ? Ale przynajmniej mogłem pobawić się farbami. He He.

15 maj
*** - Mistrzostwo Holandii nr. 30
AJAX AMSTERDAM ! ! !

26 maj
Ludzka głupota wciąż mnie zaskakuje, a jednocześnie bawi. Czy 20 minut przerwy to nie jest wystarczający czas na wypróżnienie się i potulny powrót do autobusu ? Dla niektórych widać nie, skoro przekraczają normy czasowe i muszą ponosić koszty na taksówki-pościgówki. Chwała Bogu, że mam pojemny pęcherz i trochę oleju w głowie !

28 maj
Obejrzenie filmu „Erratum” ostatecznie potwierdziło moją tezę o wykorzenieniu z rodzinnych stron. Niby jestem u siebie, a czuje się jakoś obco. Mijam znanych sobie ludzi, miejsca, ale coś mi w tym wszystkim nie pasuje. To ja odrzucam „małą ojczyznę” czy to ona mnie odrzuca i szufladkuje jako „przygodnego turystę”.

31 maj
„Tuesday’s gone with a wind, my baby is gone with a wind”. Lynyrd Skynyrd grają jak zawsze wspaniale. Solówka goni solówkę, a ja sobie siedzę na balkonie pomiędzy zepsutą lodówką na ławeczce i chłonę chłód późnego wieczora. Dzień był gorący, ale przynajmniej pod względem „zawodowym” udany. I chyba trzeba się przygotować, iż tylko na tym polu będę odnosił sukcesy w tym roku akademickim. M., pomimo całej fascynacji asekurancko popartej wyznaniem, nie sprawia wrażenia zainteresowanej moją osobą. Jak w piosence: Moje kochanie znika razem z wiatrem. Choć pewna furtka jest jeszcze otwarta…

5 czerwiec
Polskie społeczeństwo to jakiś kosmicznie patologiczny twór. Na wszystkich poziomach. Nastolatki szczycące się dawanie dupy i ludzie dla których wiejska dyskoteka jest „rajem na ziemi”. Jezu, w jakim kraju jak żyję ? (po obejrzeniu filmów „Nie jesteśmy puszczalskie” i „Czekając na sobotę”

22 czerwiec
„Bo to co nas podnieca, to się nazywa…”. Właśnie, co tak naprawdę działa na kobiety ? Gdybym miał wybrać jedną cechę powiedziałbym – zdecydowanie. Jedną rzecz – pieniądze. Szczegół anatomiczny – głos, niski szczególnie. Co nam z tego wychodzi ? Ano mężczyzna idealny – zdecydowany bogacz z seksownym niskim głosem. A teraz odwróćmy sprawę – Co aktywuje zmysły mężczyzn ? Cecha – opiekuńczość, rzecz – bielizna, anatomia – kształty (biodra, piersi, pośladki). Kobieta akuratna dla mężczyzny XXI wieku: opiekuńcza z pełnymi kształtami ukrytymi pod zmysłową bielizną. Konkluzja będzie mało optymistyczna. Pierwszy opis do mnie nie pasuje, a drugi jest niedoścignionym wzorem.

24 czerwiec
Wszystkim się w dupach poprzewracało ! Rok szkolny kończy się w środę, a naiwniacy w mundurach organizują akcje „Weekend bez ofiar” w trakcie długiego okresu wypoczynku zahaczającego o imieniny Jana. Przecież to oczywiste, że taka akcja nie mogła przynieść wspaniałego wyniku. Polacy to naród przekorny i dlatego zamiast „bez ofiar”, weekend zakończył się statystykami na poziomie – blisko 80 osób w piachu, prawie 300 pod kroplówką, a niemal 2500 na podwójnym gazie. Ale propaganda była ? Była. Media miały o czym mówić ? Oczywiście. Zadowoleni ? Wszyscy oprócz tych niecałych 3000…

27 czerwiec
Uliczni grajkowie. Nieodłączny element raczej większych niż mniejszych miast. Do tej pory budzili u mnie coś z pogranicza podziwu (za odwagę) i politowania (za repertuar i rzadziej umiejętności). Nigdy nie byłem skłonny wrzucić do futerału jakiegoś drobniaka. Dzisiaj, mogło się to zmienić. Idąc ulicą Wałową w Tarnowie dotarły do mnie znajome takty i słowa. Po krótkiej chwili w głowie wyświetlił się muzyczny tag – to było „Wish you were here” Pink Floydów. I wtedy powiedziałem sobie w duchu – Jak będę wracał i zagrają znów coś dobrego to wrzucę im piątala. Ale mieli pecha. Zagrali Dżem i pogrzebali szansę na mój gest i pieniądz. Muzyczna fortuna bywa nieubłagana.

CDN


W związku z napływającymi do moich uszu niepokojami dotyczącymi kwestii dalszego prowadzenia bloga niniejszym pragnę uspokoić... Blog będzie istniał nadal. Niekoniecznie jednak w takiej formie jak dotychczas. To znaczy forma i styl pisania zapewne pozostaną takie jak przedtem, ale może być gorzej z częstotliwością wpisów. W końcu nowo nam nastały rok 2012 to już ostatnia prosta na drodze do zakończenia edukacji i wkroczenia w dorosłe życie, o którym zresztą za sprawą pewnego dziennikarskiego zadania sporo ostatnio rozmyślałem. Sprawia to, że czasu na wiele rzeczy (w tym bloga) zaczyna brakować, a tu jeszcze trzeba wódkę pić. Także niczego nie obiecuje, za to zapewniam, że walkingtheline nie zginie póki jego czytelnicy żyją i wykazują nim zainteresowanie. I już teraz zapraszam do przeczytania pierwszego, pardon drugiego tegorocznego wpisu, którym podsumuje rok 2011. Myślę, że będzie to ciekawa notka, ponieważ jej bazą będzie mój pierwszy całkiem skrupulatnie prowadzony dziennik. Nie zabraknie w nim zgryźliwego spojrzenia na rzeczywistość, humoru, przemocy, wulgaryzmów i odrobiny pikanterii. Będą także łzawe kawałki, bo jakże mogłoby inaczej w przypadku takiego wrażliwca. A na teraz, zgodnie z tradycją kultura nakazuje złożyć życzeń noworoczne. Ale szczerze, jakoś nie mam na to ochoty. Dobra, niech będzie - Do siego, ludziska !

P.ES: Ostatni wpis w 2011 roku miał dotyczyć przedmiotowego traktowania kobiet przez mężczyzn w nawiązaniu do obrazu świata przedstawionego występującego w teledyskach polskich raperów. Ale chyba nie warto już do tego wracać, czyż nie ?

P.ES 2: Tegorocznego sylwestra spędziłem na...korepetycjach z seksu. No i kto się teraz najlepiej bawił, bitches ?!

Facebook uczy, facebook radzi, facebook nigdy Cię nie zdradzi. Portal społecznościowy stworzony przez Marka Zuckerberga opanował cały świat i zawładnął stylem życia nieprzebranej masy ludzi. Szaleństwo na punkcie tego z pozoru zupełnie zbędnego dodatku naszego internetowego żywota - zupełnie nie mija. Dobrze to czy wręcz przeciwnie ? Aby móc swobodnie odpowiedzieć na to pytanie pewnie musiałbym posiadać zdecydowanie większe kompetencje z zakresu socjologii i nowych mediów. Dlatego teraz moje przemyślenia o Facebooku skupią się na zaledwie jednym jego aspekcie.

Lubię to, Like it, Ik vind leuk, Gosto, Me gusta, J'Aime - jakkolwiek by się to nie nazywało w określonym kraju, wiadomo o co chodzi. "Lajkowanie" jest zwyczajem sztucznym i głupim, a zarazem wiele mówiących o ludziach i ich zachowaniach, przepraszam za określenie, stadnych. Otóż za kliknięciem na "lubię to" w przypadku posta danej osoby dopiero w ostatnim rzędzie stoją własne preferencje i zainteresowania. Najczęściej lajkujemy z powodów osobistych lub quasi-osobistych (kogoś lubimy, szanujemy, kochamy lub chcemy, żeby ten ktoś nas lubił, szanował, kochał itd.). Z kolei w przypadku "polubienie" danej osoby, miejsca, firmy, filmu/książki/zespołu muzycznego możemy zaobserwować dwie tradycje. Pierwsza to "owczy pęd" czyli napędzanie popularności lajkowej "wielkim nazwom, nazwiskom czy akcjom", bardziej z powodu preferencji naszych znajomych niż własnej, a także możliwości zdobycia nagród (w przypadku profili firmowych) ("10 znajomych lubi U2 to ja też kliknę... W końcu lubię ich jedną piosenkę" bądź "Wprawdzie w KFC jem raz na rok, ale kliknę lajka. Może wygram zupełnie nowy toster z logo). Druga tradycja to "oblężona twierdza" czyli lubienie stron niszowych na facebooku, takich na które nasi znajomi nawet nie spojrzą lub o ich istnieniu nie będą wiedzieć. Tu jest jednak pewien haczyk. Nigdy nie wiemy, czy któryś z naszych znajomych nie jest naśladowcą (w żargonie kryminalistycznym języka angielskiego ma to piękną nazwę "Copycat") i z powodów osobistych lub quasi-osobistych (tak jak wyżej) nie zacznie lubić tego samego co My. Bo jak inaczej wyjaśnić sytuacje, kiedy niedawno poznana dziewczyna klika "lubię to" przy nazwie pewnego precyzyjnie określonego zespołu piłkarskiego lub muzycznego ? Albo konkretnej książki czy filmu, który dziwnym trafem jest zbieżny z twoimi preferencjami. Dobra skończmy z tymi pseudo rozważaniami od czapy. Jak mawiał zdenerwowany Leo Beenhakker na konferencjach prasowych polskie reprezentacji to "Dirty topic and fucking bullshit".

Ciekawsza jest inna rzecz. Mianowicie porównanie ilości "lajków" przeciwstawnych lub zbieżnych przedmiotów/osób/miejsc/zespołów. W niedzielne popołudnie, 16 października usiadłem przed laptopem, załączyłem to niebieskie ustrojstwo z białym napisem po lewej stronie i rozpocząłem research. Wyniki, w przeważającej większości, nie okazały się zaskakujące. Zresztą, przekonajcie się sami.

GEOGRAFIA
Warszawa vs Kraków (22.392 do 8.275 LT)
Informacja z której ucieszy się kolega Michał O., a konkretny bulwers z jej powodu złapie koleżanka Katarzyna K. A ja podsumuje wynik krótko - Wszyscy jesteśmy naszym stolcem, pardon, stolicą.

Nowy Jork vs Los Angeles; lub jak to mawia się ostatnio w Polandzie - El Ej (1.074.030 do 322.074 LT)
Wielkie Jabłko miażdżąco wygrało z Miastem Aniołów. Wynik sprawiedliwy, bo w końcu to NY ma Yankees, Woody'ego Allena i Broadway. A co ma LA ? Tylko i aż Hollywood.

Rzym vs Mediolan (304.038 do 4.607 LT)
Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu. Także na FB, jak widać. Przewaga włoskiej stolicy politycznej nad jej finansowym odpowiednikiem wydaje się zbyt duża. Ale wiadomo - tradycja, historia i fontanna Di Trevi (choćby w taki wydaniu) przemawiają za matecznikiem Romusa i Romulusa.

Madryt vs Barcelona (471.406 do 236.212 LT)
Dla wszystkich zakompleksionych fanów Realu to pewnie miód na serce. Dla mnie zresztą też przez wzgląd na twórczość Arturo Perez-Reverte, który zawsze był mocno związany z hiszpańską stolicą. Hala Madrid, po prostu !

TECHNOLOGIA
Iphone vs Blackberry (323.969 do 8.507.620 LT)
Co też musiało czuć tych ponad 8,5 miliona użytkowników Facebooka, których wypasione komórki przeistoczyły się niedawno w zupełny szmelc ? Chwała Bogu, że ten spór mnie zupełnie nie dotyczy.

Playstation vs Xbox (17.504.235 do 11.421.152 LT)
Lepsza brzydka wizualnie konsola od Sony niż nawet najładniejsza od Microsoftu. Ogólnie jednak kolejny spór, który mnie nie dotyka z prostego powodu. Moją ostatnią konsolą była podróbka Nintendo Family Computer czyli stary, dobry Pegasus.

Windows vs Linux (3.072.715 do 258.584 LT)
Monopolista górą ! I chuj !

EA Sports FIFA vs Pro Evolution Soccer (6.161.732 do 4.511.664 LT)
Tradycja zobowiązuje. Produkt EA istnieje dłużej na rynku niż wytwór firmy Konami. Obie firmy zdrowo, choć z pewnymi zgrzytami rywalizują ze sobą od kilku lat i wygrywają na tym gracze, którzy mają wybór. A, że więcej wybiera FIFĘ to tylko kolejny przykład działania skutecznego marketingu, reklamy i PR-u.

MUZYKA
U2 vs Red Hot Chilli Peppers (10.699.861 do 13.616.422 LT)
Największe zaskoczenie badania. Irole z 35 letnim stażem i dziesiątkami hitów na koncie przegrali z niewiele młodszymi kalifornijskimi rockmanami znanymi, tak między Bogiem a prawdą z najwyżej pięciu znakomitych kawałków, o około 3 miliony lajków. Za komentarz do sprawy niech posłuży znany i lubiany refren - "America, fuck yeah !"

Tede vs Peja (29.529 do 191.338 LT)
Prosty przekaz wygrywa z fantazyjną złośliwością. "Reprezentowanie biedy" wygrywa ze "ssaniem suchego konara". Poznań wygrywa z Warszafką. Tylko, czy polski hip-hop na tym wszystkim wygrywa ?

Britney Spears vs Cristina Aguilera (14.703.324 do 4.794.694 LT)
Obie panie wyrosły z "Klubu Myszki Mickey" i w podobny sposób poprowadziły swoje kariery. I pomimo, iż Britney miała w jej trakcie więcej zakrętów, to i tak zdecydowanie przebiła koleżankę. We wszystkim, począwszy od ilości sprzedanych płyt, kończąc na wyglądzie. Dlatego przy porównywaniu tej pary Facebook na pewno nie kłamie. 

Placido Domingo vs Jose Careras (8.578 do 8.459 LT)
Dwaj wielcy śpiewacy pod względem lajków idą łeb w łeb. Ten pojedynek będzie fascynował tak długo dopóki któryś z nich nie umrze i ty sam nie przyciągnie do siebie grona pośmiertnych fanów swojego talentu. Większe szanse na zwycięstwo ma młodszy o 5 lat, Careras. Ale czas pokaże, czy moje śmiertelnie poważne typy bukmacherskie się sprawdzą.

JEDZENIE
Hamburger vs Hot Dog (10.053 do 27.122 LT)
Wynik cokolwiek kontrowersyjny. Moim zdaniem kotlet w bułce zawsze będzie lepszy niż parówa w bagietce. No cóż... Po raz kolejny potwierdza się, że są gusta i guściki.

Pizza vs Spaghetti (9.943.436 do 34.665 LT)
Włoska kuchnia cieszy się na całym świecie ogromną popularnością. Ale żeby prawie 10 milionów osób polubiło na Facebook jedno z jej dań ?! Kosmos i przykład zgubnego wpływu kultury popularnej na młodzież. Szczególne bęcki powinni dostać producenci "Wojowniczych Żółwi Ninja", którzy przed wiele lat promowali wśród dzieci zwyczaj jedzenia okrągłego podpłomyka z dodatkami.

Rosół vs Flaki (2.016 do 295 LT)
Niedziela bez rosołu, to jak poranek po imprezie bez kaca. Niby najprostsza do zrobienia zupa, a w całym życiu tylko kilka razy jadłem naprawdę dobry rosół. Z kolei, jeśli chodzi o flaki to wielkim fanem nie jestem. Wygląda to słabo, smakuje (przeważnie) niewiele lepiej, więc niech tym daniem zachwycają się koneserzy. Ja podziękuje...

Sernik vs Szarlotka (43.081 do 17.445 LT)
To jest dopiero odwieczny spór ! Sernik i szarlotka to dwa najcudowniejsze przysmaki, które kiedykolwiek wymyślono. Mając do wyboru jedno i drugie... biorę oba. Widać internauci woleli nie komplikować sobie życia i jednoznacznie opowiedzieli się po jednej słodkiej stronie.

PIŁKA NOŻNA
Ajax Amsterdam vs Feyenoord (230.353 do 40.796 LT)
He he he... - tyle wystarczy za cały komentarz.

Real Madryt vs FC Barcelona (20.372.486 do 25.865.140 LT)
"Kosmiczna" Barcelona pokonała "Galaktyczny" Real. Pojedynki obu zespołu w ostatnim sezonie rozpaliły kibiców na całym świecie do czerwoności. Mnie również, choć też bez przesady (np. Superpucharu Hiszpanii nie oglądałem, przyznaje się bez bicia). Jednak sam gdybym miał wybierać to z dwojga złego zawsze wybiorę FCB.

