Środowy wieczór miał wyglądać zupełnie inaczej. Finał Ligi Europy miał wyglądać inaczej. Niebo nad wschodnią Małopolską także miało wyglądać inaczej. W końcu mój nastrój... Przez cały dzień liczyłem, że zobaczę triumfujące oblicza dumnych Basków z Athleticu Bilbao, którzy po pięknej grze upokorzą naszpikowany obcokrajowcami klub ze znienawidzonego kastylijskiego miasta. Liczyłem, że w końcu w europejskich pucharach zwycięży zespół hołdujący zasadzie "Against Modern Football". Niestety, przeliczyłem się... Zamiast szczęśliwych twarzy Los Leones, zobaczyłem jak najwięksi bohaterowie krainy niekorzystnie wciśniętej boską ręką między Francję a Hiszpanię nie tyle płaczą, co ronią krokodyle łzy. Patrząc na ekran telewizora i wyzierającą z niego rozpacz Muniaina, Toquero i innych zawodników Athleticu, nawet mi się zrobiło potwornie smutno. Poczułem się tak fatalnie, że aż musiałem strzelić sobie kielicha (do lustra) i zapalić (do balustrady balkonowej), co wbrew pozorom robię naprawdę rzadko. Potem nie było lepiej. Niby udawałem, że wszystko jest w porządku, ale cały czas gdzieś w środku przeżywałem tragedie, jaka stała się udziałem "narodu bez własnej ojczyzny".

Wybawienie przyszło kilka chwil po północy. Z czeluści pamięci wysupłałem tytuły najbardziej bzdurnych i obciachowych piosenek sytuujących się w stylistyce pop-boysbandowej. Dlaczego akurat takich ? Bo jakoś tak się składa, że w moim przypadku mają one działanie terapeutyczne. Ich prostota, brak wyrafinowania tekstowego i muzyczne tandeciarstwo autentycznie mnie uspokajają. Może brzmieć to absurdalnie i głupio, ale w tym momencie jestem absolutnie poważny. Takie "Tearin' Up My Heart" grupy N'Sync to potrafiłem tłuc w niektórych tygodniach i po 5 razy na dzień. I kiedy tak szukałem w swojej pamięci czegoś odpowiedniego przypomniałem sobie pewien polski letni hit sprzed prawie 3 lat.

Pan wykonawca nazywa się Łukasz Mróz. Lepiej znany jest jednak jako Mrozu. Dla czytelników Pudelka podaje, że to ten sam chłopaczyna, który umawiał się swego czasu z niejaką Mariną. A kto to Marina ? Była podopieczna Sablewskiej, całkiem urodziwe plotąco-śpiewające dziewczę, ale raczej mało rozgarnięte intelektualnie - to tak z dziennikarskiego obowiązku, żeby nikt nie czuł się wykluczony. W 2009 roku tenże Mrozu objawił się na polskiej scenie muzycznej. Zaczął z wysokiego C, piosenką o wymownym i chwytliwym tytule "Miliony monet". Leciało to na okrągło w Esce i innych komercyjnych radyjach. Robiło furorę. I nawet mnie to nie dziwiło, bo muzycznie ten kawałek brzmi naprawdę nieźle. Taki solidnie skopiowany amerykański pop z elementami dancehallu i hip-hopu (widać to dobitnie też w teledysku - pomysły tak perfidnie zerżnięte z Timberlake'a i Kanye Westa, że aż trudno nie zauważyć). W każdym razie mi nóżka przy każdy odtworzeniu samoistnie wystukuje rytm, a barki bujają się to w jedną, to w drugą stronę. Tylko ten tekst... On nawet nie jest żałosny. W pierwszej kolejności jest niedorzeczny, a w drugiej ma prawdziwe zacięcie kabaretowe. Kiedy tak rozkładałem sobie każdą kolejną strofę na części pierwsze nie mogłem powstrzymać się od śmiechu. Naprawdę to jest czysta przyjemność i "poezja". Zresztą nie omieszkam się z wami podzielić taką cudowną "liryką" i własnymi komentarzami do niej. Ale zanim przyjdzie czas na uszczypliwości (pogrubione nawiasy kwadratowe), wczujcie się w klimat poprzez obejrzenie teledysku... Zaczyna się od mocnego uderzania w prawdziwie hollywoodzkim, pardon nowojorskim stylu, nawet jeśli później rolę główną gra tylko fototapeta...

Mrozu - Miliony monet

1.W górze tyle rąk, w górze tyle rąk,
[Startujemy fatalnie. Jak autor tekstu zaczyna piosenkę od powtórzeń to wiedz, że coś się dzieje...]
Ale giną gdzieś tam w tle,
Idę pod prąd, idę pod prąd
A ty wciąż oddalasz się,
[Wszystko byłoby dobrze, ale na teledysku tego oddalania brakuje. Pani siedzi przy barze, zalotnie spogląda, popija drinka, ale ruchu w tym jak na lekarstwo]
I w Twojej to jest gestii,
Czy ulegniesz mej sugestii,
[Zaczyna się akcja pod Arsenałem. Wygląda na to, że koleś ma prosty cel. Zbałamucić i rozkulbaczyć]
Zanim ściągniesz to
Spłoniesz nim odpalę lont.
[No, no chłopak ma butę. Metaforyka jednak kuleje. "Spłoniesz nim odpalę lont" - przepraszam, ale ja zrozumiałem to tak, jakby gość liczył, że panna "dojdzie" jeszcze przed tym jak jego żołnierz stanie na warcie... Że niby tak się da ? Doprowadzić kobietę do orgazmu samym wizerunkiem albo stylizacją, bo to ostatnio tak modne słowo ?]

Ref.
Pozostaje tylko moment, chwila zanim ściągniesz to,
[Rozumiem - piosenka musi mieć rytm. Ale jak mnie irytuje stosowanie obok siebie synominów, a takimi w końcu są "moment" i "chwila". Chyba, że ostatnio wprowadzono jakieś nowe jednostki czasu, a to wtedy zaczyna się inna rozmowa.]
Świecisz jak miliony monet, spłoniesz nim odpalę lont,
[Samozapłonu i lontu już się nie będę czepiał. Ale trapią mnie te "miliony monet". Porównanie jest pierwszorzędne, naprawdę, tylko słabo to zostało przeniesione na teledysk. Żeby wszystko odpowiednio się zgrywało ta pani winna nosić taką fajną, zwiewną srebrną sukienkę z obrzydliwie dużą ilością cekinów. Przy użyciu odpowiedniego oświetlenia i kadrowania naprawdę mogłaby się wtedy "świecić jak miliony monet", a tak pozostał niedosyt. Chyba, że autorowi tekstu chodziło o sytuacje po ściągnięciu odzienia. Może pani z teledysku pod tą nijaką, czarną kiecką jest cała oblepiona brokatem. To by miało swój sens, choć brzmi dość perwersyjnie.] 
Pozostaje tylko moment, chwila zanim ściągniesz to,
Świecisz jak miliony monet, spłoniesz nim odpalę lont,

Ja mam ten idealny plan, ty masz ten idealny stan,
[Plan może i jest idealny, ale o jaki idealny stan może chodzić ? Czyżby pani przeżywała - "z pewną taką nieśmiałością" - te dni, albo była lekko rozmiękczona za pomocą nielegalnych specyfików ?]
Unosisz się i opadasz na dół, muszę Cię mieć nim znikniesz bez śladu,
[Sytuacja dzieje się w klubie, więc chłopak musi się spieszyć. A jako, że nie wziął długopisu to numeru telefonu na serwetce jej nie przekaże]
Ja mam ten idealny plan, ty masz ten idealny stan,
Unosisz się i opadasz na dół, muszę Cię mieć nim znikniesz bez śladu.

2.Może to jest błąd, może to jest błąd,
Że wchodzę dziś w tą grę,
[Tak... Sytuacja stara jak świat - "Czego się boisz, głupia" itd. itp.]
Nie wiadomo skąd, nie wiadomo skąd,
Pojawił się Twój cień,
[Pewnie wróciła z tualety i znów zasiadła przy barze]
Być z Tobą to jest prestiż,
[Czyżby Miska, prymuska, córka lokalnego prominenta ?]
Ognie płoną a ty wierz mi,
[Zabrnęliśmy w okolice mistyki. Duch Święty ?]
Zanim ściągniesz to,
Spłoniesz nim odpalę lont,

Twój wzrok za mną goni, (goni)
Już wiem, że nie mogę się obronić, (nie)
Nie będziemy się zwodzić, (ha)
Już szampan się schłodził,
[Czyli prosta piłka. Żadne tam bajerowanie, flirtowanie. Najpierw ją spija, a potem...]
Twój wzrok za mną goni, (goni)
Już wiem, że nie mogę się obronić, (nie mogę się obronić)
Nie będziemy się zwodzić, (ha)
Już szampan się schłodził,

Refren: nie będę go znowu wklejał, zerknijcie wyżej ;-)

To co mnie tutaj trzyma,
Przeszywa mnie na wskroś
To magnetyczna siła
Wybucham tak jak proch
Jej szyje zdobi brylant
To co przyciąga wzrok
Ja robię pierwszy krok (oookkk)
[Cały ten wers, szczególnie w połączeniu z ujęciami ilustracyjnymi w teledysku, budzi grozę. Ta laska to jakaś wiedźma, która rzuciła urok na niewinnego typa... Ten magnetyzm, ten brylant na szyi i w końcu to przeszywanie na wskroś. Zrobiło się naprawdę niebezpiecznie]

Refren: Look Up... Again !

A teraz kilka słów podsumowania. Wiem, wiem przesadzam, szukam dziury w całym czy też zwyczajnie, bez większego powodu się przypieprzam. Ale naprawdę nie robię tego tylko dla zgrywy. Po prostu chciałbym dożyć czasów, kiedy w Polsce artyści, a nawet zwykli chałturnicy będą dbać o teksty swoich piosenek. Niech one będą już infantylne, pospolite, prostackie, głupie, ale równocześnie niech przynajmniej starają się być spójne i wyzbyte z niedorzeczności. Naprawdę nie ma nic wstydliwego w robieniu muzyki pop, o ile oczywiście potrafi się ona sama obronić. Zarówno w warstwie muzycznej, a może przede wszystkim właśnie tekstowej. To taka wskazówka dla producentów i samych muzyków. Dlatego Hirku (Wrono) i Łukaszu (Mrozie) nie gniewajcie się, a weźcie jedynie sobie pewne rzeczy do serca, przeanalizujcie błędy i zaczynajcie od nowa (oby przyniosło to efekt już teraz przy trzecim LP). Szalone piętnastki czekają !

P.ES: Ostatnio usłyszałem komplement, przynajmniej tak to sobie zarejestrowałem. Zdarzyło się, jak ślepej kurze... Usłyszałem, że nadawałbym się do boysbandu. Opinia jednak nie została skonkretyzowana i ostatecznie nie wiem, czy pasowałbym do tego specyficznego rodzaju grupy muzycznej ze względu na urodę (wątpliwą, przyznajmy otwarcie), talenty wokalne (tu też jest raczej krucho) czy też taneczne (bywa czasem lepiej, czasem gorzej).

P.ES 2: Jednym z moich ulubionych cytatów są słowa Gabrieli Zapolskiej, która kiedyś powiedziała, że "kobieta bez kokieterii jest jak kwiat bez woni". Zgadzam się z tym stwierdzeniem w 100%, choć z drugiej strony kiedy tej kokieterii jest za dużo to też nie dobrze. Ostatnio się o tym przekonałem i mój mętlik w głowie narasta. Całe szczęście, że w NBA trwają playoffy. Przynajmniej kilka razy w ciągu tygodnia na plus/minus 2 godziny mogę wyłączyć swoje coraz bardziej spiskowe, niedorzeczne rozkminy.

P.ES 3: Przed kilkoma dniami marka 4F zaprezentowała stroje reprezentacji Polski na igrzyska olimpijskie w Londynie. Wiadomość ta przeszła właściwie bez echa. Generalnie kolekcja jest ładna, schludna i całkiem gustowna. Mi bardzo przypomina stroje z igrzysk w Atlancie.

Jest tylko jedno "ale". Kto wymyślił, żeby do stroju codziennego zaliczyć czerwono-białe pasiaste longsleevy ? Ludzie, to są IGRZYSKA OLIMPIJSKIE, nie SZCZECIŃSKIE DNI MORZA ! Już sobie wyobrażam zdjęcia kulomiota Tomka Majewskiego w takim pasiaku. Przecież on będzie wyglądał w tym czymś jak nie przymierzając Bluto, główny antagonista z kreskówki o Popeye'u !  

Dopuściłem się zdrady. Raz w życiu. Przyznaje się do tego niechętnie, ale już najwyższy czas.

Stało się to w okolicach przełomu wieków. Po kilku lat fascynacji i przeżycia całej masy pięknych chwil zdradziłem... piłkę nożną. Na kilkanaście miesięcy "kopaną" w moim sercu zastąpiła koszykówka. I co zaskakujące, w żadnym razie nie ta na jankeską modłę. Tamten czas był wyjątkowy dla naszej, rodzimej koszykówki. Telewizja Publiczna (w ramach czy poza misją- Bóg to jeden raczy wiedzieć) transmitowała "na żywo" rozgrywki ekstraklasy, a te stały na wyjątkowo wysokim poziomie. Szczególnie w finałach, gdzie boje pomiędzy Zepterem Śląskiem Wrocław a Anwilem Włocławek dostarczały nieprawdopodobnych emocji. W końcu któż nie pamięta, choćby tego absolutnie wiekopomnego - bez cienia przesady - wydarzenia...