Cristiano Ronaldo vs Leo Messi (35.025.595 do 25.865.140 LT)
O zwycięstwie popularnego "Żelusia" zdecydowały bez wątpienia Panie. Bo chyba nikt nie ma wątpliwości, kto z tej pary jest lepszy pod względem piłkarskim...

Champions League vs Europa League (1.101.882 do 113.490 LT)
Kolejny wskaźnik, który pokazuje jaka przepaść dzieli obie prestiżowe imprezy. A w kolejnych latach, jeśli nie powstanie ekskluzywna Super Liga, problem będzie się jeszcze mocniej pogłębiał.

SPORT
Koszykówka vs Siatkówka (12.120.274 do 4.073.826 LT)
Siatkówka jest jak piwo Lech. Tylko dla dzieci i kobiet w ciąży. Koszykówka jest jak piwo Wojak. Dobra jest... i tyle.

Letnie Igrzyska Olimpijskie vs Zimowe Igrzyska Olimpijskie (601 do 832 LT)
Kolejne zaskoczenie. Kto wie, czy nawet nie większe niż porażka U2 z RHCP. Wynik szczególnie dziwi, jeśli weźmiemy pod uwagę kryterium liczbowe. W pekińskich Letnich Igrzyskach Olimpijskich wzięło udział 11 128 sportowców z 204 państw świata. Podczas zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver wystąpiło "zaledwie" 2632 sportsmanów i sportsmanek z 82 krajów. Różnica kolosalna, która powinna przełożyć się na popularność obu imprez. A tu zonk i potwierdzenie niezapomnianych słów Szekspira, że są "rzeczy na niebie i na ziemi, o których się filozofom nie śniło".

Piłka wodna vs Pływanie synchroniczne (13.016 do 3.023 LT)
Z jednej strony faceci w śmiesznych czepkach grają w wodną odmianę piłki ręcznej, z drugiej panie w pełnym makijażu wykonujące pod i nad wodą serie bardziej lub mniej skoordynowanych ewolucji. Z dwojga głupiego, chyba jednak Waterpolo lepsze.

Jogging vs Rower (645.035 do 1.864.006 LT)
Słowo "rekreacja" jest najlepszym wytrychem dla wszystkich, którzy są na bakier z uprawianiem sportu. Jest kluczem, dzięki któremu można zbyć każde pytanie o aktywność fizyczną. Gorzej, jeśli ktoś będzie potrzebował szczegółów i opisu owej "rekreacji". Wtedy wyjścia są dwa. Można powiedzieć, że się biega (co nie musi być prawdą) lub jeździ na rowerze (co tym bardziej nie musi zgadzać się z rzeczywistością). Opcja druga jest o tyle bezpieczniejsza, że zamyka drogę do dociekania. W przypadku opcji nr. 1 pytania, zazwyczaj, mnożą się jak króliki w okresie godowym. I znów Facebook powiedział nam prawdę.
 
HISTORIA
Napoleon vs Wellington (12.654 do 891 LT)
Napoleon jest XVIII i XIX wiecznym odpowiednikiem Hitlera. Miał śmiały i umówmy się dosyć brutalny plan zawładnięcia światem, który do pewnego momentu realizował perfekcyjnie. Niestety potknął się w Hiszpanii i Rosji, co ostatecznie spowodowało, że umarł jako przegrany, samotny człowiek. Pozostała jednak legenda. Dla wielu użytkowników Facebooka, w tym dla mnie fascynująca. Natomiast Wellington zawsze wydawał się kimś obcym. Kimś z kim na pewno nie napiłbym się wódki. No chyba, że byłby to Wellington w wydaniu Stephena Fry'a z "Czarnej Żmiji". Wtedy byłoby to coś zupełnie innego.

Francisco Franco vs Antonio Salazar (4.135 do 514 LT)
Okrutni dyktatorzy, a różnica w popularności znaczna. Cóż, może Hiszpanie bardziej niż Portugalczycy hołdują zasadzie wypowiedzianej kiedyś przez Franklina Delano Roosvelta - "Może to był skur..., ale nasz skur..."

Piłsudski vs Dmowski (3.547 do 1.362 LT)
Dwaj wielcy mężowie opatrznościowi II RP, ale w ciemno można było obstawiać, że korespondencyjny pojedynek wygra ten mniej "zohydzony" przez historyków i dziennikarzy. A Piłsudski, pomimo jego oczywistych zasług, wcale taki przeźroczysty nie był...

I Wojna Światowa vs II Wojna Światowa (2.902 do 6.986 LT)
Żołnierze z pierwszej wojny siedzieli w okopach całymi dniami i szczytem ich możliwości bojowych był atak gazem musztardowym pod Ypres. Żołnierze z drugiej wojny byli mobilni na nieprawdopodobną skalę. Samoloty, czołgi, okręty podwodne, wyrzutnie rakiet, zrzuty spadochronowe, wreszcie bomba atomowa - oni to wszystko mieli obcykane. Na dodatek walki doczyły się praktycznie na wszystkich kontynentach ze sporym natężeniem. Dlatego też WW2 zawsze będzie wyżej umiejscowiona w hierarchii zwykłego śmiertelnika niż WW.

SZTUKA
Dawid vs Wenus z Milo (33 do 295 LT)
Użytkownicy Facebooka, podobnie jak ja, są estetami. Wynika z tego prosta zależność, że milej jest oglądać wydatny biust Wenus (nawet jeśli jest bez ręki) niż pomarszczonego wacka Dawida (nawet jeśli w przeciwieństwie do Wenus nie ma żadnych innych uszczerbków).
 
Rembrandt vs Vermeer (16.671 do 5.447 LT)
W tym przypadku całą sprawę przesądziło nazwisko. Myślę, że gdyby zapytać 100 przypadkowo spotkanych osób o nazwisko jakiegokolwiek holenderskiego malarza przynajmniej 50 wskazałoby na Van Gogha i Rembrandta. Vermeera mogłaby wskazać niewielka grupa ankietowanych. Przede wszystkim dlatego, że tworzył wcześniej i tym samym był mniej znanym przedstawicielem holenderskiego malarstwa. Oczywiście nie oznacza to, że równocześnie był w jakiś sposób gorszy niż słynniejsi następcy. Najlepiej świadczą o tym takie obrazy jak "Mleczarka" czy "Dziewczyna z perłą".  

Ekspresjonizm vs Impresjonizm (6.105 vs 18.321 LT)
(Tu miała być opinia znanego krytyka sztuki, ale nie odpisał na mojego maila. Świnia...)

Kubizm vs Popart (4.396 do 19.053 LT)
Wielbicielem sztuki nie jestem i nawet do takiego miana nie kandyduje. Ale zgadzam się z wyrokiem Facebookowiczów. Popart, w przeciwieństwie do Kubizmu, jest przejrzysty i generalnie ma jakąś myśl przewodnią. Kubizm to wolna amerykana zawarta w kształcie kostki. I przynajmniej dla mnie, nic więcej.

FILM
Batman vs Joker (1.870.549 do 1.534.414 LT)
Zło jest intrygujące, ale to dobro zawsze zwycięża. Nawet, jeśli akcja rozgrywa się Gotham City.

Grease vs Saturday Night Fever (4.517.129 do 115.657 LT)
John Travolta stworzył niezapomniane kreacje w obu filmach, ale tylko w jednym z nich partnerowała mu Olivia Newton-John. Kobieta, która była marzeniem każdego amerykańskiego nastolatka na przełomie lat 70-tych i 80-tych. Szczególnie ze względu na słynną scenę z niemożliwie obcisłymi leginsami na jej jędrnej pupie. Główna rola kobieca w "SNF" była obsadzona zdecydowanie gorzej i nawet muzyka Bee Gees niewiele filmowi pomogła. Również w notowaniach na Fejsiku.

Al Pacino vs Robert de Niro (2.437.261 do 1.439.843 LT)
Obaj panowie grali u Francisa Forda Coppolii w trylogii "Ojciec Chrzestny". Ale to Pacino grał we wszystkich trzech częściach, a w ostatniej z nich potrafił nawet fantastycznie zagrać atak cukrzycy. Przy okazji, gdyby porównać filmografię obu aktorów i ich współczesne perypetie, ta milionowa przewaga Pacino jest zupełnie zrozumiała i wytłumaczalna. 

Brad Pitt vs Angelina Jolie (45.373 do 921.301 LT)
"Brangelina" mocno trzyma się na czołówkach plotkarskich magazynów i portali, ale z dwójki małżonków użytkownicy Facebooka wyżej cenią Mrs Jolie. Co za tym przemawia ? Na pewno fakt, że córka Jona Voighta ma w swojej kolekcji Oskara za "Przerwaną lekcje muzyki". Brad do tej pory musiał się zadowolić jedynie dwoma nominacjami. Dla mnie oboje są znaczącymi postaciami kina amerykańskiego i bardzo cenię ich za zdrowe podejście do życia. Kochają się, mają sporą gromadkę dzieci, angażują się w akcje charytatywne i co najważniejsze nie wpadli w jakieś absurdalne historie typu scjentologia. Kurczę, chyba ich "polubię" w najbliższym czasie.

KSIĄŻKA
Ian Fleming vs Alistair McLean (25.664 do 17.045 LT)
Na podstawie książek Iana Fleminga z Jamesem Bondem w roli głównej powstały aż 22 filmy. Z kolei Allistair MacLean może pochwalić się tylko, albo aż, 18 produkcjami filmowymi opartymi na swojej twórczości. Wniosek ? Obaj Panowie byli świetni w swoim fachu i znali potrzeby rynku. Jednak tylko jeden mógł zgarnąć palmę pierwszeństwa. Oczywiście ten, który wykreował Bonda. Jamesa Bonda.

Adam Mickiewicz vs Juliusz Słowacki (5.648 do 1.607 LT)
Mój nauczyciel historii z gimnazjum na pewno podsumowałby wynik zdaniem - "Większy sekciarz pokonał mniejszego sekciarza". Osobiście na lekcjach polskiego przy omawianiu dzieł obu wieszczów zazwyczaj miałem ciekawsze rzeczy do robienia niż zastanawianie się, który był bardziej wybitny. Dlatego ten punkt nadobnie przemilczę.

Kucharska vs Telefoniczna (206.383 do 7.685 LT)
W ogóle na początek pytanie - Kto teraz korzysta z książki telefonicznej ? Poza wyjątkowymi przypadkami (np. poszukiwaniu na "żółtych stronach" najbliższego preparatora zwierząt, albo innego lokalnego specjalisty w wąsko zakrojonej specjalności) praktycznie nikt. Za to książki kucharskie powoli wracają na szczyty popularności. Najczęściej w postaci gazetowych dodatków czy internetowych portali, ale fakt jest faktem. A tak z ciekawości - Pamięta ktoś jeszcze taką ogromną cegłę, kilkusetstronicową zatytułowaną "Kuchnia Polska" ? Ach, to było coś...

Biblia vs Koran (9.321.142 do 400.050 LT)
I jak tu nie mówić, że katolicy to największa mafia na świecie. Na całym świecie jest to ponad miliard ludzi, a samą świętą księgę lubi na FB ponad 9 milionów osób. Absolutnie niesamowita sprawa...

...jak zresztą cała ta zabawa z tworzeniem lajkowej porównywarki.

P.ES : Coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że wyglądam na człowieka czytającego książki. Albo wszystko przez te przeklęte okulary. W końcu jak inaczej tłumaczyć fakt, że zawsze (autentycznie !) kiedy przechodzę koło taniej księgarni, panie z lizako-drogowskazami "zapraszają mnie do księgarni" ?

P.ES 2: Sprawa się trochę przedawniła, ale moja próżność i tak domaga się ujawnienia pewnej sprawy. Otóż, tadam tadam, jestem w pewien sposób odkrywcą talentu niejakiego Sylwestra Patejuka. Napastnik Podbeskidzia zaistniał w mediach po tym jak w ekwilibrystyczny sposób strzelił bramkę samej Legii Warszawa. Stało się to we wrześniu. Ja natomiast zobaczyłem w tym chłopaku potencjał już w kwietniu 2009 roku i przyznałem mu za jego występ w meczu z Okocimskim Brzesko najwyższą notę z wszystkich grających. Poniżej dowody rzeczowe...

P.ES 3: Kolejny raz w swoim życiu platonicznie się zakochałem. Tym razem w Kasi Nowickiej, lepiej znanej pod pseudonimem Novika. Piękna kobieta, a żeby tego było mało świetnie śpiewa i bije od niej naturalność. A przynajmniej takie odniosłem wrażenie stojąc kilka metrów od sceny podczas jej koncertu.  

  

Rysiek Rynkowski  śpiewał, że "życie jest nowelą". Bzdura ! Jeśli już, to życie jest serialem. Długim, zawiłym, pełnym momentów ekscytacji i jednocześnie nieznośnej monotonii. Lata dzielą życie na sezony. Miesiące - na odcinki, zaś dni można przyrównać do poszczególnych epizodów. Z nowelą, która z definicji jest krótkim utworem, życie ma niewiele wspólnego.

Skoro życie jest serialem (co ustaliłem, a Wy macie wybór czy chcecie się z tym zgodzić, czy też nie), to warto byłoby się zastanowić, jaki gatunek najlepiej je reprezentuje. Sam skłaniałbym się ku sitcomowi. Stała scenografia, rzadko zmieniająca się obsada i najważniejsze - interakcja między bohaterami oparta na rywalizacji o to, kto komu ukradnie show. Czyż nie brzmi to znajomo ? Czyż nie jest tak, że dzień po dniu uczestniczymy w powtarzalnej komedii sytuacyjnej, gdzie jeden odcinek od drugiego różnią tylko detale ?

W trakcie dobiegających właśnie końca wakacji sięgnąłem po zbierający znakomite recenzje i cieszący się niesłabnącą popularnością od kilku lat serial "Dwóch i pół". Typowy sitcom, którego autorami są Chuck Lorre i Lee Aronsohn odpowiedzialni za sukces takich produkcji, jak "Dharma i Greg", "Roseanne" czy "The Big Bang Theory". Uznani twórcy odnieśli sukces, gdyż zagrali dobrze znanymi kartami. Zebrali utalentowaną obsadę, a rolę "wisienki na torcie" powierzyli absolutnej, choć w chwili startu serialu nieco przygasłej gwieździe - Charliemu Sheenowi.

"Dwóch i pół" to opowieść, a jakże, o dwóch braciach. Zupełnie różnych osobowościowo, którzy pod wpływem niespodziewanych zdarzeń muszą zamieszkać pod jednym dachem. Alan (Jon Cryer) jest rozwiedzionym, nieco fajtłapowatym mężczyzną, zawsze skorym do manipulacji ze strony kobiet. Charlie (w tej roli Sheen) jest jego zupełnym przeciwieństwem. Kawaler i hedonista żyjący pełnią życia, na co pozwala mu wysoka gaża inkasowana za tworzenie dżingli muzycznych do telewizyjnych reklam i kreskówek dla dzieci. Pije, uprawia hazard i z regularną częstotliwością wymienia partnerki seksualne (często również za pomocą pieniędzy). Tytułową "połówką" i dodatkiem do duetu braci jest Jake, syn Alana (Angus T. Jones) spędzający czas z ojcem i wujkiem podczas weekendów. W trakcie kolejnych sezonów obserwujemy proces jego dojrzewania, które wcale nie jest łatwe i stawia przed wyborem męskiego wzorca. Kochający tata-nieudacznik czy nieodpowiedzialny, choć prowadzący przyjemne życie wujek. W tle tej z pozoru prostej historii znajdują się barwne postacie drugoplanowe - wredna była żona Alana, zaaferowana własnymi sprawami matka braci, sympatyczna sąsiadka-prześladowczyni psychicznie zakochana w Charliem i Berta, bezkompromisowa gosposia.

Przez serial przetoczyło się wielu znakomitych aktorów (gościnnie nawet sam Sean Penn !), jednak nikt nie mógł skraść show Sheenowi. Jeden z ulubionych aktorów Olivera Stone'a, nie tyle grał Charliego Harpera, co stał się nim. Wielką sztuką to nie było, gdyż Sheen na tyle dobrze zna życie lekkoducha, że mógł spokojnie pomagać scenarzystom przy pracy nad kolejnymi odcinkami. Wszystko, a może nawet więcej, co znalazło się w serialowym życiu Charliego Harpera, Sheen przerobił osobiście. Związki z gwiazdkami porno - proszę bardzo. Korzystanie z usług prostytutek - nie ma problemu. Imprezy z morzem alkoholu - ależ oczywiście. Przy okazji miał spore problemy z narkotykami, a w 2009 roku sąd skazał go za przemoc domową wobec żony.

Należę do wielkich fanów talentu aktorskiego Sheena i serce mi się kraja, że prywatnie to taki pojeb. Po rolach w "Plutonie" czy "Wall Street" mógł zawojować Hollywood i otrzymywać najważniejsze nagrody przemysłu filmowego. Zamiast tego wybrał pieniądze i łatwiejszą fuchę w kinie klasy B. Kiedy wrócił na szczyt, właśnie za sprawą "Dwóch i pół", pokpił sprawę po raz kolejny. W trakcie trwania ósmego sezonu prezentował się tak źle pod względem fizycznym (ze względu na nawrót skłonności do "wąchania" i innych niezdrowych nawyków- sami zresztą możecie to ocenić), że Warner Bros. i twórcy serialu zerwali z nim współpracę. Sheen się wściekł, bo nagle stracił kupę łatwej kasy (niebagatelne 1,8 miliona zielonych za odcinek). Niewybrednie zwymyślał Lorre'a i Aronsohna, a także - nie wiedzieć czemu - kolegę z serialu, Jona Cryera. To pogorszyło sprawę i utwierdziło wszystkich, że wyrzucenie Sheena było dobrą decyzją dla serialu i samego, kompletnie zagubionego, nie radzącego sobie z uzależnieniami aktora.

Kilkanaście dni temu, stacja CBS wyemitowała pierwszy odcinek nowego sezonu "Dwóch i pół", już bez Sheena. Epizod był przeciętny, a na dodatek chaotyczny. Jedynym naprawdę zabawnym wyjątkiem był biegający nago nowy członek obsady, Ashton Kutcher. Nie wróżę mu jednak sukcesu. Nawet golizna Kutchera nie uratuje serialu, jeśli będzie w nim brakować dobrych gagów. A co z Sheenem ? Cóż znów (podobno) jest czysty, obie "boginie" (aktorka porno Bree Olsen i graficzka Natalie Kenly) odeszły z jego willi, zaczął normalnie wyglądać i najważniejsze - wraca do pracy. Oby na dłużej i z sukcesami na miarę jego talentu.

Charlie Sheenie, pozostań Charliem Harperem tylko w naszych wspomnieniach ! Może dzięki temu dostaniesz przed swoją, raczej pewną, przedwczesną śmiercią prawdziwą rolę życia.

P.ES : Historia zatoczyła koło. Dokładnie o tej samej porze rok temu napisałem notkę dotyczącą amerykańskich seriali.

P.ES 2 : UWAGA ! PROROKUJE ! Za 3-4 lata podstawowym stoperem reprezentacji Polski w piłce nożnej będzie... Jarosław Fojut ze Śląska Wrocław. Oglądałem wczoraj z bliska jego grę i zrobił na mnie znakomite wrażenie. Zdecydowany, szybki, dobrze grający głową, posiadający odpowiednie warunki fizyczne. Jeśli będą omijać go kontuzje i Lenczyk da mu możliwość regularnej gry możemy doczekać się stopera europejskiej klasy.

P.ES 3 : Czy jest mi ktoś w stanie wytłumaczyć, dlaczego zawsze w trakcie kampanii wyborczej w Polsce zawsze musi być taka "ruchawka" ? Nawet rykoszetem dostało się Nergalowi, który owszem swoje ma za uszami, ale przecież w tym śmiesznym "The Voice of Poland" jest tylko drobnym cwaniaczkiem, który myśli, że zna się na śpiewaniu. Co to komu przeszkadza ? 


Koniec, koniec i jeszcze raz koniec. Odcinkowy cykl wspominkowy, którego głównym bohaterem był futbol za sprawą tej notki dobiega końca. Wszystkim, którzy przez niego przebrnęli gratuluje. Wszystkich, którzy się zanudzili podczas jego czytania, przepraszam. Nie obejdzie się też bez podziękowań. Dziękuje redaktorowi Stefanowi Szczepłkowi za jego ogromną wiedzę, którą przekazał w swojej książce "Moja historia futbolu". Była ona dla mnie ogromnym źródłem historycznym. Cóż powiedzieć... Udało się ! 50 niezapomnianych chwil futbolu, część 4. Ostatnia, dlatego tym goręcej -  Zapraszam !

10. Monachijska trauma Man U.
6 lutego 1958 roku, około godziny 17.23 doszło do wydarzenia, które na zawsze naznaczyło Manchester United i całą angielską piłkę. W Monachium podczas próby startu rozbił się samolot Elizabethan wiozący piłkarzy MU z pucharowego spotkania przeciwko Crvenie Zvezdzie Belgrad. Maszyna w trakcie trzeciego podejścia do startu wzniosła się lekko do góry, ale straciła moc i uderzyła w ogrodzenie oraz fragment budynku położonego obok lotniska. Następnego dnia gazety na całym świecie obiegły zdjęcia wraku pokrytego leniwie padającym gęstym śniegiem. Katastrofa pochłonęła 23 ofiary, w tym ośmiu piłkarzy nazwanych później "Dziećmi Busby'ego". Sam Busby, menadżer Manchesteru i nadzieja angielskiego futbolu, Bobby Charlton cudem ocaleli. Kilka miesięcy po tragedii, Busby rozpoczął budowę nowego, jeszcze silniejszego zespołu, który miał dojść na szczyty europejskiego klubowego futbolu i w ten sposób uhonorować zmarłych kolegów. Sukces przyszedł dekadę po monachijskiej traumie. Na stadionie Wembley, Busby poprowadził Manchester United do pierwszego Pucharu Mistrzów. Anglicy pokonali w finale (4:1 po dogrywce) Benficę Lizbona z wielkim Eusebio w składzie, a Bobby Charlton jako kapitan uniósł w górę najważniejsze europejskie trofeum. Tamto zwycięstwo drużyny z północnej Anglii było pokazem hartu ducha i skutecznej walki z przeciwnościami losu, a także pięknym i wzruszającym epizodem, który ma zaszczytne miejsce w dziejach klubowych rozgrywek UEFA.

9. Wilimowski - Leonidas 4:3. Polska - Brazylia 5:6
Pierwszy udział reprezentacji Polski w finałach piłkarskich Mistrzostw Świata przypadł w najgorszym możliwym momencie - na rok przed wybuchem II wojny światowej. Polacy pojechali do Francji, dzięki zwycięstwie w barażowym dwumeczu nad Jugosławią (4:0,0:1). Na mundialu zagrali zaledwie jeden mecz, za to jaki ! W Strasbourgu, po dogrywce, przegrali z Brazylią 5:6, choć do przerwy zawodnicy z Ameryki Południowej prowadzili już 3:1. W drugiej połowie faworytów postraszył Ernest Wilimowski, który zaliczył hat-tricka i doprowadził do remisu 4:4. W dogrywce kroku Wilimowskiemu chciał dotrzymać Leonidas, gwiazdor reprezentacji Brazyli. Sprawny ciemnoskóry napastnik dwukrotnie w przeciągu 11 minut pokonał strzegącego polskiej bramki, Madejskiego i zapewnił swojej drużynie awans do następnej rundy. Polakom pozostała radość z ambitnej postawy drużyny i czterech bramek Wilimowskiego (ostatniego gola strzelił w dogrywce - przyp.red).
Przez wiele lat tamten mecz był w Polsce przemilczany. Wszystko z powodu niesamowitego osiągnięcia polskiego napastnika. Po rozpoczęciu działań wojennych urodzony w Katowicach Wilimowski zmienił obywatelstwo i rozegrał 8 spotkań w barwach III Rzeszy. W drużynie prowadzonej przez legendarnego Seppa Herbergera (w 1954 roku doprowadził RFN do tytułu Mistrza Świata) był niezwykle skuteczny, o czym jednak w Polsce nikt nie wiedział. W PRL-u o Wilimowskim nie mówiło się wcale, a jeśli już nieodzownie tytułowano go "zdrajcą"...

8. Czy Hitchcock by to wyreżyserował ?
Finał Ligi Mistrzów z 1999 roku, pomiędzy Manchesterem United a Bayernem Monachium, nie należy traktować jako wydarzenie unikatowe, lecz wyjątkowe. W końcu wiele razy zdarzało się na wszystkich stadionach świata, że przegrywająca drużyna w ostatnich sekundach gry potrafiła odmienić losy meczu (na przykład taki Widzew Łódź w konfrontacji z Legią, rok 1997), natomiast nigdy nie zdarzyło się to na najwyższym poziomie rozgrywek. Spotkanie lepiej rozpoczęli Niemcy. W 6 minucie po strzale Mario Baslera było 1:0 dla Bayernu. Bawarczycy nie oddali prowadzenia do 90 minuty, a i tak musieli zejść z boiska pokonani. Najpierw za sprawą Sheringhama, Manchester doprowadził do remisu, a tuż przed końcowym gwizdkiem trafił Ole Gunnar Soelskjar. W ten sposób Bayern w zaledwie 120 sekund stracił wydawało się pewny czwarty Puchar Mistrzów, zaś United zgarnęli to trofeum po raz drugi w historii. Ponadczasowy klasyk. Kto nie widział, ten dupa !

7. Plażowicze zawstydzili profesjonalistów
Czy można wygrać dużą imprezę sportową bez żadnego przygotowania ? Bez tygodni żmudnych treningów, odpowiedniej selekcji zawodników, serii testów i sparingów ? Wydawać by się mogło, że jest to zadanie z gatunku niemożliwych do zrealizowania. Jednak jednej drużynie, ta sztuka się udała. Podczas Euro 92, rozgrywanego na boiskach Szwecji, eksplodował "Duński Dynamit", który oczarował i zadziwił cały piłkarski świata.
Sytuacja geopolityczna w Europie na początku lat 90-tych była niezwykle płynna. W wyniku upadku systemu komunistycznego, a w konsekwencji Związku Radzieckiego jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać nowe państwa.. Dokładnie w tym samym czasie rozpoczął się stopniowy i wyjątkowo brutalny podział Jugosławii. Drużyna piłkarska tego ostatniego kraju zdobyła awans do szwedzkich finałów. I zapewne wystąpiłaby na mistrzostwach, gdyby nie sankcje nałożone przez ONZ po rozpoczęciu działań wojennych, które jednoznacznie zabraniały rywalizacji w zawodach sportowych. UEFA nie miała wyboru. Jugosławia została wykluczona, a jej miejsce zajęła reprezentacja Danii. Duńczycy w eliminacjach grali dobrze, ale ostatecznie musieli uznać wyższość drużyny z Bałkanów.
Władze duńskiej federacji ucieszyły się z nominacji w trybie last-minute, ale jednocześnie miały powody do zmartwień. Piłkarze po ligowym sezonie wyjechali na zasłużone urlopy, a do rozpoczęcia turnieju pozostawało zaledwie kilkanaście dni. Cóż było robić. Selekcjoner Richard Moller-Nielsen chwycił za telefon (stacjonarny, bo o komórkach nie było jeszcze mowy) i systematycznie ściągał do kraju kolejnych kadrowiczów. Ci bez żadnego wahania zamienili piaszczyste plaże na trawiaste boiska. Duńczycy zaczęli turniej od szczęśliwego, bezbramkowego remisu z Anglią. W drugim meczu wyraźnie przegrali ze Szwecją (0:2). Na koniec fazy grupowej grali z faworyzowaną Francją prowadzoną przez Michela Platiniego i eksperci jeszcze przed meczem "pakowali" Duńczykom walizki. Ale stał się cud. Zawodnicy Moller-Nielsena pokonali Francuzów 2:1 i awansowali do półfinału. Tam za rywala mieli obrońcę tytułu, Holandię i znów niewielu wierzyło w możliwości Duńczyków. A ci kolejny raz pokazali charakter i po rzutach karnych wyeliminowali Pomarańczowych. Bohaterem okrzyknięto spotkania okrzyknięto Peter Schmeichela, który obronił w serii jedenastek strzał wielkiej gwiazdy europejskiego futbolu, Marco van Bastena.
W takiej sytuacji, Duńczycy nie mogli przegrać finału z Niemcami. Niesieni dopingiem własnych fanów i wsparcie płynącym z całego świata, pewnie ograli urzędujących Mistrzów Świata demonstrując przy tym zabójczą skuteczność w kontratakach. Na ulicach Kopenhagi, Odense, Aalborga i innych miast Danii wystrzeliły szampany. Urlopowicze utarli nosa potentatom i stali się ludowymi herosami.

6. NieRealne sukcesy
O Realu Madryt można powiedzieć wiele rzeczy. I dobrych i złych. Przychylnych, a jeszcze częściej krytycznych. Bo hiszpański gigant to klub, który z urzędu musi budzić emocje. Moje osobiste nastawienie do "Królewskich" jest raczej negatywne. Idee tworzenia zespołu opartego na "galacticos" uważam za głupotę i krótkowzroczność, a pieniądze wydane na ten cel za marnotrawstwo. Tym niemniej mam wielki szacunek do Realu, jako marki firmującej najbardziej utytułowany klub świata, którego dominacja przypadła na drugą połowę lat 50-tych. I co w tym wszystkim najzabawniejsze, używał do tego podobnych metod, jak jego współczesny spadkobierca. Bez względu na koszty ściągał do siebie wybitnych graczy tamtego okresu.
Real z lat 50-tych był drużyną kompletną, wybitną. W składzie brylowali Di Stefano, Puskas, Gento, a niedługo później dołączył do nich Raymond Kopa. Z taką armadą znakomitych, wszechstronnych techników Real seryjnie wygrywał Puchar Mistrzów (pięć kolejnych zwycięstw w latach 1956-1960). Szans w starciu z Hiszpanami nie mieli : dwukrotnie francuskie Stade Reims, Fiorentina, Milan, Eintracht Frankfurt. Potem było kilka kolejnych finałów i triumf w 1966 roku. Ten rok wyznacza także kres "Wielkiego Realu". Na kolejne zwycięstwo w najbardziej prestiżowych klubowych rozgrywkach na Starym Kontynencie,  klubu z Madrytu musiał czekać długie 32 lata. Niestety, nowego Di Stefano czy Puskasa, kibice "Królewskich" jeszcze się nie doczekali...

5. Mecz, którego nie było...
Rzadko się zdarza, aby wydarzenie okołopiłkarskie stało się ważniejsze niż sam mecz. Szczególnie, jeśli jego stawką jest tytuł, puchar, sława i masa pieniędzy. Finał Pucharu Mistrzów w 1985 roku, w obliczu tragedii do jakiej doszło przed jego rozpoczęciem na brukselskim stadionie Heysel, był "złem koniecznym". Musiał się odbyć, bo w innym wypadku europejskiej federacji groziłby ostracyzm ze strony telewizji i sponsorów. Piłkarze Juventusu i Liverpoolu rozegrali spotkanie, ale ich postawa i końcowy wynik miały drugo-, jeśli nie trzeciorzędne znaczenie.
Dramat rozegrał się na długo przed pierwszym gwizdkiem. Kibice Liverpoolu zaatakowali fanów Juventusu. Nie było o to trudno. Stadion był słabo zabezpieczony, a belgijskie służby nie radziły sobie z kontrolą tłumu. Angielscy chuliganie tak mocno natarli na Włochów, że ci z powodu braku możliwości ucieczki zaczęli być tratowani i przygniatani. Ostateczny bilans to 39 ofiar śmiertelnych i setki rannych. Wydarzenia na Heysel były wstrząsem, który otworzył władzom piłkarskim i państwowym oczy na problem bezpieczeństwa podczas imprez sportowych. W Anglii za sprawą Margaret Thatcher doszło do rewolucji w karaniu chuliganów, a także zmian w architekturze stadionów (tu wiele zmieniło na lepsze po innej tragedii z udziałem kibiców Liverpoolu, do której doszło w 1989 roku na stadionie Hillsbourough). Śladami Brytyjczyków podążyli ludzie z kontynentu. Praktycznie nie ma już w Europie stadionu, który nie spełniałby nawet minimalnych standardów bezpieczeństwa. I Bogu chwała ! Stadion zawsze powinien być miejscem, które kojarzy się z radością. Miejscem, gdzie przede wszystkim każdy powinien czuć się bezpieczny.