Żeby tego było mało, na własne, młode oczy miałem okazje zobaczyć najlepszych polskich koszykarzy tamtego okresu. Zawodników, którzy zaledwie dwa lata wcześniej wywalczyli w Hiszpanii 7 miejsce w mistrzostwa Europy. Do dziś pamiętam swoją wizytę w hali "Jaskółka" w Tarnowie-Mościcach na meczu eliminacji Eurobasketu 1999, Polska-Rumunia. W składzie Polaków nazwiska, które nawet po latach mogą budzić szacunek - Zieliński, Wójcik, Wilangowski, Jankowski, Bacik. Kilka tygodni później zawitałem jeszcze raz w to samo miejsce, aby zobaczyć w akcji wicemistrzów Polski z Włocławka w starciu z natenczas ekstraklasową, Unią Tarnów. Szczegółowe wspomnienia z tamtego meczu trochę już się zatarły, ale do teraz mam w głowie obraz celnie rzucającego trójkę za trójką Igor Griszczuka. Białorusin praktycznie sam wygrał spotkanie swojemu zespołowi, który przez większość meczu miał spore problemy w obronie. I jakoś tak stopniowo, krok po kroku złapałem koszykarskiego bakcyla. Jednak na całe szczęście dla piłki nożnej i mojego rozwoju psychofizycznego, w lecie 2000 roku w Belgii i Holandii rozegrano wspaniałe, futbolowe mistrzostwa Starego Kontynentu i cała fascynacja pomarańczową piłką z białymi rowkami uleciała i nie wracała w kolejnych latach. Aż do zeszłego roku...

Wtedy - trochę z przypadku, a trochę z nieskrywaną premedytacją - powróciłem na łono koszykarskich "sekciarzy". Zaczęło się od streetballu. Pospolitego, prymitywnego grania na jeden kosz w maksymalnie czteroosobowych składach. Frajda bywała przednia, ale to mi nie wystarczało. Dlatego też powróciłem do oglądania koszykówki. Jako, że od końca lat 90-tych polska koszykówka zaczęła pikować i osiągnęła poziom dna z błotnym naddatkiem, trzeba było przenieść się na En Bi Ej. Rozgrywki amerykańskiej ligi basketu były obecne w moim życiu od zawsze, jednak gdzieś w tle. Nigdy nie miałem ulubionej drużyny czy ulubionego zawodnika. Kogoś z kim byłbym na dobre i złe, jak z Ajaksem w przypadku piłki nożnej. Dlatego początkowo myślałem, że obejrzę kilka spotkań, znudzę się i szybko dam sobie spokój z tym - jak zawsze określał nieodżałowany nauczyciel historii z gimnazjum - "sportem dla murzynów". Do niczego takiego nie doszło. Końcówkę sezonu regularnego i pierwsze rundy playoffów 2011 prześledziłem wyrywkowo, ale już finały NBA obejrzałem w całości. Każde spośród 6 spotkań, z wypiekami na twarzy i napięciem trzymający od pierwszej do czwartej kwarty.

Nowy sezon w najlepszej koszykarskiej lidze świata, po wielu perturbacjach, rozpoczął się dokładnie w Boże Narodzenie. Ot, taki gwiazdkowy prezent dla spragnionych WIELKICH RZECZY (takie było hasło promujące start ligi) kibiców. Po zeszłosezonowym przetarciu byłem gotowy. W sezonie regularnym udało mi się obejrzeć grubo ponad 20 spotkań, a nie omieszkałem już sprawdzić formy poszczególnych zespołów w play-offach. Swój dzień od jakiegoś pół roku zaczynam nie od sprawdzenia poczty e-mailowej czy facebooka, lecz od wejścia na nba.com i obejrzenia Top 10 z minionej nocy. Przy obiedzie nie zastanawiam się jak będą układać się losy poszczególnych drużyn w Lidze Mistrzów, tylko kto będzie w stanie stanąć na drodze Miami Heat w finale Konferencji Wschodniej. Podczas przygotowywania kolacji moje głowy nie zajmują statystyki strzelonych goli przez Lionela Messiego czy Cristiano Ronaldo, lecz szanse Rajona Rondo na skompletowanie kolejnego triple-double złożonego z punktów, zbiórek i asyst. Zacząłem żyć koszykówką, oddychać koszykówką i otaczać się koszykówką - kto był w moim studencki M3 na pewno zdążył to zauważyć. W porównaniu do fascynacji numer 1, tym razem piłka nożna nie została całkowicie "puszczona w trąbę". Spokojnie cieszy się pierwszym miejscem w wewnętrznym rankingu i ze zrozumieniem, choć pewnie też niewielką zazdrością wysłuchuje neandertalskich "uuuhhhów" i "aaahhhów" po kolejnym wsadzie Griffina, Iguodali czy Vince'a Cartera.

A teraz kwestia tytułu, bo jak zwykle zagalopowałem się z nadmiernie rozbudowanym, epopejowatym wstępem. Spurs. San Antonio Spurs. Popularne "Ostrogi". Niespodziewanie to ten zespół wyrósł na moje osobistego faworyta do zdobycia mistrzowskiego pierścienia w sezonie 2012. Nigdy specjalnie nie ceniłem czarno-srebrnych, bo wydawali mi się jedną z najnudniejszych ekip na Zachodzie, a nawet w całej lidze. Wystarczył jeden mecz, żebym zmienił zdanie. Po obejrzeniu lania, jakie SAS spuściło we własnej hali Utah Jazz w drugim meczu playoffów (zwycięstwo bagatela 114 do 83 !), jestem całkowicie przekonany o ogromie siły ekipy z Teksasu i postanowiłem, że muszę się tym podzielić ze światem. Niby amerykański zespół, a sposób gry jak najbardziej europejski. Płynny, inteligentny, do bólu skuteczny, a przy tym jeszcze atrakcyjny. W sumie trudno, żeby było inaczej, kiedy rozgrywającym jest Francuz z samiuśkiego Paryża, który nazywa się Tony Parker. Kiedyś lepiej znany jako mąż Evy Longorii. Świetny asystent i kto wie czy nie jeszcze lepszy strzelec. Obok niego weteran parkietów NBA - Tim "moja mina nie wyraża nic" Duncan. Z ławki rezerwowych tej dwójce pomaga argentyński magik i świetny trójkowicz, Manu Ginobili. Do tego na ławce Gregg Popovich ma całą masę zdolnych młodych zawodników, którzy w trudnych chwilach mogą również liczyć na pomoc schodzących powoli ze sceny koszykarzy (weźmy np. takie Stephena Jacksona). Spurs to dla mnie zespół kompletny i wyrównany. Jeśli w kluczowych momentach nie zawiedzie ich koncentracja to łatwo poradzą sobie z Kobym - Czarną Mambą i LA Lakers, bądź spuszczą niezłe bęcki dzieciakom z Oklahomy, bo to z tych drużyn zrekrutowany zostanie drugi z finalistów Konferencji Zachodniej. A potem... Potem, oby finały NBA, gdzie Ostrogi będzie czekać chwila prawdy. Starcie z wielką trójcą Miami Heat.

Po odpadnięciu w fatalnym stylu Dallas Mavericks z fazy post-season, zaczynam bezzwłocznie trzymać kciuki za Spurs. I polecam to każdej osobie czytającej ten tekst. Bo naprawdę nie ma obecnie w całej NBA bardziej zdyscyplinowanej i jednocześnie grającej tak piękny, oldschoolowy basket drużyny. Dlatego na koniec nie pozostaje nic innego jak zakończyć tradycyjnym - Let's Go Spurs and DEFENCE !

P.ES: Tadam Tadam ! Minionej nocy, Spurs zrobili sweepa Jazzmanom z Salt Lake City ! 4:0 w serii, a teraz przez zawodnikami Popovicha najprawdopodobniej starcie z "Lob City" czyli LA Clippers.

P.ES 2: Deszcz najlepiej wygląda w amerykańskich komiksach to wiemy wszyscy. Ale całkiem niedawno przekonałem się, że swój niepowtarzalny urok ma także nasza polska mżawka oglądana w świetle miejskich latarni.

P.ES 3: Mamy Apteki 24h, Monopolowe 24h, Bary (a raczej tzw. Mordownie) 24h, a więc dlaczego nikt jeszcze nie wpadł na pomysł założenia Przedszkoli 24 h czy Żłobków 24 h ? Że niby wygodniej (i przede wszystkim bezpłatnie) dostarczyć dziecko na przechowanie - do rąk własnych - babci ?

P.ES 4: Co niektórzy się pewnie na mnie gniewają, bo tematem nowej notki miał być Lublin. Spokojnie, taka też w końcu powstanie... Może nawet jeszcze w maju, ale przy mojej aktywności na blogu to nigdy nic nie wiadomo ;-)

Opuściłem się w penetrowaniu artystycznego dziedzictwa Johnny'ego Casha. Przyznaje to zupełnie szczerze, bo nie czuję się z tym poczuciem komfortowo. Jeszcze rok temu moja playlista (zarówno w mp-trzaku, jak i komputerze) rozpoczynała i kończyła się na utworach "Człowieka w czerni", a teraz te same utwory tkwią w czeluściach rozbudowanych folderów i czekają na lepsze dni. Ale pewnych fragmentów twórczości JRC (a właściwie cytatów) nie sposób wymazać z pamięci. Wracają niespodziewanie, w zaskakujących momentach i ich prostota powala na kolana. Niedawno przydarzyło mi się to kolejny raz...

Było to już ponad tydzień temu. Jak gdyby nigdy nic wróciłem z zajęć i z przyzwyczajenia, jako pierwszą stronę "dablju-dabjlu-dabjlu" odpaliłem Facebooka. Ten okrutny, niebieski pożeracz czasu już coraz bardziej działa mi na nerwy, ale przed usunięciem konta wstrzymuje mnie kilkanaście dobrych i bardzo dobrych powodów. Weźmy takie bycie znajomym napastnika Liverpoolu, Luisa Suareza albo obecnie gracza Metalurga Donieck - Danilo Camposa, bardziej znanego w pewnych kręgach z tytułu bycia synem Wamberta, byłego snajpera Ajaksu. Super sprawa, choć oczywiście bardzo tu ironizuje i naśmiewam się z samego siebie. Ale już brak możliwości oglądania wiadomości serwowanych przez profil I amsterdam, to byłaby już dla mnie duża strata i świetny powód dla pozostania w świątyni Marka Zuckerberga. To właśnie za sprawą tegoż I amsterdam zobaczyłem pewien filmik, który jednocześnie mnie zachwycił, zainspirował i zmotywował do działania.

Wracamy do Johnny'ego Casha, skoro został wywołany na początku notki. Ten legendarny muzyk podczas koncertu w więzieniu San Quentin przed wykonaniem piosenki "He turn the Water into Wine" napisanej podczas pobytu w Izraelu, a  opowiadającej o tym co Jezus uczynił w Kanie Galilejskiej skierował w stronę słuchaczy takie słowa : "Cieszymy się, że możemy przynieść Wam dźwięki płynące z tamtym miejsc i od tamtych ludzi... ". To zdanie przypomniałem sobie i zrozumiałem jego sens, kiedy zobaczyłem właśnie to :



Niby zwykła sonda uliczna. Prosta pytanie, prosta odpowiedź. Ale jakież w tym bogactwo wiedzy socjologiczno-demograficzno-kulturowej. Jakiż ładunek informacji  o świecie w którym żyjemy, o gustach muzycznych ludzi z bliskich i odległych sfer geograficznych. Bo trzeba zaznaczyć, że akcja pod wiele mówiącym kryptonimem "What song are You listening to ?" nie ogranicza się do Amsterdamu, Europy czy ogólnie pojętego świata zachodniego. To globalny projekt, którego pomysłodawca Amerykanin Ty Cullen bardziej lub mniej świadomie zainspirował setki ludzi do nagabywania przechodniów ze słuchawkami na uszach. A wszystko zaczęło się w mieście, które nigdy nie zasypia - Nowy Jorku...



Potem ruszyła fala. Wszystkie najważniejsze miasta i stolice świata zostały wzięte pod muzyczną lupę. Osobiście nie byłem w stanie przebrnąć przez wszystkie wrzucone na YT filmy. Ograniczyłem się do dobrze zmontowanych nagrań z najbardziej reprezentatywnych ośrodków. Berlin, Tokio, Londyn i z powodu naturalnej ciekawości - Warszawa. Wniosków mam sporo, choć oczywiście obarczone są one ryzykiem przesadnej i niczym nieuzasadnionej generalizacji.

* Nowy Jork, a za nią Stany Zjednoczone lubią "swoje twarze", ale z naciskiem na te znajdujące się obecnie na topie lub przynajmniej popularne. Inną obserwacją jest niezwykła estyma, jaką cieszą się raperzy. Ale w końcu czego innego się spodziewać od miejsca, gdzie narodziła się cała ta kultura. A na gwiazdę całego filmiku typuje rastafarianina dziergającego kolorową czapkę obok ruchliwej ulicy.

* Amsterdam jest kosmopolityczny. Czasem nawet do przesady. Takie nazwy jak The Decemberist, Joe, Funkerman&Raf, My Morning Jacket czy Trey Songz mnie nie mówią zupełnie nic. Ale w tym morzu bycia muzycznym "ą i ę" Amsterdamczycy nie zapominają o starej szkole. Najlepiej świadczą o tym ludzie słuchający Starship, Pearl Jam, Clashów czy Beastie Boys.

* Tokio to muzycznie dzikie miasto. Ale przynajmniej tam ludzie słuchają rodzimych gwiazd. Jest tylko jeden problem. Dla Europejczyka ta muzyka jest nie do zniesienia. Japoński rock-pop czy jakkolwiek tego nie nazwać to przynajmniej dla mnie "kocia muzyka". Katorga dla uszu. Brr... Okropieństwo zupełne. Z drugiej strony w filmiku byli też Japończycy słuchających "towarów importowanych", w tym takich jak muzyka z serialu "Glee".

* Berlin mnie zawiódł. Szczególnie dlatego, że w dużej mierze powielił stereotyp młodego Niemca, fana techno i pokrewnych "gatunków". Jedynymi jasnymi punktami byli facet słuchający Franka Zappy i młody chłopaczek w okularkach a'la Lennon w którego słuchawkach leciał Hendrix i nieśmiertelny "Hey Joe".

* Londyn jest wysmakowanym centrum wszelakich melodii. Ludzie wiedzą tam, co jest dobre. I nic to, że facet słuchający  Abby czy Katy Perry może rozminąć się w metrze ze starszym panem pogrążonym w muzycznej kontemplacji Vangelisa. Tak samo, jak nikogo nie może dziwić yuppie z City biegający w okolicach Tamizy w towarzystwie podcastu do nauki japońskiego. Londyn, choć różnorodny wydaje się pod względem muzycznym idealnie ułożoną układanką.