4. Za szybcy, za pewni
Podczas pierwszych powojennych Mistrzostw Świata (1950), Europę reprezentowało zaledwie sześć drużyn. Nie było wśród nich Niemiec, które skazane zostały na izolacje, nie tylko polityczną. Na kolejny turniej, RFN już nie zabrakło. Co więcej, piłkarze Seppa Herbergera wygrali całą imprezę, choć nikt nie dawał im większych szans w starciu z węgierską "Złotą Jedenastką" prowadzoną do boju przez najlepszego piłkarza świata, Ferenca Puskasa. Do konfrontacji obu ekip doszło już w fazie grupowej. Węgrzy ośmieszyli rywali wygrywając aż 8:3. W składzie Niemców grało jednak pięciu nominalnych rezerwowych, co było taktyczną zagrywką Herbergera. Trener RFN uznał, że posyłanie najsilniejszego składu na rozpędzonych Madziarów i tak nie gwarantuje sukcesu, dlatego odpuścił to spotkanie i skupił się na kolejnych wyzwaniach. Okazało się to przysłowiowym strzałem w "10". Niemcy jak burza przeszli przez kolejne fazy turnieju i w finale znów trafili na węgierskich gwiazdorów. Po 8 minutach meczu w Bernie, reprezentacja naszych bratanków prowadziła 2:0 i zamiast dążyć do strzelenia kolejnych goli - stanęła. Niemcy szybko wyrównali i wszystko zaczęło się od początku. Węgrzy pomimo przewagi szybkości i umiejętności technicznych nie byli w stanie jeszcze raz pokonać stojącego w niemieckiej bramce Toniego Turka. Za to Niemcy "ukłuli" w najbardziej odpowiednim momencie. Na sześć minut przed końcem, Helmut Rahn zaskoczył Grosicsa i zrobiło się 3:2 dla RFN. Pomimo huraganowych ataków ataków Węgrów, rezultat już się nie zmienił. Mocno uderzyło to w pewnych siebie reprezentantów całego bloku wschodniego, którzy długo po zakończeniu mistrzostw głosili tezy, jakoby sukces Niemcy zawdzięczali środkom dopingującym. Niemieckie gazety nadały spotkaniu tytuł "Cudu w Bernie". I zaiste było coś mistycznego i niezwykłego w tamtym sukcesie Zachodnich Niemiec. Bo patrząc na sprawę chłodno, zarówno z perspektywy lat 50-tych, jak i współcześnie, Węgrzy mieli tak kompletną drużynę, że nie mieli prawa przegrać...

3. Tajemnice XX wieku. Był czy nie był ? - rekonstrukcja zdarzeń
Osoby dramatu : Geoff Hurst - strzelec bramki, Gottfried Dienst - arbiter główny, Tofik Bachramov - arbiter liniowy, Uwe Seller - piłkarz reprezentacji Niemiec

(Na wypełnionym stadionie Wembley trwa finał Mistrzostw Świata w piłce nożnej. Po 90 minutach jest 2:2. W dogrywce lepsze wrażenie sprawiają Anglicy. Na zegarze 101 minuta)

Hurst : Alan ! Podaj do środka !

(Po dobiegnięciu do piłki na prawym skrzydle, Allan Ball posyła dośrodkowanie w pole karne)

Hurst (podświadomie) : Geoff, masz piłkę. Musisz trafić do siatki. Musisz !

(Angielski napastnik przyjmuje, bierze szeroki zamach i uderza z całych sił. Piłka odbija się od wewnętrznej strony poprzeczki i trafia w linie bramkową)

Hurst: Jest ! Udało się.

(Koledzy z drużyny unoszą ręce w geście triumfu, a Niemcy z pretensjami biegną do arbitra głównego i liniowego, którzy przy linii bocznej konsultują decyzje)

Dienst : Tofik ! Była bramka ?

Bachramov : Absolutnie tak ! Piłka zdecydowanie za linią

Dienst : Czyli gol.

(Szwajcar gwiżdże i wskazuje na środek boiska)

Seller : Jaka bramka ? Panie sędzio, piłka spadła na linii

Dienst : Proszę nie protestować, bo będzie upomnienie.

Seller : Jasne. Oczywiście. (obraca się i krzyczy w kierunku Bachramova) Tak, czerwony zawsze za czerwonymi.

(Kilka minut później Hurst ustala wynik meczu na 4:2. Cała Anglia szaleje z radości, a Hurst do spółki z Bachramovem są bohaterami. Niemcy nie mogą pogodzić się z porażką i po końcowym gwizdku ostentacyjnie schodzą do szatni)

Morał historii jest taki, że pomimo upływu prawie 50 lat nadal nie wiemy, czy tamten gol padł, czy też nie. Tajemnica finału angielskiego mundialu jest wiecznie żywa. Czy na zawsze ? Kto wie, kto wie...
 
2. Gol i oszustwo stulecia
Pojedynki Anglii i Argentyny podczas Mistrzostw Świata zawsze wzbudzają ogromne emocje. Szczególnie gorąco było w 1986 roku, kiedy na wielgachnym stadionie Azteca w Mexico City obie drużyny zmierzyły się w ćwierćfinale. Wszystko przez fakt, iż zaledwie cztery lata wcześniej oba kraje toczyły wojnę o sporne terytorium Falklandów (Malwinów). Meczy rozgrywany w tropikalnym upale miał jednego bohatera. Był nim Diego Armando Maradona.
Argentyński geniusz po raz pierwszy przypomniał się kibicom w 51 minucie. Po ładnym dryblingu zagrał w pole karne, gdzie błąd popełnił jeden z angielskich obrońców, który kopnął wysoko piłkę w stronę własnego bramkarza. Maradona wykorzystał sytuacje i wyskoczył do futbolówki razem z Peterem Shiltonem. Wykazał się przy tym dużym sprytem, gdyż dotknął piłki ręką i skierował ją w ten sposób do siatki. Sędzia nie zareagował, dlatego Argentyńczycy mogli cieszyć się z prowadzenia. Kilka chwil później było już po meczu. Maradona przejął piłkę na środku boiska i ruszył z nią przed siebie. Po minięciu kilku rywali niczym slalomowych tyczek, położył także angielskiego golkipera i trafił do pustej bramki. "Goal of the Century" - tak zatytułował tę akcje i bramkę Emir Kusturica w filmie biograficznym o El Diego.
Ostatecznie Argentyna wygrała 2:1, co otworzyło jej drogę do półfinału, finału i w konsekwencji ostatecznego triumfu. Był to szczytowy moment w karierze Maradony, który dla jednych był geniuszem, dla innych - zwykłym oszustem. Takie dwubiegunowe myślenie o obecnie 51-letnim Maradonie nadal ma racje bytu. A już szczególnie w Anglii.

1. Cisza na Maracanie
Reprezentacja Brazylia ma na swoim koncie pięć tytułów Mistrza Świata i jest samodzielnym liderem tabeli wszech czasów. Aczkolwiek trzeba przypomnieć, że na pierwszą wygraną piłkarze z Kraju Kawy czekali do 1958 roku. Okazja do sukcesu nr. 1 nadarzyła się jednak już osiem lat wcześniej. Wtedy Brazylijczycy grali w ojczyźnie i wraz z Anglikami wydawali się naturalnymi faworytami. Do ostatniego dnia turnieju wszystko układało się po myśli Canarinhos. Kroczyli od zwycięstwa do zwycięstwa i w decydującym meczu (nie było stricte finału, gdyż runda finałowa rozgrywana była według systemu ligowego) przeciwko Urugwajowi mieli pewnie wygrać i uradować cały naród.
16 lipca 1950 roku Maracana wypełniła się po brzegi. Około 200 tysięcy widzów śledziło starcie z Urusami. Początkowo wszystko układało się po myśli gospodarzy. Gol Friancy z 47 minuty dał Brazylii prowadzenie. 20 minut później wyrównał Schiaffino i zaczęły się schody dla faworyta. Urugwajczycy jeszcze mocniej przycisnęli i wreszcie dopięli swego. W 79 minucie trafił Ghiggia, a jego ambitni koledzy z obrony przetrzymali napór zdeterminowanych Brazylijczyków, który tak naprawdę wystarczał remis. Wreszcie sędzia Reader z Anglii zagwizdał po raz ostatni. Maracana zamilkła, a wraz z nią cały naród skupiony przy odbiornikach radiowych. Tak dla Brazylijczyków wyglądał prawdziwy koniec świata...

Muszę przyznać to otwarcie. Zadanie, które sobie postawiłem trochę mnie przerosło. Naiwnie myślałem, że w ciągu jednego tygodnia, a maksymalnie dwóch bez większych problemów napiszę kilkanaście krótkich tekstów o tak dobrze mi znanych wydarzeniach. O tym jak ogromnie się myliłem, dowiedziałem się w minionym tygodniu. W ciągu 7 dni napisałem zaledwie ... 10 tekstów. Częściowo karb winy za to mogę zwalić na upalną końcówkę lata, kłopoty techniczne Telekomunikacji Polskiej, nawał imprez sportowych transmitowanych przez TV, Johna Nicholsa, który napisał świetną "Fasolową Wojnę" i kilka innych, pomniejszych spraw. Z tego powodu cykl moich gawędziarsko-nudziarskich wspomnień piłkarskich cudownie się rozmnożył. 50 niezapomnianych chwil futbolu, część 3. Cały czas nie ostatnia. Zapraszam !

19. Wielka Barcelona nr. 1
FC Barcelona zawsze była klubem , który otaczał specjalny klimat. Ze względu na widowiskowy sposób gry, a także (lub może przede wszystkim) ze względu na status najbardziej szykanowanego klubu w Hiszpanii. Za rządów generała Franco, Barca nie tyle istniała, co walczyła o istnienie. Dyktator zwalczający każdy przejaw autonomiczności nienawidził Katalończyków. Przy okazji był kibicem Realu Madryt, więc i klub z Camp Nou siłą rzeczy też nie należał do jego ulubionych. W ostatnich latach etos Barcelony nieco się zmienił. Blaugrana stała się ogromnym przedsiębiorstwem rozrywkowo-medialnym, którego jedynym chwalebnym działanie jest ciągłe opieranie składu na wychowankach. Oczywiście, nie jestem ślepy i dostrzegam fakt, iż futbol prezentowany przez tę drużynę jest dopracowany do perfekcji i ociera się momentami o ideał. Z drugiej jednak strony męczy mnie i wpienia ciągłe słuchanie/czytanie/oglądanie nagłówków w rodzaju : "Kosmiczna Barca", "Messiasz", "Najlepsze drużyna Wszechświata". Nie mówiąc o tym, że szlag mnie trafia, gdy rozmawiając z nowo objawionym kibicem Barcelony pytam : Kiedy po raz pierwszy jego klub zdobył Puchar Mistrzów ? A ten mi odpowiada : W 2006 roku. A gdzie do k**** nędzy rok 1992 i triumf nad Sampdorią, pytam się. Eeee, yyyy, uuuu - taki niezrozumiały ciąg samogłosek dostaje w zamian.
A prawda jest taka, że od tamtej drużyny FCB - racjonalnie zbudowanej i uporządkowanie, złożonej z wielkich gwiazd, pozbawionych elementu glamour - wszystko się zaczyna. W bramce Andoni Zubbizarreta. W obronie Koeman. W pomocy Bakero, Guardiola i Michael Laudrup. I ten atak z Julio Salinasem i niepokornym Christo Stoiczkowem. Nie zapominam też o głównym strategu, który prowadził tę piłkarską armię do walki. Był nim w końcu nie kto inny, tylko Johan Cruyff. W finale na stadionie Wembley, Barca długo męczyła się z Sampdorią, ale po potężnym rzucie wolnym Ronalda Koemana (nazywanym pieszczotliwie ... "Świnką") wygrała 1:0 i otworzyła szafę na kolejne Puchary Mistrzów, które trafiły do klubowej gabloty już w XXI wieku.
Dlatego drogi kibicu Barcelony, zanim z podniecenia po golu Villi czy Messiego spadną ci gacie, uświadom sobie, że bez tamtej drużyny z 1992 roku i kolejnych (w tym niedocenianej ekipy Van Gaala z lat 1997-2000) obecnych sukcesów twoich "megagigantycznokosmicznych" pupili zapewne by nie było...

18. Wytrych doskonały
Pisząc jakikolwiek tekst zwracaj uwagę na to, CO chcesz przekazać czytelnikowi - tak mógłby zaczynać się pierwszy lepszy podręcznik dla przyszłych dziennikarzy i ludzi, których narzędziem pracy jest (a właściwie będzie) słowo pisane. Jak brzmiałoby natomiast drugie zdanie takiego opracowania ? Może w ten sposób - Nie zapominaj jednak, że nawet najbardziej dokładne naświetlenie sprawy, tematu, osoby nie zwalnia cię z zapewnienia odbiorcy atrakcyjnego opakowania, czyli elementu JAK.
W mojej dotychczasowej - duże słowo - pracy, starałem się trzymać tych dwóch pytających elementów - CO i JAK. Z jednej strony dokładnie przedstawiałem sprawę, z drugiej starałem się sprawić, za pomocą zabiegów formalnych, by dana historia pochłonęła, zaczarowała czytelnika. Szczególnie pomocne w osiągnięciu tego celu są cytaty. W końcu, po co silić się na złożone, abstrakcyjne, intrygujące metafory, skoro już wcześniej ktoś powiedział coś prościej trafiając przy tym w sedno sprawy. Dla mnie cytatem wszech czasów, poza kategoriami są słowa legendarnego trenera Liverpoolu, Billa Shankly'ego : "Niektórzy sądzą, że piłka nożna to sprawa życia i śmierci... Mogę was zapewnić, że to coś zdecydowanie poważniejszego." (Sunday Times, 1981)
Niby pod względem gramatycznym nic specjalnego, a pomimo upływu lat siła rażenia nadal taka sama. I może właśnie dlatego w niemal każdej poważniejszej pracy dotyczącej piłki nożnej , którą pisałem na studiach musiałem z automatu umieścić ten cytat. Gdybym tego nie zrobił, pewnie miałbym po nocach zgryzoty. A tak nie dość, że byłem spokojny, zawsze zadowolony z oceny, to jeszcze pozwoliłem kolportować dalej niezapomniane przesłanie Wielkiego menadżera "The Reds".

17. Niechlubny gest
"Małżeństwo" sportu z polityką, nigdy nie kończyło się dobrze. Politycy bazując na ogromnej popularności sportowych widowisk wykorzystywali je do własnych, często mało wzniosłych celów. Na przykład szerzenia szowinizmu, rasizmu czy innych destrukcyjnych ideologii. Szczególnie obrzydliwie wyglądało to w przededniu II wojny światowej. Dobitnie świadczyły o tym Igrzyska Olimpijskie w Berlinie i MŚ 1938 we Francji. Kilka tygodni przed drugą z tych imprez doszło do skandalicznego zachowania, którego bohaterami zostali piłkarze reprezentacji Anglii.
Synowie Albionu, zbyt dumni na grę w przedwojennych mundialach, rozgrywali sporo spotkań towarzyskich. W maju 1938 roku (dwa miesiące po Anschlussie Austrii) grali w Berlinie sparing z zespołem III Rzeszy. Anglicy otrzymali od swoich przełożonych polecenie, aby podobnie jak Niemcy wykonać salut rzymski w kierunku loży honorowej, gdzie zasiadały nazistowskie szychy - Goebbels, Hess i Ribbentropp. Posłuszni piłkarze bez oporów, jak jeden mąż wykonali gest, czym niechlubnie zapisali się na kartach historii. Nie tylko piłkarskiej. Zresztą nie był to pierwszy incydent tego typu. Dwa lata wcześniej nad londyńskim stadionem White Hart Lane w czasie meczu Anglia - III Rzesza wisiała jedynie flaga ze swastyką.
Patrząc z perspektywy czasu jedynym słowem, jakie ciśnie się na usta jest - obrzydliwość. Kiedy jednak postawimy się w sytuacji ludzi żyjących w tamtych czasach, a Anglików szczególnie możemy zrozumieć motywacje ich czynów. W końcu lepiej wykonać głupi ruch ręką (a nawet oddać Rzeszy "nic nie wartą" część Czechosłowacji), byle tylko udobruchać europejskie imperium militarne. Jak wiadomo, strach zawsze był siłą, która odrzucała w cień wszelkie wzniosłe ideały i zwykłą przyzwoitość.