* Warszawa. Spory rozrzut stylistyczny. Ostre metalowe granie i elektronika z jednej strony, a liryczna ZAZ i undergroundowa Aloha 40 % z drugiej. Wielki plus, że komuś chciało się to zrobić. Wielki minus, że nagrał ten filmik w jakości godnej kalkulatora albo pralki.

Jak zapał mi nie wygaśnie to będę chciał podobną akcje przeprowadzić w Lublinie. Niech po moim studiowaniu pozostanie coś namacalnego. Tym w moim przekonaniu są właśnie dźwięki "miejsc i ludzi" sączące się z urządzeń wyposażonych w złącza mini-jack. O ewentualnym sukcesie lub porażce projektu "What song are You listening to Lublin" nadobnie poinformuje...

P.ES: Scenka dzieje się w drogerii popularnej sieci.Bohaterami są chłopiec na oko 4-5 lat, ciocia będąca pewnie moją rówieśniczką. Chłopiec: A ile ty masz lat ? Ciocia: Dwadzieścia. Chłopiec: Aha...(I z radością w głosie) To ty niedługo umrzesz ! Także drodzy moi, jeśli ten szkrab ma racje to ja już szykuje swój pogrzeb.

P.ES 2: Zagadka dla "Archiwum X". Jaki związek ma Joe Jonas z google.pl ? Wskazówki na które przypadkowo i nieświadomie natrafiłem - tutaj

P.ES 3: Obejrzałem "Drive" w reżyserii Nicolasa Windinga Refna, duńskiego Tarantino robiącego filmy w UK. I zastanawiam się, dlaczego tak wielu ludzi uważa ten film za najbardziej niedoceniony obraz zeszłego roku. Sekwencja otwierająca - wybitna, nie boję się tego napisać. Jednak im dalej w las, tym ten film jest coraz gorszy. Brakuje w nim wyważonych proporcji między dramatem a kinem ocierającym się nawet o exploitation. No i ten Ryan Gosling... Ładny chłopak, ale dla mnie on w "Drive" przez 60 % filmu miał tylko dobrze wyglądać, a przez pozostałe 40 % zadziornie się uśmiechać lub przyjmować niewyraźny grymas. A za takie coś nominacja do jakiejkolwiek nagrody się absolutnie nie należy. 

Jest późno. Myślisz sobie, że wszystko co najgorsze już minęło. Zwyczajowo wyłączasz komputer, odłączasz zasilanie i masz zamiar położyć się spać. Tak po prostu. Przyłożyć głowę do poduszki i zasnąć. Nie myśleć, nie czuć, nie pamiętać. Ale jednak nie możesz...

Idziesz na - twierdząc przed samym sobą - tylko jednego papierosa. Zabierasz ze sobą cały repertuar popkulturowych przekazów zmniejszony do przedmiotu wielkości pudełka od zapałek. Zakładasz słuchawki i słuchasz. TEGO... A potem TEGO. Płomień zapalniczki ogrzewa końcówkę białego papieru, któremu ktoś (nie wiedzieć zupełnie czemu) nadal imię najsłynniejszego premiera w historii Wielkiej Brytanii. Nie lubisz tego zapachu i smaku, ale zaciągasz się jak koneser. Twierdzisz, że dobrze ci to zrobi...

Przyglądasz się coraz krócej żarzącej się końcówce. Przed oczami staje ci całe dotychczasowe życie. Jakie było ? Zwykłe... Raz gorsze, raz lepsze - właściwie nie masz powodu, żeby narzekać. Kończysz i wrzucasz peta do mętnej wody słoika po ogórkach. Chcesz zgodnie z planem, po Bożemu, wrócić do pokoju i zwyczajnie ułożyć się do snu. Nic z tego...

Zapalasz drugiego papierosa. Smakuje jeszcze gorzej niż poprzedni. Nie wiesz co ze sobą zrobić. Krążysz od ściany do ściany, by wreszcie stanąć w kącie. W ciemnym, zimnym korytarzu dostrzegasz jaskrawo jarzący się punkt. Od pasa w dół jesteś ubrany oficjalnie. Góra to tylko cieniutka piżama. Drżysz, ale nie masz zamiaru przestać. Kończysz i sięgasz po kolejnego żołnierza, który statystycznie skraca twoje życie o 4 minuty...

Brakuje ci sił w płucach. Zaciągasz się automatycznie nie czerpiąc z tego nawet grama przyjemności. Jest ci tylko odrobinę ciepłej. Ubrałeś bluzę, która dla każdego innego jest kawałkiem materiału. Dla ciebie to relikwia za którą dałbyś się pociąć. Z każdym kolejnych "buchem" uzmysławiasz sobie, że to jedna z najpiękniejszych chwil twojego życia, choć paradoksalnie niezbyt przyjemna. Reasumujesz swoje siły i słabości, by na koniec - zupełnie przypadkiem - odkryć, że jednak coś czujesz. Nie jesteś obojętny. To właśnie chwila, kiedy noga rytmicznie, a zarazem bezwiednie kołysze się to tu, to tam i dobitnie uświadamia ci powagę sytuacji. Chciałbyś zapłakać ? Próbuj, z takim nazwiskiem to ponoć nie problem. Ostatecznie poprzestajesz na niemym krzyku wydzierającym się z osmolonego przełyku. Masz dość. Absolutnie. Wracasz do ogrzewanych murów własnego kwadratu, a właściwie prostokąta.

Herbata zalana. Zmarnowanego czasu nikt nam nie wróci. Wam, czytającym także...

P.ES - Ten wpis nie jest ściśle zgodny z dotychczasową polityką prowadzenia bloga, ale coś we mnie pękło. Musiałem się jakoś uzewnętrznić, a innej drogi nie widziałem. Z góry przepraszam i pozdrawiam oddanych czytelników !

Zostałem kinomanem. To znaczy nie tyle zostałem, co jestem tak postrzegany. Schlebia mi to, a jednocześnie niezwykle bawi. W końcu dość specyficzne wrażenie pozostaje, kiedy ktoś podchodzi do mnie i pyta, czy dany film jest dobry, godny obejrzenia. Przepraszam, czy ja jestem wyrocznią delficką albo trzymając się tematu - Tadeuszem Sobolewskim ? Czy jak coś podoba się mnie to od razu musi się podobać także wszystkim dookoła ? Osobiście nie traktuje siebie, jako kogoś więcej niż widza kinowego. Owszem oglądanie filmów sprawia mi przyjemność. Lubię także o nich czytać, o czym świadczą naręcza miesięcznika "Kino" walającego się na moich półkach. Do kina chodzę częściej niż przeciętny Polak - zgoda. Tylko czy to czyni ze mnie kinomana z krwi i kości ?

Korzystając z umownego okresu ferii (w tym roku mniej beztroskiego z poprawką w tle i pracą magisterską na karku) nadrobiłem w trybie ekstensywnym zaległości filmowe. Wiadomo... Co kinoman to kinoman (phi!). Sporo tytułów mam na koncie, aczkolwiek tylko dwa z nich pozwolę sobie uczynić bohaterami tej notki - "Drzewo życia" i "Głód"

Terrence Malick, rocznik 1943. Amerykański reżyser, scenarzysta, producent. Człowiek niezwykły. Zaczął karierę pod koniec lat 60-tych, lecz do tej pory wyreżyserował zaledwie 11 filmów. Trudno się dziwić takiej marnej statystyce, jeśli zauważymy, że pomiędzy filmem nr.7 ("Niebiańskie dni") a nr.8 ("Cienka czerwona linia") Pan Malick zrobił sobie bagatela 20-letnią przerwę ! Z powodu swojej twórczości, specyficznego podejścia do zawodu filmowca i aury tajemniczości, która go otacza premiera każdego kolejnego tytułu sygnowanego jego nazwiskiem staje się światowym wydarzeniem artystycznym. Nie inaczej było z "Drzewem życia". Filmem, który został okrzyknięty arcydziełem i otrzymał prestiżową Złotą Palmę podczas festiwalu w Cannes.

Sam mam problem z "Drzewem życia". Jestem pod wrażeniem strony wizualnej filmu. Każde ujęcie jest perfekcyjne i dopracowane w najmniejszych szczegółach. Efekty specjalne wykorzystane do wstawek o "powstaniu świata", choć skrajnie manieryczne też mogą się podobać. Ale im dłużej śledziłem historię rodziny O'Brianów z wiodącą w niej rolą ojca (więcej niż przyzwoity Brad Pitt) tym bardziej zgadzałem się ze stwierdzeniem jednego z polskich krytyków, iż Malick w swojej wizji pytań o Absolut, Boga, wiarę, a także sens stworzenia i życia popadł w filmową grafomanię. Utwierdziłem się w tym po przejrzeniu filmu jeszcze raz, ale na przyspieszeniu. Zobaczyłem dobrze zmontowaną serię ładnych obrazków, które jednak nie niosły żadnej treści. Albo też ta treść jest trudna do uchwycenia, co koreluje z tematem nieodgadnioności Boga i świata, jaki stworzył. Dlatego staram się odrzucać myślenie o "Drzewie życia", jako o filmie fabularnym. Bo jako film zupełnie się nie sprawdza. Jest obrazem przeciętnym, nakręconym według zasady "sztuka dla sztuki". Traktując natomiast dzieło Malicka jako obrazkowy traktat humanistyczny wpisujący się w rozważania o kondycji współczesnego człowieka i jego relacji z Bogiem oraz światem otwieramy sobie zupełnie inny horyzont poznawczy. Czuję, jak pompatycznie to brzmi, ale właśnie takie nieco idealistyczne wrażenia nasunęły mi się po seansie.

Steve McQueen (nie aktor), rocznik 1969. Brytyjski artysta, twórca sztuki współczesnej. Obecnie reżyser i scenarzysta. Na koncie fabularny debiut, za który otrzymał nagrodę BAFTA i kilkanaście nominacji. Nadzieja światowego kina. Wspomniany debiut to "Głód". Film przedstawiający historię strajków bojowników IRA i INLA (Irish National Liberation Army) w północnoirlandzkim więzieniu Maze. Początkowo protesty wobec represyjnego systemu więziennictwa i nie uznania bojowników IRA za więźniów politycznych miały charakter tzw. brudnego strajku. Objawiał się on w odmówieniu noszenia więziennych uniformów, mycia się, a także wydalaniu ekskrementów wewnątrz celi, a następnie ich rozprowadzaniu na ścianach czy podłodze. Drugą formą strajku była głodówka. Bezkompromisowa i nieodwołalna, co pochłonęło życie 10 więźniów, w tym Bobby'ego Sandsa - jednego z największych bohaterów Irlandziej Armii Republikańskiej.

Obraz McQueena jest przerażający i do bólu prawdziwy. Widząc usmarowane kałem ściany niewielkiej celi jesteśmy sobie wyobrazić potworny smród, jaki w niej panuje. Obserwując pełzające białe robaczki obok zapuszczonych, nagich, brodatych więźniów pojawia się ochota by zatrzymać film i pójść obejrzeć "Kocham Cię Polsko". Ale nie jest tak łatwo oderwać się od ekranu. Świat "Głodu" zbudowany zarówno z wymownych detali, jak i długich, wydawałoby się przeciągniętych ujęć - np. w fantastycznej scenie rozmowy Sandsa z pastorem - jest fascynujący. Jest swoistą filmową dziurką od klucza przez którą możemy podglądać, co dzieje się z ludzkim ciałem poddanym ekstremalnej sytuacji. Cierpienie głodującego Sandsa po pewnym czasie staje się naszym cierpieniem. Każda jego rana, odleżyna, wychudzony mięsień boli także nas samych. W tym aspekcie McQueen osiągnął absolutne mistrzostwo. Tylko i wyłącznie za pomocą filmowych środków wyrazu sprawił, że w centrum sytego i bogatego świata naprawdę poczułem głód. Prawdziwy, wielodniowy, wyniszczający głód, przy którym post w Środę Popielcową to małe miki. I wszystko było świetne, a nawet cudowne, tylko reżyser powielił standardowe potknięcie debiutanta - skupiając się na warstwie wizualnej po macoszemu potraktował warstwę fabularną. O ile można wybaczyć i zrozumieć gloryfikowanie bojowników IRA w opozycji do których Anglicy jawią się jako pozbawione rozumu zwierzęta z przewodzącą im Margaret Thatcher - wcieleniem wszelkiego zła, tak trudno przejść obojętnie wobec dość słabego przedstawienia całego kontekstu społecznego konfliktu Londynu z irlandzkimi, było nie było, w świetle prawa terrorystami. A no i jeszcze coś. Może mniej poważnego, ale nie mogę o tym nie wspomnieć. Czy absolutnie konieczne było kręcenie sceny "tasowania się" jednego z więźniów pod kocem ? Takich rzeczy można byłoby się spokojnie domyślić, więc epatowanie nimi wydaje się w tej sytuacji zbędnym, efekciarski (jakkolwiek w tym kontekście to brzmi) zabiegiem.

"Drzewo życia" i "Głód" nie są filmami wybitnymi. Zabrakło w nich dla mnie iskry i czegoś co spowodowałoby, że po skończeniu oglądania mógłbym zakrzyknąć z pełną stanowczością - WOW ! Natomiast są zdecydowanie filmami odważnymi, łamiącymi konwencje i poruszającymi tematy, których współczesne kino albo się boi ("Głód") albo je z premedytacją odrzuca ("Drzewo Życia"). Dlatego też z całego serca trzymam kciuki za weterana Malicka i żółtodzioba McQueena. Wiele ich dzieli, ale jednocześnie coś łączy. Poczucie bycia szarlatanami ekranu. Bezkompromisowymi szaleńcami z własną wrażliwością. Takich ludzi nigdy za wiele w tym do bólu przewidywalnym świecie i kinie...

P.ES: Siła sugestii znów mnie zaskoczyła. Tym razem w sposób pozytywny.

P.ES 2: Cytat roku w polityce i szansa na Top 10 w kategorii open - "Kto wybrał drużyny do tego meczu ?". Autorstwo: poślinka Joanna Mucha. Kontekst: mecz o Superpuchar Polski, Legia-Wisła.

P.ES 3: Trzej najlepsi przyjaciele człowieka w zimie - kołdra, wełniane skarpetki i kubek gorącej herbaty. Kolejność uszeregowania dowolna. 