16. Kwiat młodzieży z Amsterdamu
Z tytułu tego punktu może mi się dostać bura połączona z posądzeniem o uprawianie prywaty. Dlatego z góry proszę o wyrozumiałość i zrozumienie moich racji. Zresztą, dlaczego się tłumaczę ? Ajax Amsterdam ma stałe miejsce w historii futbolu. Czy to się komuś podoba, czy też nie. W 1992 roku skończyły sie czasy romantycznej piłki nożnej. Wraz z powstaniem Ligi Mistrzów, futbol został przechwycony przez macki nieskrępowanej komercjalizacji i rzucony na szerokie wody. Kiedy na dodatek weszło tzw. Prawo Bosmana (piłkarz po zakończeniu kontraktu mógł trafić bez sumy odstępnego do dowolnie wybranego klubu) niewielu spodziewało się, że na szczyty może wejść drużyna zbudowana w oparciu o nastoletnich wychowanków własnej szkółki i kilku anonimowych zagranicznych graczy. A jednak ta sztuka się udała. Sezon 1994/1995 w Europie zdominował Ajax Amsterdam. Drużyna prowadzona przez szalenie ambitnego, choć szeroko nieznanego Louisa van Gaala w drodze do wiedeńskiego finału z Milanem, nie przegrała żadnego spotkania ! W zespole brylowali Litmanen, Rijkaard, Blind, Finidi George i cała grupa zdolnych nastolatków wychowanych w szkółce Voorland - Davids (22 lata), Seedorf (19 lat), bracia de Boer (po 25 lat), van der Sar (25 lat) i przede wszystkim Patrick Kluivert (19 lat).
W finale Ajaksowi nie szło zbyt dobrze, ale wystarczyła jedna chwila nieuwagi obrońców rossonerrich, aby Patrick Kluivert wpisał sie na listę strzelców. Czwarty Puchar Mistrzów poleciał do Holandii i był to miły początek końca ostatniej wielkiej drużyny Ajaksu. Rok później w finale lepszy okazał się Juventus. W 1997 roku ta sama drużyna w półfinale kolejny raz pozbawiła złudzeń podopiecznych van Gaala. A potem ? Potem było już praktycznie tylko gorzej, na co wpływ miała stopniowo postępująca wyprzedaż czołowych graczy. Ale jeszcze przyjdzie taki dzień, może nie za rok, dwa czy dziesięć lat, kiedy Ajax wróci na szczyt europejskiej piłki. Praca u podstaw (czytaj: wciąż dobrze prosperująca szkółka), zawsze w dłuższej perspektywie przynosiła owoce.   

15. Tamten londyński wieczór
Zwycięski remis. Pozornie związek dwóch niepasujących do siebie wyrazów, który dla wszystkich Polaków (zarówno mężczyzn i kobiet, homo i hetero, bogatych i biednych) ma niezwykle pozytywne konotacje. Chyba nie ma osoby, która nie słyszała o meczu Anglia-Polska w 1973 roku na Wembley, zakończonym remisem 1:1 po golach Jana Domarskiego i Allana Clarke'a. Tamto spotkanie jest piłkarskim evergreenem i jeszcze długo nim pozostanie. Szczególnie, że na angielskiej ziemi reprezentacja Polski jeszcze nie wygrała i długo pewnie nie wygra.
Muszę przyznać, że po przeanalizowaniu pewnych faktów, dopiero teraz uświadomiłem sobie wagę bramki Domarskiego, która sama w sobie nie była zbyt piękna. Ot mocny strzał z dystansu po kontrze, który w dużej mierze znalazł się w siatce za sprawą fatalnej interwencji Shiltona. Otóż, gdyby tego trafienia nie było, Polska piłka nie miałaby swojego "złotego wieku" okraszonego udziałem w czterech kolejnych mundialach, dwukrotnie zakończonych na podium. Z kolei patrząc z perspektywy Anglików, remis z Polską zakończył pewną erę (zwolnienie selekcjonera Alfa Ramseya, który 9 lat wcześniej doprowadził drużynę do tytułu Mistrza Świata) i rozpoczął nową, niezbyt udaną(brak awansu na wielkie imprezy piłkarskie do 1980 roku pod kuratelą wzbudzającego kontrowersje Dona Reviego, jak się później okazało zamieszanego w ustawianie spotkań za czasów pracy w Leeds United).
Dlatego pomimo momentami żartobliwego traktowania tamtego sukcesu i czasem przesadzonego uwypuklania i rozpamiętywania, trzeba oddać sprawiedliwość drużynie Górskiego, w tym strzelcowi tego najważniejszego gola. Bez "zwycięskiego remisu" dzieje nie tylko polskiej piłki byłyby znacznie uboższe. 

14. Odszedł za wcześnie
Śmierć każdego człowieka to tragedia. Szczególnie bolesne jest, kiedy dotyczy osoby młodej, pełnej życia odchodzącej do wieczności nagle, z nie do końca wyjaśnionych powodów. W ostatnich 10 latach kilkukrotnie Śmierć odwiedziła stadiony piłkarskie i zebrała swoje żniwo. Marc-Vivian Foe, Antonio Puerta, Miklosz Feher. Cała trójka zmarła na boisku w okolicznościach, które trudno wymazać z pamięci. Dla mnie najbardziej bolesne było odejście tego ostatniego.
Feher był w Benfice Lizbona typowym jokerem. Wchodząc na zmiany w końcówkach spotkań, Węgier dostarczał świeże siły formacji ofensywnej SLB. Podczas spotkania z Vitorią Guimeraes także pojawił się na placu gry w drugiej połowie meczu. Tuż przed jego zakończeniem po faulu na zawodniku gospodarzy otrzymał żółtą kartkę. Uśmiechnął się, przeszedł kilka kroków i bezwładnie upadł na murawę. Służby medyczne od razu rozpoczęły reanimacje. Bez skutku. Po przewiezieniu do szpitala, Feher zmarł mając zaledwie 24 lata. Pomimo, że nie był wybitnym graczem wspomnienia o nim i jego tragicznym losie przetrwają w świadomości kibiców przez długie lata.
R.I.P Miklosz !

13. Brutalny jak Schumacher
W plebiscycie na najbardziej lubianą nacje Europy, Niemcy raczej nie byliby uznawani za faworytów. Szczególnie, że mają wielu "sąsiadów", którzy oględnie mówiąc, czym jak czym, ale sympatią do mieszkańców RFN specjalnie nie pałają. Bardzo dobrze jest to widoczne w Polsce, Holandii, Austrii. Nieco mniej w Czechach i Szwajcarii. Z Francją natomiast jest pewien problem. Pomiędzy zwykłymi mieszkańcami stopień zażyłości jest zdecydowanie mniejszy niż w przypadku polityków (o czym najlepiej świadczą regularne ostatnio kolacyjki Andżeli M. i Mikołaja S.). Natomiast jest pewien Niemiec, który po dziś dzień cieszy się we Francji złą sławą. Tym kimś jest Harald Schumacher.
Bramkarz reprezentacji Niemiec podczas MŚ 1982 roku bronił znakomicie. Zapamiętany został jednak z zupełnie innego powodu po zakończeniu imprezy. Cały świat znienawidził Schumachera, kiedy w drugiej połowie półfinału RFN-Francja brutalnie sfaulował Patricka Battisona. Rozpędzony Niemiec bez pardonu z ogromnym impetem wpadł na napastnika Trójkolorowych i mocno go uszkodził. Francuz stracił przytomność i trzy zęby. Na domiar złego w szpitalu okazało się, że ma złamaną szczękę. Dziwne w tej sytuacji było to, że sędzia nie tylko nie ukarał Schumachera żółtą czy czerwoną kartkę, lecz w ogóle nie podyktował rzutu karnego ! Ostatecznie RFN wygrało mecz w rzutach karnych, a niechlubny bohaterem wspominanego półfinału wygrał francuski plebiscyt na najbardziej nielubianego Niemca wyprzedzając samego Hitlera. Ale czy mogło być inaczej, po tym co zrobił ?

12. Mundial w szachownicę
Przed każdym turniejem piłkarskim eksperci, dziennikarze i kibice próbują typować faworytów, outsiderów, zawodników zdolnych do sięgnięcia po tytuł króla strzelców, a także tzw. czarnego konia, czyli zespół gotowy sprawić niespodziankę. Przed Mistrzostwami Świata w 1998 roku, niewielu stawiało, że to Chorwaci przyjmą tę ostatnią rolę. Zdecydowanie częściej w kontekście ewentualnej rewelacji imprezy wymieniało się Jugosławię, Danie, Rumunie, Nigerię czy Meksyk. Jednak to właśnie podopieczni Miroslava Blażevicia zadziwili świat i ostatecznie zajęli trzecie miejsce.
Początek rozgrywek był dla Hrvatskiej niezwykle przyjemny. Trafiając do grupy z Argentyną, Jamajką i Japonią, wstydem byłby brak awansu do dalszych gier. W 1/8 finału minimalnie pokonali zawsze groźnych Rumunów. Dzięki temu w ćwierćfinale los skojarzył ich z reprezentacją Niemiec. Mecz ten jest klasyczną pozycją dla koneserów gatunku przynajmniej z dwóch powodów - wysokiego wyniku i  symbolicznego końca pewnego zasłużonego pokolenia niemieckich piłkarzy. Chorwaci wygrali 3:0 po golach Jarniego, Vlaovicia i Sukera. W ten sposób na sportową-reprezentacyjną emeryturę wysłali Lotthara Matteusa, Andreasa Kopke, Jurgena Klinsmanna i Jurgena Kohlera, a w trenerski niebyt - Bertiego Vogsta. W półfinale Chorwacja nie dała rady reprezentacji Francji, w której prawdziwy "dzień konia" zaliczył Lilian Thuram (strzelił dwa gole, jedyne w swojej reprezentacyjnej karierze). Za to w meczu o trzecie miejsce nie pozostawiła złudzeń Holendrom wygrywając 2:1. Do sukcesu drużynowego, jakim niewątpliwie było miejsce na pudle, lider kadry Davor Suker dołożył tytuł króla strzelców.
Sukces Chorwacji na francuskim mundialu zapoczątkował duży rozwój piłki w tym kraju, który jeszcze kilka lat wcześniej lizał wojenne rany. Kluby takie jak Dynamo Zagrzeb czy Hajduk Split regularnie (i z dobrymi wynikami) zaczęły grać w Europie, a wielu reprezentantów Chorwacji gra w najlepszych drużynach świata i ich wartość sięga niewyobrażalnych kwot. Często jeden chorwacki gracz jest wart więcej niż kilku czołowych polskich zawodników razem wziętych. Dowód ? Proszę bardzo. Tylko Luka Modrić z Tottenhamu według ekspertów jest wyceniany na 40 milionów euro. I co... Zatkao kakao !?
 
11. Zabójczy-samobójczy gol
Kolumbijczycy jechali na Mistrzostwa Świata 1994 roku jako najlepsza, obok Brazylii, drużyna Ameryki Południowej. Oczekiwania wobec trenera Francisco Maturany i jego piłkarzy w ogarniętym zamieszkami kraju były ogromne. Niestety, Kolumbijczycy im nie sprostali. Po dwóch porażkach (z Rumunią i USA), zwycięstwo nad słabiutką Szwajcarią nic nie zmieniło. Przedwczesny powrót do Bogoty stał się faktem. Na kolumbijskich piłkarzy spadła lawina krytyki. Szczególnie mocno dostało się Andresowi Escobarowi, środkowemu obrońcy, który w meczu z USA zdobył bramkę samobójczą. Jedyną w swojej karierze i jak się później okazało ostatnią. 10 dni po feralnym spotkaniu, Escobar pojechał do restauracji na obrzeżach rodzinnego Medellin, gdzie chciał odreagować i stanąć twarzą w twarz z rozgoryczonymi kibicami. Niestety dla niego wieczór zakończył się tragicznie. Do siedzącego w samochodzie Escobara podszedł nieznany mężczyzna i sześcioma strzałami z rewolweru zabił piłkarza, krzycząc po każdym strzale : gol, gol, gol !
W filmie dokumentalny "Dwóch Escobarów", który jest nie-sa-mo-wi-ty swoją drogą, pojawiła się teoria, że do śmierci Andresa Escobara nie doszłoby, gdyby żył Pablo Escobar (zbieżność nazwisk przypadkowa). Ten potężny boss kartelu narkotykowego z Medellin, znany z zamiłowania do piłki nożnej, został zabity pół roku wcześniej, co wywołało rozproszenie całego tamtejszego świadka przestępczego i jego zdziczenie. Domorośli szefowie - wyrastających jak grzyby po deszczu - gangów nie trzymali się wyznaczonych przez lata zasad i stąd morderstwo piłkarza, który mógł zostać gwiazda światowej piłki. Podobno jeszcze przed MŚ był dogadany z Milanem, gdzie miałby zapewnione miejsce w podstawowym składzie. A tak został jedynie kolejną ofiarą splamionej litrami krwi kolumbijskiej ziemi.

Obiecałem, więc słowa dotrzymuje. Drugi, nieco krótszy od poprzedniego odcinek, ale nie mniej fascynujący/nudny (wybór i ocenę pozostawiam Wam). 50 niezapomnianych chwil futbolu, część 2. Zapraszam !

29. Sir Alex-wieczny-Ferguson
W tym punkcie nie będę się mądrzył i rozwodził, bo o klasie jego bohatera świadczą liczby. 25 lat pracy w jednym klubie, a w tym czasie - dwa zwycięstwa w Lidze Mistrzów, Puchar Zdobywców Pucharów, Superpuchar Europy, Puchar Interkontynentalny, Klubowe Mistrzostwo Świata. Na krajowym podwórku - 12 tytułów mistrza Anglii, 5 Pucharów Anglii, 4 wygrane w Pucharze Ligi, 10 razy Tarcza Dobroczynności. Sir Aleksie życzę jeszcze wielu lat pracy i sukcesów. I niech dociągnie Pan do 80-tki (żona Kathy na pewno o to zadba).

A co ! Niech będzie przynajmniej jeden constans w tym wiecznie zmieniającym się futbolowym świecie.

28. Gest dla frajerów ?
Pojęcie fair play, w świecie piłki nożnej, a także sportu w ogóle, mocno się zdewaluowało. Z boiska wieje coraz większym chamstwem i dążeniem do określonego celu za cenę oszustwa. Szczytne idee sprzed lat są coraz częściej krytykowane, zaś w niektórych kręgach odsyłane nawet do lamusa. Tak jest, chociażby z tzw. Gestem Garrinchy. W 1960 roku podczas meczu Botafogo-Flamengo, wybitny technik ruszył samotnie na bramkę przeciwnika. Kiedy spostrzegł kontuzjowanego rywala zatrzymał się i wybił piłkę na aut. Po zniesieniu z boiska kontuzjowanego piłkarza, przeciwnicy oddali piłkę drużynie Garrinchy. W ten sposób narodził się znany na całym świecie zwyczaj dżentelmeńskiego zachowania w momencie, kiedy na murawie leży kontuzjowany zawodnik.
Niestety od czasów Garrinchy futbol mocno się zmienił, a sam gest coraz częściej wykorzystywany jest niezgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. W końcu ileż to razy widzieliśmy zwijających się z bólu piłkarzy, którzy po wybiciu piłki przez przeciwnika poza boisko, nagle wstawali z murawy niczym Zmartwychwstały. Gest Garrinchy stał się narzędziem dla boiskowych oszustów i symulantów pragnących wykorzystać szlachetną zasadę do osiągnięcia partykularnych celów.
Na łamach blogów i polskiej prasy znalazłem opinie, że Gest Garrinchy jest "gestem frajerów". Osobiście uważam to za nadużycie. Szlachetność i uczciwość nie są cechami frajerów. "Frajerami" są ci, którzy wykorzystują gest i obniżają jego znaczenie. Dlatego zamiast krytykować cała idee, potępiajmy jedynie ludzi, którzy ją wypaczają.

27. OM święte, OM przeklęte
Ranking moich preferencji kibicowskich (zagranicznych) jest niezwykle przejrzysty. Absolutny numer 1 to Ajax. Potem długo, długo nic i Glasgow Rangers. Dalej Olympique Marsylia, Roma i Arsenal. Ale żeby nie było niedomówień - z tymi klubami jedynie sympatyzuje. A już z Marsylią szczególnie...
Klub z południa Francji cenię za jego sukcesy na początku lat 90-tych. Sukcesy, których nie powstydziłyby się najlepsze kluby Europy. Największy z nastąpił w 1993 roku, kiedy OM wygrało pierwszą edycje Ligi Mistrzów. Zespół, który zdobył ten tytuł był kopalnią talentów. Boksić, Voller, Abedi Pele, Waddle, Deschamps, Desailly - i tak dalej, i tym podobne. Marsylczycy prezentowali futbol ofensywny i miły dla oka. Taki, który pamiętałoby się latami. Ale...
Niestety, w świadomości kibiców, Olympique Marsylia przede wszystkim kojarzy się z korupcją i dwuznacznymi działaniami pozaboiskowymi. We wspomnianym 1993 roku klub został zdegradowany za działania korupcyjne, a dziennikarze publikowali listy spotkań w które na podejrzane sposoby ingerowali działacze Marsylii (np. mecz z Lechem Poznań w PM, kiedy kilku piłkarzy Kolejorza miało zostać podtrutych nieświeżym sokiem pomarańczowym). Po latach pojawiły się też kontrowersje wokół kwestii czystości dopingowej piłkarzy OM. Frank Edyllie, który grał w Marsylii w pamiętnym 1993 roku napisał w biografii i potwierdzał na łamach prasy, że przed finałem w Monachium, on i jego koledzy otrzymali tajemnicze zastrzyki.
Pomimo tej złej sławy, OM zawsze będzie - przynajmniej dla mnie - wielkim klubem. Choć trzeba przyznać, że mógł być jeszcze większym...  