Pierwsza cześć dziennika wywołała nie małe poruszenie. Były obawy, że co poniektórzy się poobrażają do grobowej deski, a mury Jerycha na dobre upadną. Całe szczęście wszelkie nieścisłości zostały wyjaśnione i ciemne chmury przegnał wiatr. Ale za sprawą drugiej części mogą powrócić. Wpisów jest wprawdzie mniej, ale niektóre z nich naprawdę jadą po bandzie. Cóż jak mówią nasi zamorscy przyjaciele i sojusznicy - No pain, No gain.

13 lipiec
Na każdym kroku w swoim życiu byłem i jestem porównywany z własnym dziadkiem. I naprawdę mamy wiele ze sobą wspólnego. Zaczynając od sposobu bycia poprzez poczucie humoru na odruchach i zachowaniach kończąc. I najważniejsze – obaj lubimy piłkę nożną, co w naszej rodzinie całkiem powszechne nie jest. Dlatego też niezwykłą przyjemność sprawiła mi możliwość wspólnego obejrzenia meczu Wisły ze Skonto. Poziom był taki sobie, ale nieważne. Liczy się samo wydarzenie. Pamiętam sprzed lat swoje pierwsze obejrzane transmisje sportowej (IO w Atlancie). Oczywiście w towarzystwie dziadka i w jego domu. Teraz nastąpił odwrót ról i miejsca.

15 lipiec
Korzystając z okazji spędziłem noc poza domem. Spokojnie… nic ważnego, ani ekscytującego się nie wydarzyło. Po prostu dostałem zadanie pilnowania mieszkania siostry na czas jej nieobecności. Bardzo było mi to na rękę, gdyż przez jeden wieczór mogłem się poczuć jakbym nadal był w Lublinie. Chillout, herbata i w końcu jakiś seans filmowy z prawdziwego zdarzenia. Dlatego fajnie, ale jest pewien niesmak. Dobrze, niesmaczek. Tuż przed 22 zadzwoniła moja rodzicielka i tonem z pogranicza troski ze zdziwieniem stwierdziła, że zachowuje się jak samotnik. A mnie zadziwia w tym wszystkim to, iż zauważyła to dopiero teraz.

17 lipiec
Seks to słowo (wyraz?) chyba najczęściej wymieniany i odmieniany w mediach. Słusznie ? Fakt, to istotna część ludzkiego życia, kto wie czy nie fundamentalna, ale po co cały ten zgiełk ? W końcu i tak na koniec wszystko sprowadza się do (nie) jednostajnego ruchu posuwistego, na zasadzie włóż-wyciąg. A to „wielka filozofia”…

27 lipiec
Zrobiłem sobie sentymentalny spacer po WDC. Ile wspomnień wróciło, ohoho ! Mecze rozgrywane w wyimaginowanych drużynach na terenie ogródków kolegów. Wystarczył kawałek trawy, dwie zbite z drewnianych bali bramki i można było toczyć zacięte pojedynki. A już po wszystkim emocjonować się i tworzyć pierwsze gazetki. Spacer obok niektórych domostw przypomniał mi też kilka innych wydarzeń. Pierwszy sylwester poza domem z którego wróciłem o 4 rano, pierwszy kieliszek wódki wypity w wakacje pamiętnego 2005 roku, nagrywki hip-hopowe i próby tworzenia składu. Przypomniałem sobie, ni mniej ni więcej tylko to, że kiedyś byłem młody. A teraz zdziadziałem i o…

28 lipiec
Świat się kończy ! Mama ogląda MTV. Oficjalnie po to, żeby dowiedzieć się, jak bawi się młodzież. Nieoficjalnie, żeby zobaczyć, jak mogę bawić się ja. Ale prawda jest taka, że „Moje supersłodkie urodziny” przy rzeczywiście moich urodzinach to przedszkole. Zresztą, jakiego nastolatka w Polsce stać na imprezę z celebrytami czy pool party. Zapewne jakiś nieprawdopodobny margines. Innym pozostaje zastawiony stół, muzyka z laptopa i żołądkowa DA LUX w lodówce. Proza życia, nie żadne tam liryki.

30 lipiec
Nigdy specjalnie nie narzekałem na to, że mieszkam na wsi. Aczkolwiek jest jedna rzecz, która bardzo nie podoba mi się w życiu na wsi. Gry i zabawy ludowe, czy lepiej festyny, zawody strażackie, pikniki i ch… wie co jeszcze. Darcie ryja i disco polo do późnych godzin nocnych. Dzisiaj, prosto pod moimi oknami…

31 lipiec
Piękno i brzydota są nierozerwalnie przeplatającą się składową naszego życia. Czymś w rodzaju odwiecznego Ying i Yang. Czymś tak wzajemnie od siebie odległym i bliskim zarazem, jak piękna kelnerka zupełnie niespodziewania zauważona w restauracji i wymiotujący, spocony mężczyzna po całonocnej zabawie weselnej.

3 sierpień
Mężczyźni mają kompleks Lolity. Przynajmniej takie odnoszę wrażenie z rozmów (przeprowadzonych i podsłuchanych), a także obserwacji. Facetów ciągnie nie do tego co piękne, lecz do tego co w jakiś tam sposób zakazane, tajemnicze i co nie mniej ważne – niewinne. O to ostatnie teraz odrobinę trudniej. Gimnazjalistki, szczególnie w lecie, raczej oszczędzają na ubraniu, za to wprost przeciwnie, jeśli chodzi o makijaż. Gdy dodamy do tego szybsze dojrzewanie fizyczne „dziewcząt” w obecnych czasach, to wszystko będzie układało się w logiczną całość. Nabokov, czwana bestia, miał jednak łeb do przewidywania przyszłości.

10 sierpień
Coraz mocniej przyzwyczajam się do myśli, że ostatni rok studiów będzie bezpłciowy. Jeszcze pierwsze 2-3 miesiące będą w porządku. Schody zaczną się od lutego. Zacznie się wtedy gorączkowe pisanie pracy magisterskiej (choć mam nadzieję, że zrobię to wcześniej), a wtedy wszystkie plany, sprawy i kwestie mogą zejść na zdecydowanie dalszy horyzont. Najgorzej jednak będzie od czerwca 2012 roku. Skończy się pewien miły okres, a zacznie się… Oby wielka przygoda…

13 sierpień
Najprawdopodobniej po raz ostatni w swoim życiu uczestniczyłem w 18-stce. Oczywiście ostatni jako gość, a nie członek rodziny. Jak było ? Trochę dziwnie prawdę mówiąc. Drętwo, choć alkohol lał się strumieniami. A skoro nikt nie potrafił rozruszać imprezy to musiałem wziąć sprawy w swoje ręce. Zacząłem od tańców, skończyłem na pijackim bełkocie. Po raz pierwszy zarejestrowanym. Humor raczej niemiecki, ale bywa zabawny.

20 sierpień
Doczekałem czasów kiedy muszę płacić, żeby obejrzeć mecz drużyn młodzieżowych. A gdzie hasło Against Modern Football ? Gdzie związana z nim inicjatywa oddolna ? Jeśli ta złotówka nie idzie na opłacenie sędziów, tylko do kasy lokalnego „dobrodzieja” to ja dziękuje. Obejrzę mecz zza płotu lub przyjdę w drugiej połowie. Taki będę harpagan i kontestator.