26. Du the Dudek or Grobbelaar
Polacy cierpią na brak sportowych herosów. Każdy większy sukces polskiego sportowca sprawia, że naród głupieje. Małysz, Kubica, Radwańska w innym kraju byliby jednymi z wielu. U nas są traktowani jak tytani niosący w świat kaganek z szowinistycznym napisem : Wielka Polska. Każdy ich sukces jest wyolbrzymiany, przeceniany, zaś porażki traktuje się w kategoriach narodowej klęski i debatuje nad nim nie mniej zaciekle niż nad projektem przyszłorocznego budżetu.
W 2005 roku bohaterem Polski był Jerzy Dudek. Bramkarz został bohaterem finału Ligi Mistrzów, kiedy w barwach Liverpoolu pokonał Milan. Na dodatek w rzutach karnych, gdzie Polak wykazał się nie lada przebiegłością. Za pomocą słynnego "Dudek dance" zdekoncentrował większość graczy Milanu, którzy nie trafiali w bramkę, bądź psuli swoje uderzenia ułatwiając interwencje Dudkowi. Co ciekawe te wygibasy w bramce podczas karnych nie były autorskim pomysłem Dudka. 21 lat przed finałem w Stambule podobnie zachowywał się w bramce Liverpoolu, Bruce Grobbelaar. Golkiper z Zimbabwe tak rozproszył swoim tańcem gracza Romy, Francesca Grazianiego, że ten przestrzelił i dał tym samym Liverpoolowi kolejny Puchar Mistrzów.
W każdym razie wracając do Dudka, jako jeden z niewielu polskich sportowców odniósł wielki sukces i pożytecznie go skonsumował, pozostając przy tym normalnym, porządnym człowiekiem. Został w końcu piłkarzem Realu Madryt (mniejsza, że pełnił tam tylko rolę maskotki) i niejednokrotnie pomagał w szczytnych akcjach charytatywnych (np. "Szlachetna Paczka"). Niedawno piłkarz ogłosił zawieszenie kariery (a pewnie de facto jej zakończenie) i wydaje się, że nie będzie miał czasu na nudę. Pogra w golfa, zacznie kurs trenerski, wychowa dzieci, a w wolnych chwilach przy kominku i szklaneczce dobrego alkoholu posłucha piosenki o swoich wyczynach i przypomni sobie te wszystkie znakomite lata kariery.

25. Narożnik im. Włodzimierz Smolarka
Dla 23 reprezentacji narodowych biorących udział w mundialu 1982 roku, turniej ten miał wyłącznie wymiar sportowy. Dla drużyny numer 24, reprezentacji Polski zmagania w Hiszpanii były okazją do sprawienia rodakom odrobiny radości i dania nadziei, o którą było tak trudno zaledwie pół roku po ogłoszeniu stanu wojennego. Początek turnieju był toporny w wykonaniu biało-czerwonych. O ile bezbramkowy remis z Włochami uznano za sukces, tak ten sam wynik z Kamerunem był traktowany jako klęska. Trzeci mecz grupowy z Peru też nie przebiegał po myśli piłkarzy prowadzonych przez Antoniego Piechniczka. Do przerwy było 0:0, co mogło nie wystarczyć do awansu. Po zmianie stron nastąpiło niespodziewane odrodzenie. Polacy strzelili pięć bramek, stracili tylko jedną i z pierwszego miejsca awansowali do drugiej fazy turnieju. Tam nastąpił przełomowy mecz z Belgią wygrany 3:0 po hat-tricku Bońka. Nie mniej ważny był mecz z ZSRR. Wystarczyło w nim zremisować, aby cieszyć się z awansu do półfinału. Zadanie udało się zrealizować. Wielka była w tym zasługa Włodzimierza Smolarka, który w ostatnich minutach umiejętnie przytrzymywał piłkę w narożniku boiska, co skutecznie wybiło z uderzenia radzieckich zawodników. Bezbramkowy remis ze znienawidzonym rywalem i "dobrodziejem", którego konsekwencją było jego wyeliminowanie z mistrzostw, rodacy przyjęli z ogromną radością, a Smolarek stał się symbolem tamtej remisowej wiktorii. Nieco inaczej wyglądało to w prasie, która miała zwyczaj cenzurować, bądź przynajmniej ograniczać informacje o porażkach sportowców ze związku republik "mlekiem i miodem płynących".

24. Czarny król pola karnego
"Papieros w szatni na uspokojenie nerwów, a potem mocny alkohol na rozluźnienie mięśni." - tak brzmiała dewiza Lwa Jaszyna tłumacząca sekret jego gry. Radziecki bramkarz jest wyjątkową, a przy tym barwną postacią w historii futbolu. Całą swoją karierę spędził w jednym klubie (Dynamie Moskwa), co patrząc z perspektywy obecnych czasów zakrawa na szczyt heroizmu i męczeństwa. W końcu jak można ponad 20 lat grać w jednym miejscu. Jaszyn w każdym meczu ubierał się całkowicie na czarno, a często zakładał na głowę także robotniczą czapkę. W trakcie swojej kariery obronił 150 karnych, a w 75 spotkaniach dla drużyny narodowej przepuścił jedynie 70 goli. Daje to niewiarygodną średnią 1,07 bramki na mecz ! Do tego w 1963 roku otrzymał Złotą Piłkę, jako jedyny bramkarz w historii nagrody. Osobiście nie ma wątpliwości, że Lew Jaszyn był najlepszym bramkarzem swoich czasów i jednym z największych w całej historii piłki nożnej. Dlatego tym większą satysfakcje musi czuć Gerard Cieślik (u My jako Polacy), który Jaszyna potrafił pokonać dwa razy w pamiętnym chorzowskim meczu z ZSRR w 1957 roku.

23. Kapitan co się (nie) zowie
Nawiązując do poprzedniego punktu i wspominając godne podziwu przywiązanie Lwa Jaszyna do jednych barw klubowych, należy wspomnieć, iż we współczesnych czasach takie oddanie to rzadkość. A poza Anglią, Hiszpanią i Włochami w szczególności. W tym ostatnim kraju symbolami wierności ciągle są Francesco Totti i Alessandro Del Piero. Dwa lata temu zakończył karierę inny gracz-symbol jednoznacznie kojarzony z jednym klubem. Tym kimś był Paolo Maldini. Piłkarz występował w Milanie przez ponad 20 lat i pobił w tym czasie wiele klubowych rekordów (w tym pod względem ilości rozegranych spotkań, gdzie pozostawił w tyle inną legendę ACM, Franco Baresiego i... własnego ojca, Cesare. Był z Milanem na dobre i na złe. W magicznym okresie początku prezesury Berlusconiego, w chudej końcówce lat 90-tych, a także okresie odrodzenia, które nastąpiło w latach 2003-2007. Wydawało się, że pożegnanie Maldiniego będzie wspaniałym i godnym wydarzeniem. Niestety tak się nie stało. Po zakończeniu ostatniego meczu na San Siro z udziałem Maldiniego, ultrasi Milanu z trybuny Curva Sud wygwizdali wieloletnią podporę defensywy i wywiesili transparent głoszący, iż jedynym prawdziwym kapitanem był Franco Baresi. Powód zachowania fanów drużyny z Mediolanu był prozaiczny. Maldini kilkukrotnie skrytykował zachowanie najzagorzalszych fanów, nazywając ich najemnikami i śmieciami. Z tego powodu fanów była taka, a nie inna. Za to niezwykle elegancko potraktowali Maldiniego fani Interu, którzy wnieśli się ponad animozje między klubowe i w trakcie derbów Mediolanu wywiesili transparent : "Przez 20 lat nasz rywal, ale w życiu zawsze lojalny.". Widać czasem tylko wrogowie potrafią docenić czyjąś wielkość...

22. Holenderska lokomotywa na San Siro
Nie jestem jasnowidzem, ale przypuszczam, że na hasło - Silvio Berlusconi - wielu się obruszy. Korpulentny łysiejący Włoch to dla wielu wcielenie złego smaku, szalejącej komercjalizacji i obleśności. Bunga-Bunga, videokracja, nieprzyzwoite żarty, wpadki w życiu politycznym i nieudolność w kierowaniu - było nie było - państwem należącym do elitarnego grona ośmiu najbardziej wpływowych krajów świata (G8) - to tylko podstawowa lista zarzutów wobec Silvia B. wystosowywana przez media. Gdyby jednak oceniać Berlusconiego tylko poprzez to, co zrobił w Milanie należałoby uznać, że to futbolowy wizjoner i geniusz. W 1986 roku sytuacja w Milanie była nie do pozazdroszczenia. Klub ledwo otrząsnął się po aferze korupcyjnej "Totonero" i nie miał funduszy pozwalających realnie myśleć o utrzymaniu sie w czołówce Serie A. I wtedy zupełnie znikąd, niczym dobra wróżka pojawił się Berlusconi. Rzucił na stół miliardy lirów, ale równocześnie potrafił je rozsądnie rozdysponować. W 1987 roku ściągnął do Mediolanu, Marco van Bastena i Ruuda Gullita. Rok później dołączył do nich Frank Rijkaard. Kiedy holenderska trójka była już razem, Milan wyruszył na podbój Europy. W finale Pucharu Mistrzów roku 1989 (4:0 ze Steauą Bukareszt) po dwa gole zdobyli Van Basten i Gullit. W kolejnym sezonie bramkę na wagę tego samego trofeum zdobył Rijkaard. Ogólnie ACM z holenderskimi gwiazdami z składzie zdobył 7 trofeów !
Ktoś może powiedzieć, że w tamtym zespole były też inne gwiazdy - Costacurta, Donadoni, Baresi, więc dlaczego tak przeceniam rolę Holendrów. Otóż dlatego, że żaden włoski klub nic nigdy nie wygrał bez zagranicznego wsparcia. Nawet reprezentacja Włoch nie zdobyłaby Pucharu Świata w 1934 i 1938 roku, gdyby nie Oriundi czyli gracze z Ameryki Południowej mający włoskie korzenie (co w większości przypadków było mocno wątpliwe). Dlatego, gdyby nie Van Basten, Gullit i Rijkaard największym europejskim zespołem początku lat 90-tych byłby barceloński Dream Team dowodzony przez Johana Cruyffa. A przynajmniej tak mogę sobie przypuszczać...

21. Koniec wieńczy dzieło
Wychowałem się w domu, gdzie Holendrzy byli niezwykle lubianą nacją. Trudno było się zresztą temu dziwić. Tata pracował w NL przez dłuższy czas, aby zarobić na ziemię pod budowę domu. Przy okazji przez wiele lat po jego powrocie do Polski, holenderska rodzina u której mieszkał przesyłała do niego paczki, a w nich rarytasy spożywcze o których w pierwszych, chudych latach demokracji można było pomarzyć. I choćby tylko z tego powodu bierze się moja sympatia do "Pomarańczowych". Kiedy dodam, iż w roku mojego urodzenia (1988) Holendrzy wywalczyli Mistrzostwo Europy, a pierwszym finałem Ligi Mistrzów, jaki obejrzałem było zwycięskie starcie Ajaksu z Milanem, to wtedy jednoznacznie można zrozumieć, dlaczego jestem jaki jestem.
Holendrzy rozpoczęli tamten turniej z 1988 roku od porażki. 12 czerwca (kilkanaście godzin przed moim pojawieniem się na świecie) przegrali 0:1 ze Związkiem Radzieckim. Była to pierwsza i zarazem ostatnia porażka drużyny Rinusa Michelsa. Po zwycięstwach nad Anglią, Irlandią i Niemcami, w finale znów los skojarzył Oranje i ZSRR. Tym razem niespodzianki nie było. Zwycięstwo 2:0 dało reprezentacji Holandii pierwszy tytuł Mistrza Europy.
Sam finał zapewne zginąłby w odmętach historii, gdyby nie wydarzenie z 54 minuty. Po głębokim dośrodkowaniu Arnolda Muhrena z lewej strony boiska, Marco van Basten oddał fenomenalny strzał z woleja i zaprzeczając prawom fizyki umieścił piłkę w siatce. Wiele lat później główny bohater zapytany, dlaczego w tak trudnej sytuacji zdecydował się na strzał odpowiedział, że był za bardzo zmęczony na próbę innego rozwiązania akcji. Pomyślał, że strzeli i zobaczy co z tego wyniknie. Z perspektywy czasu można uznać decyzje "Łabędzia z Utrechtu" za jedyną słuszną. Dzięki niej zdobył cudownego gola i przypieczętował równocześnie tytuł dla swojej reprezentacji.

20. Długowieczny jak Roger Milla
Polska to zdecydowanie nie jest kraj dla sprawnych ludzi. Często bywa tak, że po opuszczeniu murów szkoły czy uczelni, statystyczny Polak (istniejący tylko w spisach GUS-u) porzuca na dobre aktywność fizyczną. Bieżnie i rower, bez cienia zastanowienia nad możliwymi konsekwencjami, zamienia na kanapę i pilota. Dlatego zawsze mam tym większy szacunek, kiedy w meczach niższych lig widzę dziarsko poruszających się panów po 50-tce z mniejszym lub większym brzuszkiem, którzy starają się dorównać młodzieży. W takich chwilach myślę sobie, że wzorem dla tych wciąż czynnych oldboyów musi być tylko jeden człowiek. Roger Milla.
Kameruński napastnik jest fenomenem. W wieku 38 lat nieomal został królem strzelców MŚ w 1990 roku (4 bramki w 5 spotkaniach), a cztery lata później kolejny raz uczestniczył w mundialu i także wpisał się na listę strzelców ! Został w ten sposób najstarszym strzelcem bramki w finałach MŚ i zapewne długo nikt nie odbierze mu tego miana. I co zaskakujące Milla podczas obu wielkich imprez nie miał przynależności klubowej ! Trenował indywidualnie, grał w spotkaniach pokazowych, a mimo to był w doskonałej formie.
Milla to swoisty piłkarski wybryk natury. Zawodnik, który nie miał prawa już więcej zaistnieć w wielkim futbolu. Stało się jednak inaczej i Kamerun może być diabelnie dumy z takiego obywatela. A na pewno bardziej niż z rozkapryszonego, egoistycznego i chciwego, choć równie genialnego - Samuela Eto'o.

W wakacyjne miesiące niemal wszystkie stacje telewizyjne karmią nas wszelkiej maści powtórkami. Zaczynając od seriali (telenowel), kończąc na widowiskach sportowych. Nastaje moment, kiedy staje się to na tyle irytujące, iż gapienie w szklany ekran ograniczamy do minimum. W moim przypadku wygląda to tak, że gdyby nie było transmisji spotkań polskich klubów w eliminacjach europejskich pucharów, to jedynym kanałem dłużej przeze mnie oglądanym byłby... TVN Style. Naprawdę, nie żartuje. To niby program dla kobiet, ale jest kilka pozycji w ramówce, które z pewnością zainteresują także mężczyzn. Weźmy na przykład cykl "66 niezapomnianych...".

Prosty pomysł, dynamiczna formuła i świetnie dobrane grono gości. Tak, w skrócie, wyglądają najważniejsze atuty "66 niezapomnianych...". Programu, który przede wszystkim opiera się na rozmowach o gustach, sypaniu anegdotami, przypominaniu ważnych, a częściej nieważnych wydarzeń, osób, skandali czy dzieł. Wszystko to w luźnej, miłej atmosferze podszytej sporą dozą humoru. Dzięki temu "66 niezapomnianych..." od kilku lat gości na antenie TVN Style i niezmiennie cieszy się popularnością.

Któregoś dnia wpadłem na pomysł polegający na podkradnięciu formuły "66..." i stworzeniu w oparciu o nią własnego zestawienia. Oczywiście, dotyczącego historii futbolu. W ten sposób chciałbym uczcić oficjalny start nowego sezonu w europejskiej piłce, który wyznacza mecz o Superpuchar Europu (27 sierpnia. Opublikuje wtedy,najprawdopodobniej, drugą część zestawienia, a kto wie czy z powodów proceduralnych też nie trzecią).

Moja "lista piłkarskich przebojów" będzie liczyć tylko (albo aż, według mniej zainteresowanych czytelników) 50 pozycji. Wybór wydarzeń i ich opis jest ekstremalnie subiektywnym spojrzeniem autora. Mile widziane komentarze, skargi i własne wspomnienia związane z opisywanymi faktami. 50 niezapomnianych chwil futbolu. Zapraszam !

50. Kolumbijska szopa
Carlos Valderrama jest jednym z najwybitniejszych piłkarzy w historii południowoamerykańskiego futbolu. Cały świat pamięta go jednak wyłącznie z powodu wyjątkowo bujnej, charakterystycznej blond czupryny. El Pibe (Dzieciak) na stałe zapisał się w świadomości kibiców piłkarskich i nawet dziś na pytanie o nazwisko jakiegokolwiek zawodnika z Kolumbii, 9 na 10 odpowiedziałoby : Valderrama.
Przykre, że nigdy nie zaistniał w Europie. Był predysponowany do gry w klubach pokroju Barcelony, Realu czy Milanu, a skończył w Realu Valladolid i Montpellier. Cóż, przynajmniej zapisał ładną kartę w sztuce fryzjerskiej. Afro a'la Valderrama w latach 90-tych wcale nie było rzadkim zjawiskiem. Nawet podczas jednej z zabaw szkolnych moja koleżanka, którą przy okazji pozdrawiam, skopiowała styl uczesania kolumbijskiego gwiazdora. Pewnie nie celowo, ale jednak.

49. Zwierzyniec - wydanie specjalne
Zwierzęta kochają ludzi. Odwrotnie, sytuacja zdarza się rzadziej. Niestety, codziennie jesteśmy bombardowani informacjami na temat katowania naszych "braci mniejszych" czy znęcania się nad nimi. Czasem jednak zwierzęta potrafią się zaskakująco "odgryźć" człowiekowi za złe traktowanie. Jednym ze sposobów jest sabotowanie imprez sportowych.
Najbardziej spektakularny występ zaliczyła szara wiewiórka amerykańska, która w 2006 roku przerwała na blisko minutę półfinał Ligi Mistrzów Arsenal - Villareal. Sympatyczny gryzoń bez respektu biegał wokół nóg piłkarzy, by następnie dostojnie przy akompaniamencie trybun opuścić murawę stadionu Highbury. Po meczu kibice Arsenalu żartobliwie twierdzili, że wiewiórka było podstawionym agentem wrogiego Tottenhamu, natenczas bezskutecznie walczącego o grę w Champions League.
Spore zamieszanie wywołała również para sów, które nawiedziły obiekt w Helsinkach podczas starcia reprezentacji Finlandii i Belgii. Ptaki obleciały murawę, dwukrotnie usiadły na poprzeczkach i ostatecznie przyniosły Finom szczęście. W momencie ich pojawienia się na stadionie, wynik był bezbramkowy. Kiedy odleciały gospodarze zdobyli dwie bramki i wygrali 2:0. Fani Suomi uznali, że sowom należy się jakieś podziękowanie i nadali swojej reprezentacji przydomek ... Sowy (fin. Huhhakajat).
Na polskim podwórku zwierzęta też nie próżnowały. Sporo mogą o tym powiedzieć byli i obecni piłkarze Wisły Kraków. Zawodnicy spod znaku Białej Gwiazdy musieli sobie radzić ze szczurami i niesfornym psem.

48. Piłkarze, nie stadionowe mięczaki
Koncern Nike to światowy gigant na rynku produkcji odzieży sportowej. Dodajmy, obrzydliwie bogaty gigant. Amerykańska firma w ciągu roku wydaje setki milionów dolarów na promocje, której celem często jest zatuszowanie bardzo marnej jakości produktów. Reklamy z charakterystyczną łyżwą są wszędzie. I uprzedzając ewentualne pytania - nie, zupełnie mi to nie przeszkadza. W końcu, rynek jest nieubłagany. Żałuje tylko jednego. Obniżenia poziomu spotów produkowanych dla Nike.
Przełom XX i XXI wieku to najlepszy okres w reklamowej historii Nike. Któż nie pamięta reklamy ze słynnymi mini-meczami rozgrywanymi w klatce umiejscowionej na statku, gdzie mistrzem ceremonii był Eric Cantona. Chyba nie ma też osoby nie pamiętającej spotu z udziałem najlepszych piłkarzy świata zmuszonych do stawienia czoła ninja-robotom i odzyskania nowego modelu piłki Nike. Z tej ostatniej reklamówki do historii przeszła sztuczka techniczna Edgara Davidsa, której wielu moich kolegów do znudzenia próbowało się nauczyć podczas podwórkowych gier.
W tym wszystkim najlepsze jednak było to, że do reklam wybierano prawdziwych mężczyzn, a zarazem dobrych futbolistów. Teraz to rzadkość. Na ekranach królują metroseksualne podróbki z, przepraszam za słowo, "wyphotoshopowanymi" kaloryferami na brzuchu. Ehh, jak śpiewała Helena Vondrackova (a może Maryla Rodowicz ?) - To se nevrati.

47. Dennnnis Beeeergkamp !
Mistrzostwa Świata we Francji były pierwszą dużą imprezą piłkarską, którą obejrzałem świadomie od początku do końca. Sporo szczegółów - ze względu na nazwijmy to delikatnie niesportowy tryb życia i upływ czasu - zatarło się już w pamięci. Nadal jednak doskonale pamiętam losy reprezentacji Holandii w tamtym czempionacie. 0:0 z Belgią, a jako bonus czerwona kartka dla Kluiverta. Potem 5:0 z Koreą Południową z polskim akcentem w postaci sędziego Ryszarda Wójcika. Zmagania w grupie zakończył remis 2:2 z nieobliczalnym Meksykiem. Potem było jeszcze ciekawiej. Zwycięstwa z Jugosławią (2:1) i Argentyną (2:1), znakomity mecz z Brazylią zakończony pechowo w rzutach karnych i na koniec emocjonujący, choć przegrany mecz o trzecie miejsce z głodną sukcesu Chorwacją. Wiele emocji, a jeszcze więcej wzruszeń towarzyszy mi, kiedy wspominam lato 1998 roku.
Dlatego, gdy chcę wrócić do tamtych chwil włączam komentarz Jacka van Geldera z ostatnich minut ćwierćfinału Holandia - Argentyna. Miód na moje uszy, co inni mogą traktować jak pochwałę szaleństwa. Dla mnie komentarz stulecia, beż żadnych wątpliwości.

46. Rzuć palenie razem z ... Cruyffem
Palenie to przebrzydły nałóg. Niby na pierwszy rzut oka niewinny, w dłuższej perspektywie może być wyniszczający. Lekarze ostrzegają, organizacje społeczne prześcigają się w kampaniach profilaktycznych, a ludzie jak palili tak palą nadal. W tym gronie nie brakuje także sportowców. Jednym z najsłynniejszych sportsmanów, który lubił puścić dymka był Johan Cruyff. Genialny pomocnik reprezentacji Holandii palił jak smok. I co ciekawe w czasach jego zawodniczej kariery, nikomu to nie przeszkadzało ! Po zajęciu miejsca na ławce trenerskiej nie zrezygnował z nałogu.
Otrzeźwienie przyszło w momencie, kiedy "Boski Johan" podupadł na zdrowiu. Po zawale Cruyff rzucił palenie i włączył się do walki z nikotynizmem. Do historii (i legendy zarazem) przeszła francuska reklama w której wicemistrz świata z 1974 roku fenomenalnie podbija paczkę papierosów, aby po krótkiej żonglerce wykopać ją daleko przed siebie. Kampania okazała się olbrzymim sukcesem, a Cruyff jeszcze raz na dużą skalę zaprezentował swoją techniczną wielkość.

45. Argentyna czy Meksyk ? Serpentyny czy Fala ?
Każdy kolejny mundial ma swoje rytuały. Jedne są irytujące (wuwuzele w RPA), inne budzą najwyżej uśmiech politowania (piknikowa atmosfera w USA). Bywają też takie zwyczaje, które długo po danym turnieju żyją własnym życiem. Tak było z serpentynami podczas i po MŚ '78 oraz meksykańską falą w MŚ '86. Obie formy kibicowania do dziś są regularnie stosowane i wciąż budzą pozytywne emocje. Nie tylko na stadionach. Przypomina mi się, jak bodajże w II klasie liceum podczas ćwiczeń przeciwpożarowych cała szkoła musiała opuścić budynek i ustawić się klasami na obrysie łuku. Wraz z kilkoma kolegami zaintonowaliśmy wtedy "Leci fala leci" i po kilku sekundach konsternacji - udało się. Meksykańska fala ruszyła, w samym środku Tarnowa. Dochodziło południe. To były czasy...

44. Rudy, rudy, rudy... zbieg.
Polskie media lubią i chętnie piszą o transferach zagranicznych zawodników z naszej ligi. Po pierwsze dlatego, że jest im to na rękę. Negocjacje transferowe mogą trwać tygodniami, a gazetę trzeba czymś wypełnić. Po drugie natomiast, dla rodzimych żurnalistów każdy wyjazd Polaka do zachodniego klubu jest wydarzeniem niecodziennym. Jest to trochę dziwne, biorąc pod uwagę fakt, iż co rok (lub pół) co najmniej kilku piłkarzy opuszcza Ekstraklasę. Być może ta "dziennikarska sraczka transferowa" ma swoje korzenie w historii.
W PRL-u transfery piłkarzy do zagranicznych klubów były rzadkością. Najczęściej zawodnik mógł wyjechać na Zachód po skończeniu 30 lat, a i tak nie obywało się przy tym bez negocjacji na wysokim szczeblu ministerialnym. W ten sposób najlepsi polscy piłkarze z lat 60-tych, 70-tych i 80-tych, zamiast grać dla Realu, Bayernu czy Milanu, kontynuowali kariery w zespołach pokroju Auxerre, Nantes, Lokeren czy Hellasu Werona. Był jednak w historii polskiej piłki zawodnik, który w spektakularny sposób ominął wszelkie procedury. Nazywał się Rudy. Andrzej Rudy.
Opowieść jest godna napisania scenariusza filmowego. Jest listopad 1988 roku. Reprezentacja Polski znajduje się na zgrupowaniu we Włoszech, gdzie ma zagrać z drużyną gwiazd Serie A. Dwa dni przed meczem Rudy ucieka z hotelu. Po pewnym czasie znajduje się w Niemczech, gdzie szuka dla siebie klubu, a dla dziewczyny idealnego miejsca do życia. Podobno to właśnie Anna, którą Rudy poznał we Wrocławiu namówiła go do ucieczki i zamieszkania w Niemczech. Dziewczyna miała swoje ambicje związane z pracą w modelingu i chciała je realizować zagranicą.
Epilog historii jest słodko-gorzki. Anna Rudy wielkiej kariery nie zrobiła. Za to Andrzej Rudy trafił do Ajaksu Amsterdam i może szczycić się mianem jedynego Polaka, który grał dla tego klubu. Szkoda tylko, że przez jedną głupią decyzje reprezentacja straciła na lata znakomitego pomocnika.

43. Sztukmistrz z Algierii
Finał Pucharu Mistrzów anno domini 1987, nie zapowiadał się specjalnie fascynująco. Bayern Monachium bez większych problemów miał poradzić sobie z portugalskim FC Porto. I początkowo wszystko na to wskazywało. W 24 minucie Voegl pokonał Józefa Młynarczyka strzegącego bramki "Smoków". Porto grało bez przysłowiowego "pazura" i rzadko przedostawało się na przedpole bramki Bawarczyków. Jednak na 12 minut przed końcem doszło do zdarzenia, które odmieniło losy meczu. Po składnej akcji Paolo Futre, Rabah Madjer wyrównał. I nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie sposób w jaki to uczynił. Algierczyk nie zważając na stawkę meczu i odpowiedzialność, jaka na nim ciążyła uderzył... piętą.
Odważna decyzja napastnika z północnej Afryki natchnęła jego kolegów do walki. Trzy minuty później mistrzowie Portugalii prowadzili 2:1 i nie oddali już zwycięstwa. W ten sposób Porto zdobyło swój pierwszy europejski tytuł, a Madjer przeszedł do historii europejskiej piłki.

42. Alex Ferguson : Serwus, jestem nerwus
Sir Alexa Fergusona nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. A jeśli trzeba to od razu zapraszam do punktu 29, choć ten dopiero ukaże się w drugiej części.
W każdym razie Alex Ferguson wielkim trenerem był i cały czas jeszcze jest. Znakomity taktyk, charyzmatyczna osobowość, ale i na jego życiorysie jest pewna plama. Otóż szkocki menadżer słynie z dużego temperamentu podczas przerw między połowami. Szczególnie, kiedy Manchester United przegrywa. Dobitnie, a wręcz substancjalnie przekonał się o tym David Beckham. Podczas przerwy jednego ze spotkań, Ferguson wzburzony postawą swoich graczy kopnął stojący na środku szatni but. Pech chciał, że piłkarskie obuwie wylądowało na wysokości łuku brwiowego Beckhama. W kolejnych spotkaniach Becks występował z kilkoma szwami i niewielkim opatrunkiem, co oszpeciło jego "ładną buźkę" i... rozwścieczyło małżonkę Victorię. Była członkini Spice Girls nie traciła czasu. Szybko przekonała męża do zmiany klubu i kilka miesięcy po "dniu latającego buta" oboje znaleźli się w Madrycie.

41. PrzeGazzował
W latach 90-tych alkohol lał się strumieniami nie tylko wśród polskich ligowców i reprezentantów kraju. Śmiem nawet twierdzić, że red. W. Kowalczyk i spółka, to przy Paulu Gascoigne, Tonym Adamsie i Teddym Sherringhamie - cienkie Bolki. Angielscy piłkarze regularnie pojawiali się w pubach, a zdjęcia z tych eskapad nierzadko pojawiały się w prasie bulwarowej. Nie przeszkadzało im to jednak dobrze dobrze grać w piłkę, o czym świadczy awans do półfinału Euro 96. Gascoigne był wtedy w wybornej formie. Szczególnie było to widać w meczu ze Szkocją, kiedy popisał się wspaniałą akcją, zdobył bramkę, a następnie sugestywnie się z niej cieszył. Piłkarz leżał na murawie, a koledzy z bidonów wlewali mu wodę do gardła. Do podobnych scen dochodziło we wspomnianych wcześniej pubach. Z jedną tylko różnicą. Bidony z woda zastępowały butelki tequilli lub whisky.
Po mistrzostwach stroma równia pochyła Gascoigne'a. Grał w coraz słabszych klubach, a uzależnienie od alkoholu i w dalszej perspektywie leków tylko narastało. W ostatnich latach podjął kilka prób samobójczych. Stał się wrakiem człowieka i obiektem działań bukmacherów, którzy przyjmują zakłady, kiedy były piłkarz wreszcie skutecznie targnie się na swoje życie. Ot, typowa do bólu historia upadku znakomitego sportowca.

40. Filozofia Kung-Fu czyli Cantona mnie bije
Eric Cantona to ktoś więcej niż piłkarz. Trudno nawet znaleźć jedno konkretne określenie, które idealnie pasowałoby do uwielbianego przez Anglików francuskiego napastnika. Pretor ludowy, heros, może naturalny przywódca... W trakcie swojej kariery Cantona słynął z trzech rzeczy - umiejętności, dobrych kontaktów z mediami i kontrowersyjnych zachowań. Najbardziej spektakularne było pobicie kibica Crystal Palace podczas meczu ligowego. Fan drużyny z południowego Londynu zwymyślał Cantonę, a ten niewiele myśląc w stylu kung-fu przeskoczył bandę i próbował sam wymierzyć sprawiedliwość. Skutki były takie, że władze Premiership zawiesiły gracza na 9 miesięcy. Cantona nie żałował swojego czynu, a jego tłumaczenie ataku na kibica nie powstydziłby się żaden filozof. Brzmiało ono mniej więcej tak :
"Kiedy mewy śledzą łajbę, to tylko dlatego, ponieważ myślą, iż do morza będą wrzucane sardynki". Enigmatyczne, ale jakże trafne.

39. "Występ Beckenbauera jest pewnym zaskoczeniem"
Grupa Monty Pythona ma na koncie trzy pełnometrażowe filmy i kilkadziesiąt odcinków swojego "Latającego Cyrku". W wielu kręgach nadal jest kultowym zjawiskiem i inspiracją dla twórców kabaretowych. Przykro tylko, że młodsze pokolenie mniej entuzjastycznie reaguje na skecze sprzed 20-30 lat, albo ich po prostu nie zna. Mój ulubiony numer to mecz filozofów, Niemcy-Grecja. Gościnny udział w tym przedsięwzięciu wziął sam "Keizer", Franz Beckenbauer. W ten sposób największy piłkarz swoich czasów sprzymierzył siły z najśmieszniejszymi ludźmi tamtego okresu.
Efekt tej współpracy był niezwykle owocny i zaskakujący. Nawet, jeśli sama obecność Beckenbauera od początku była "pewnym zaskoczeniem".

38. Nie ptak, nie samolot... To Rene Higuita.
W międzynarodowej świadomości Kolumbia kojarzona jest przede wszystkim ze zorganizowanymi grupami przestępczymi (kartelami), specjalizującymi się w wytwarzaniu i rozprowadzaniu narkotyków. Na początku lat 90-tych rząd w Bogocie, pod naciskiem Stanów Zjednoczonych, rozpoczął walkę z potężnymi bossami półświatka. Nie było to zadanie łatwe i pewnym momencie wymknęło się spod kontroli. Kolumbia stanęła w obliczu regularnej wojny domowej. Jedyną siłą zdolną, choćby na moment pogodzić zwaśnione strony (wojsko i narkotykowe jednostki paramilitarne) była piłkarska reprezentacja.
Kolumbijczycy byli rewelacją el. MŚ '94 (m.in pokonali 5:0 Argentynę w Buenos Aires !). Prezentowali futbol zdecydowany, oparty na szybkiej grze skrzydłami. Nie było to niby nic odkrywczego, ale przyniosło skutek. Tamta drużyna oparta była na Valderramie (o którym pisałem wcześniej), Asprilli, Gomezie i Escobarze. Jednak nie mniejszą rolę odgrywał, Rene Higuita.
Kiedy w 1995 roku, Anglia podejmowała Kolumbijczyków na starym, dobrym Wembley - widownia najgłośniejszymi brawami nagrodziła właśnie Higuitę. Po strzale Jamiego Redknappa, kolumbijski bramkarz złożył się jak do salta w przód i obiema nogami daleko wybił piłkę.
Nigdy wcześniej, a tym bardziej później żaden bramkarz nie interweniował równie spektakularnie.

37. Ach, śpij kochanie...
Repertuar piłkarskich "cieszynek" czyli sposobów wyrażania radości po zdobyciu gola jest praktycznie nieograniczony. Były już cieszynki grupowo-teatralne (Piotr Rocki i jego popisy w Odrze Wodzisław), cieszynki tematyczne (Remigiusz Jezierski i jego zwierzątka), cieszynki charakterystyczne (samolocik Vincenzo Montelli, kusza Andy'ego van der Meyde, rewolwery Luisa Suareza). Interesująca jest natomiast geneza tzw. "kołyski". Po raz pierwszy zaprezentował ją światu Brazylijczyk, Bebeto. Po strzeleniu gola w meczu z Holendrami podczas MŚ '94, napastnik Canarinhos podbiegł do linii bocznej, charakterystycznie ułożył ręce i swobodnie je rozkołysał. Potem dołączyli do niego koledzy i zrobili to samo. Gest przyjął się na tyle dobrze, że stał się pewną tradycją. Po strzelonych bramkach świeżo upieczeni tatusiowie lub ich koledzy z drużyny wykonują kołyskę i w ten sposób dedykują trafienie żonom i nowo narodzonym obywatelom.
Wiadomo, rodzina zawsze na pierwszym miejscu... A i komentatorzy mogą widzom przy okazji sprzedać plotkarskiego newsa.

36. Bohater mimo woli
Myślisz Bundesliga, najczęściej mówisz Bayern Monachium - takie stwierdzenie jest prawdziwe, choć jednocześnie krzywdzące. W niemieckiej ekstraklasie na przestrzeni lat jej istnienia istotną rolę (również w europejskich pucharach) odgrywała cała paleta klubów. Niektóre jak Borussia Dortmund dopiero teraz, po okresie gwałtownego upadku, wracają na należne im miejsce. W 1997 roku żółto-czarni byli na ustach całej piłkarskiej Europy. Na Stadionie Olimpijskim w Monachium doszło do jednego z najbardziej zaskakujących finałów Ligi Mistrzów. Naprzeciw Borussii stanęła niewyobrażalnie silna jedenastka Juventusu Turyn i... musiała uznać wyższość gospodarzy.
Początek meczu należał do Borussii. Dwie bramki Karla Heinza Riedle zaskoczyły włoski zespół. Po kilkunastu minutach szoku, gola dla Juve zdobył Del Piero. Druga połowa była wyrównana i gdyby nie wydarzenie z 71 minuty, kto wie czy "Stara Dama" nie doprowadziłaby do remisu. Wtedy to wprowadzony zaledwie kilkanaście sekund wcześniej Lars Ricken otrzymał dobre podanie z głębi pola i bez zastanowienia uderzył z ponad 30 metrów. Lob niemieckiego rezerwowego kompletnie zaskoczył wysuniętego Peruzziego. Był to najpiękniejszy i najważniejszy gol w karierze Rickena. Dzięki temu stał się legendą Borussii, ale w kolejnych latach przeżywał masę problemów. Częste kontuzje sprawiły, że z sezonu na sezon grał coraz gorzej i nigdy więcej tak naprawdę nie zaistniał w pierwszej jedenastce zespołu z Zagłębia Ruhry.

35. Zemsta jest rozkoszą Bogów (także tych piłkarskich)
Diego Armando Maradona jest jak awers i rewers tej samej monety. Z jednej strony widzimy genialnego piłkarza, którego zagrania nawet dzisiaj ogląda się z zapartym tchem. Z drugiej człowieka lubiącego drogę na skróty. Zagubionego cwaniaczka, buntownika dążącego do wielkości za wszelką cenę. Maradona w trakcie swojej kariery, w kwestiach negatywnych, zasłynął przede wszystkim stosowaniem narkotyków, oszustwem w meczu z Anglią (o czym później), kontaktami z neapolitańską mafią, a także malwersacjami finansowymi za co do teraz jest ścigany przez włoskiego fiskusa. Niewielu jednak łączy Maradonę z bójkami podczas meczów. A to błąd, bo i "Boskiemu" zdarzyło się uczestniczyć w piłkarskiej drace.
Jego pierwszym europejskim przystankiem w karierze była Barcelona. Argentyńczyk trafił do niej po mundialu w 1982 roku, ale nie zdążył nawet dobrze zadebiutować. W jednym z ligowych spotkań, obrońca Athletic Bilbao, Andoni Goikoetxea złamał mu nogę. Rekonwalescencja trwała trzy miesiące, lecz dopiero rok później sprawa znalazła swój epilog. Tym razem w rolę tego złego wcielił się Maradona. Brutalnie zaatakował Goikoetxee, a następnie rozpętał bójkę z udziałem wszystkich piłkarzy znajdujących się w tym momencie na murawie. Argentyńczyka nie ominęła kara indywidualna (czytaj : dyskwalifikacja). Dodatkowo musiał osobiście stawić się u króla Juana Carlosa i przeprosić za swoje zachowanie. Maradona pokornie spełnił prośbę, a kiedy odchodził do Napoli podarował hiszpańskiemu monarsze reprezentacyjną koszulkę Argentyny.

34. Bramkarz ze snajperskim nosem
Bramkarz to zazwyczaj najbardziej niedoceniana i niewdzięczna osoba w drużynie. Po zwycięskich meczach i zachowaniu czystego konta jest wychwalany pod niebiosa. Kiedy jednak okaże chwilę słabości i popełni błąd, którego konsekwencją jest strata bramki - z miejsca staje się kozłem ofiarnym. W historii piłki nożnej byli bramkarze próbujący zachować status quo, między skrajnymi opiniami. Często przy własnym udziale w ofensywnych poczynaniach zespołu.
Kiedy myślę o bramkarzach, którzy w trakcie trwania swojej kariery zdobyli więcej niż jednego gola (bądź w ogóle jakiegoś strzelili) do głowy przychodzą mi trzy nazwiska. Hans Joerg Butt, Rodrigo Ceni i Jose Luis Chilavert. Cała trójkę łączy fakt, iż nigdy nie odznaczali się wielkimi umiejętnościami stricte bramkarskimi. Za to dzięki swoim umiejętnością strzeleckim zawsze byli na medialnym piedestale. Szczególnie dobrze widać to na przykładzie Chilaverta. Paragwajczyk był bramkarzem, z całym szacunkiem, średnim. Za to posiadał dar w postaci znakomitego wykonywania stałych fragmentów gry. Strzelał mnóstwo bramek, przede wszystkich z rzutów wolnych. I to niezależnie od rangi spotkania. Nawet podczas finałów Mistrzostw Świata wybiegał z bramki i biegł przez całe boisko, tylko po to, żeby wykonać kolejny rzut wolny. Dlatego właśnie pomimo braku spektakularnych sukcesów na niwie klubowej i reprezentacyjnej, Chilavert zasługuje na miejsce w historii futbolu. Nawet, jeśli tylko w charakterze ciekawostki.

33. Prawie "dwucyfrówa"
Bieżący rok jest dla mnie w pewien sposób wyjątkowy. Bodaj pierwszy raz w moim świadomym życiu opuściłem transmisje finału europejskiego pucharu. Nad meczem FC Porto - Sporting Braga przedłożyłem koncert Abradaba i zrobiłem najlepiej jak mogłem. Wewnątrz portugalska batalia była mówiąc oględnie i opierając się na relacjach świadków, mało atrakcyjna. Dokładnie 10 lat wstecz na nudę w finale Pucharu UEFA, nikt nie mógł narzekać. Liverpool i rewelacyjne Alaves stworzyły w Dortmundzie niezapomniane widowisko.
Murowanym faworytem byli Anglicy. I wiele wskazywało, że podopieczni Gerarda Houlliera nie będą mieli problemów z udźwignięcie roli faworyta. Po 20 minutach prowadzili 2:0, a na przerwę schodzili z wynikiem 3:1. Ale ambitny zespół z północny Hiszpanii nie odpuszczał i grał do końca. W regulaminowym czasie gry było 4:4 ! O zwycięstwie Liverpoolu zadecydował złoty, samobójczy gol Geli ze 117 minuty.
Dziewięć bramek w finałowym spotkaniu europejskich rozgrywek to wynik, który potem się nie powtórzył. Dlatego do dziś z rozrzewnieniem wspominam tamten majowy wieczór.

32. Bolesne otwarcie
Mistrzostwa Świata w 2002 roku zapowiadały się znakomicie. Przede wszystkim dlatego, że turniej tej rangi po raz pierwszy zagościł na kontynencie azjatyckim. I to od razu w dwóch krajach - Korei Południowej i Japonii. Niestety (a dla niektórych -stety) mistrzostwa stały na przeciętnym poziomie, a częściej niż o grze poszczególnych zespołów i piłkarzy dyskutowało się o pomyłkach sędziów, faworyzowaniu gospodarzy i pogromie głównych kandydatów do tytułu.
Najbardziej przykre pożegnanie z Azją zaliczyła reprezentacja Francji. W meczu otwarcia urzędujący mistrzowie Świata i Europy przegrali 0:1 z Senegalem - byłą kolonią i zespołem w 95 % złożonym z zawodników grających we francuskiej Ligue 1, którymi z ławki rezerwowych dowodził Francuz, Bruno Metsu. W trakcie tego spotkania dobitnie było widać ogromne zmęczenie graczy znad Sekwany po trudach sezonu w Europie, a także (lub może przede wszystkim) zmierzch pokolenia wyselekcjonowanego przez Aime Jacqueta. Podczas następnych spotkań nie było wcale lepiej. Bezbramkowy remis z Urugwajem i porażka 0:2 z Danią sprawiły, że Francuzi musieli przedwcześnie wracać do kraju
A Senegal ? Cóż, ten bazując na euforii po inauguracyjnym triumfie, ostatecznie dotarł do ćwierćfinału i został okrzyknięty rewelacją turnieju. Umarł król, niech żyje król - można byłoby tak skonstatować koreańsko-japoński turniej, który ostatecznie wygrali Brazylijczycy po zwycięstwie w finale nad Niemcami.

31. Harcownicy zza kurtyny
Piłka nożna jest wynalazkiem kultury Zachodu. W końcu przyjmuje się, że powstała w Anglii. Potem jej ekspansja też podążała na zachód do Ameryki Południowej i równolegle położonych krajów Europy kontynentalnej (Włoch, Szwajcarii, Holandii, Hiszpanii). Do Europy Wschodniej futbol trafił z pewnym opóźnieniem. I o ile nie przełożyło się to na wartość narodowych reprezentacji z tego rejonu świata (genialny zespół Węgier w latach 50-tych, znakomita drużyna ZSRR niedługo później), tak kluby zza żelaznej kurtyny długo nie mogły złamać hegemonii zachodnich potęg. Pierwszą drużyną z bloku wschodniego, która wygrała finał europejskich rozgrywek był Slovan Bratysława. W 1969 roku zawodnicy z Czechosłowacji pokonali w finale Pucharu Zdobywców Pucharów słynną Barcelonę (3:2). Później, w latach 70-tych dobrze radziły sobie drużyny z ZSRR (m.in Dynamo Moskwa i Dynamo Kijów). Nie należy także zapomnieć o Górniku Zabrze, finaliście PZP z roku 1970. Jednak największe sukcesy klubowe dla wschodniego zaciągu przyszły pod koniec lat 80-tych i na początku 90-tych.
Największe powody do dumy może mieć Steaua Bukareszt. W 1986 roku Rumuni niespodziewanie wygrali w finale Pucharu Mistrzów z Barceloną. Do tego w jakich okolicznościach ! Po 90 minutach i dogrywce był bezbramkowy remis. W serii rzutów karnych na drodze Katalończyków stanął bramkarz Steauy, Helmuth Duckadam. Zawodnik mający niemieckie korzenie obronił wszystkie cztery karne egzekwowane przez graczy Blaugrany i został bohaterem całej Rumunii i rządzącej krajem rodziny Ceausescu (syn dyktatora, Valentin był prezesem Steauy - przyp.red).
W podobnych okolicznościach boiskowych, za to zupełnie innych pod względem politycznym, doszło do triumfu jugosłowiańskiej Crveny Zvezdy Belgrad. W maju 1991 roku dawno upadł kurz po zburzeniu muru berlińskiego i Europa Wschodnia wchodziła w nową fazę rozwoju. Jugosławia natomiast nadal była swoistym chwiejnym skansenem komunistycznym, który jak szybko pokazał czas runął z ogromny hukiem i pochłonął tysiące ofiar. W trakcie finału pomiędzy Crveną a Olympiquem Marsylia, echa wojny jeszcze nie było słychać. Co więcej w składzie belgradzkiego klubu zgodnie współpracowali przedstawiciele wszystkich narodów bałkańskich - Chorwaci, Serbowie, Czarnogórcy, Bośniacy, Macedończycy - ku chwale jugosłowiańskiej piłki.
Mecz był wyrównany, ale to OM przeważało. Ostatecznie jednak bramki nie padły i znów zwycięzce musiały wyłonić rzuty karne. W nich lepsi okazała się Crvena wygrywając 5:3. Ostatnia bramka, pieczętująca zwycięstwo Crveny, nabiera we współczesnym kontekście symbolicznego znaczenia. Był to ostatni triumf drużyny ze wschodu w Pucharze Mistrzów (i jego następcy Lidze Mistrzów). Od tamtego momentu żadna ze wschodnioeuropejskich drużyny nawet nie zbliżyła się do osiągnięć Steauy i Crveny.
Obecnie jedyną drużyną naszego regionu, która jako tako rokuje to Szachtar Donieck. Ale nawet oni chyba nie są jeszcze gotowi na skuteczną rywalizacje z Manchesterem United, Barceloną, Realem czy Milanem.

30. Narodziny Lamy
Spotkania reprezentacji Holandii i Niemiec to prawdziwa futbolowa wojna. Starcie przeciwstawnych żywiołów. Mała Holandia kontra Wielkie Niemcy. Większe emocje (i spinanie pośladów) jest po pomarańczowej stronie. Wynika to ze wspólnej historii. Często w formie anegdotycznej podkreśla się niegodziwe zachowanie Niemców, którzy ukradli w czasie wojny holenderskie rowery. Zostawiając jednak kwestie polityczne i społeczne, trzeba oddać, że kiedy obie reprezentacje grają ze sobą zawsze dzieje się wiele ciekawego.
Jedno z najbardziej pamiętnych spotkań odbyło się podczas mundialu w 1990 roku. I zostało zapamiętane bynajmniej nie z powodów sportowych. W 22 minucie tamtego spotkania przy linii bocznej starli się Frank Rijkaard i Rudi Voller. Po faulu Holendra sędzia odgwizdał rzut wolny i ukarał piłkarza żółtą kartką. Rijkaard po zdarzeniu wdał się w dyskusje z rywalem, a następnie go opluł. Dosłownie w kolejnej akcji sytuacja się powtórzyła. Tym razem faulował Voller, ale Rijkaard mimo to jeszcze raz użył śliny jako boiskowego oręża. Sędzia Juan Carlos Loustau z Argentyny miał już dość chamskich zachowań obu piłkarzy i jednocześnie wyrzucił ich z boiska. Dzięki temu wydarzeniu Rijkaard dorobił się pseudonimu Lama. Sam incydent został po mundialu zapomniany. Rijkaard przeprosił Vollera i sprawa rozeszła się po kościach. Tylko pomimo upływu lat, niesmak pozostał...

CDN...