25 sierpień
Chyba potwierdza się teza, że mam zadatki na „agenta gumowe ucho”. Podczas wieczornej chwili z koszykówką podsłuchałem mimochodem rozmowy dwóch nastolatek. Tak na oko wnoszę, że miały nie więcej niż 15 lat – a) piły Pysie, nie piwo; b) na ich klatce piersiowej nie doszło jeszcze do wypiętrzenia alpejskiego; c) rozmawiały o gimnazjum. W każdym razie obie dziewczynki opowiadały sobie o różnych grach i zabawach w których uczestniczyły. O słoneczku nie mówiły, za to poruszyły kwestie gry w „butelkę”… w wersji rozbieranej. I to nie takiej, gdzie ściąga się najwyżej sweter, skarpetki i zegarek. Odrobinę się zmieszałem, a z drugiej strony pomyślałem : „Szkoda, że za moich czasów dziewczyny były aż tak porządne.”

3 wrzesień
Coś jest ze mną nie tak. Chyba… Bo czy czymś zupełnie normalnym jest fakt, iż zupełnie nie kręcą mnie wypicowane kobiety? Takie doskonale ubrane, wymalowane, jak (tu porówanie seksistowske) prosto z salonu. Bynajmniej nie fryzjerskiego. Uwielbiam kobiety zmęczone, w dresach, bez makijażu. Kobiety naturalne, nie silące się na ozdoby, kwiaty we włosach, fikuśne pantofle. Kobiety w bluzach z kapturem i trampkach. Wielka szkoda, że zobaczyć taką z roku na rok trudniej. Nawet przez okno.

10 wrzesień
Walka stulecia… Tia, jasne. Jeden wielki chłop wali drugiego nieco mniejszego z regularnością karabinu maszynowego, a ten drugi nic na to nie może poradzić. Kpina i oszukiwanie kibiców. Gdybym zapłacił 40 zł za Pay-Per-View tej pożal się Boże walki, to osobiście nadałbym sobie tytuł „Frajera roku”.

14 wrzesień
Jestem miękki. Może nie w sensie dosłownym, choć to też. Otóż każdy facet będący na moim miejscu po miesiącu od styczności z dziewczyną podczas imprezy i słabym zaprezentowaniu się tamże, raczej nie zawracałby sobie głowy pisaniem do niej. A już tym bardziej przepraszaniem. Ale ja jestem inny i powtarzając za bohaterem filmu Jean-Luca Goddarda – jako „każdym mężczyzna za dużo przepraszam”. Czasem jest to przyjmowane dobrze, ale częściej źle. Może kiedyś się tego oduczę i zacznę być twardym, nie-przepraszającym. Czas pokażę… Na razie jednak fakty są nieubłagane.

25 wrzesień
Kościół jest instytucją, która trwa już ponad 2000 lat. Ale zawsze w swojej historii były momenty, kiedy ludzie zrażali się do niej. Ja tego nie robię, ale wolałbym, żeby księża jako przedstawiciele Kościoła nie mieszali się do polityki… Bo mogą zostać „zrażeni” przez owieczki.

22 październik
Zawsze zastanawiałem się co muszę zrobić, aby ludzie naprawdę traktowali mnie poważnie. Okazuje się, że specjalnie wiele nie trzeba. Czasem wystarczy się nie ogolić i ubrać elegancki płaszcz. Dlatego też od dzisiaj moim idolem i wzorem dorosłości będzie Michał Probierz.

3 listopad
Współlokator wyciągnął mnie na clubbing. Ja ? Clubbing ? To nie mogło się dobrze skończyć. I tak zaiste się stało. Za kupę kasy i morze przelanego alkoholu zyskałem kilka godzin zaledwie niezłej zabawy w gronie ludzi, którzy raczej nigdy nie mogliby zostać moimi znajomymi. Dodatkowo zaliczyłem zaledwie dwa „densy” w układzie chłopiec/dziewczynka i tylko za pierwszym razem było miło. Najgorsze jednak nastąpiło już po powrocie do bazy. Streszczając i upraszczając sprawę – zostałem brzydko olany przez Kirsten. Osobę, która wydawała się być przyjaźnie nastawiona. Widać nie, aż tak przyjaźnie.

5 listopad
Wystąpię w telewizji ! Nie w „Rozmowach w Toku”, ani innym „W-11”. Przeszedłem pomyślnie eliminacje do „1 z 10” i zakwalifikowałem się do nagrania. I wszystko byłoby świetnie, ale niektóre braki w wiedzy trochę bolą. Szczególnie te geograficzne (położenie Bajkonuru) i literaturoznawcze (Co było po romantyzmie). Ale fakt jest faktem. Będę miał swoje 5 minut w TVP 2.

6 listopad
Utrecht – Ajax 6:4. Bilans strat: długopis (sztuk: 1). Korzyści: umycie naczyń. Perspektywy: złe. Samopoczucie: Bardzo złe. Kiedy będzie lepiej: Już było…

11 listopad
„Polska nie jest ani brunatna, ani kolorowa. Polska jest biało-czerwona.” – ten komentarz wygłoszony przez dziennikarkę Polsatu relacjonującą zajścia na ulicach Warszawy najtrafniej oddaje moje marzenie o przyszłości Polski. Marzę o kraju otwartym, lecz zachowującym tradycje wielu wcześniejszych pokoleń. Marzę o kraju przyzwoitych, wykształconych i wierzących w ideały. Marzę o miejscu, gdzie bezsensowne polemiki i walki zastąpi szczery dialog. Marzę, czekam i z nadziejami (naiwnymi na razie) wypatruje lepszego jutra ojczyzny.

13 listopad
Porażka nie jest nigdy czymś hańbiącym. Jest zazwyczaj zwykłym sygnałem, że w jakimś elemencie są braki lub umiejętności w danym momencie nie są na tyle duże, by walczyć o zwycięstwo. Trochę inaczej jest w boksie.  Tam porażka bywa wypadkową polityki, nacisków medialnych i sponsorskich, a także popularności. I tylko dlatego Marquez przegrał z Pacquiao. A naprawdę wcale nie musiał...

17 listopad
Jako wielki fan filmu „Big Lebowski” po mojej dzisiejszej grze w kręgle powinienem zapaść się pod ziemię. Pierwsze trzy kolejki – same pudła. Potem, chwała niebiosom, było już zdecydowanie lepiej. Wystarczyło to na niezbyt korzystne 5 miejsce. Ogólnie jednak wypad do Fantasy Park był ze wszechmiar udany. No może portfel trochę ucierpiał, choć tu swoje zrobiła też ARENA, gdzie musiałem wysłupać talary na szatnie i dwa piwa. Za to w tej promocyjnej cenie mogłem całkiem dobrze wybawić się z dwoma olśniewającej urody paniami B. i J.

18 listopad
Do miana osobistej niedorzeczności urasta fakt, iż najbardziej elokwentny, wygadany i błyskotliwy jestem wtedy, kiedy mam kaca lub jestem bardzo niewyspany. Dziś sytuacja się powtórzyła. Będąc na zajęciach u zdaniem wielu super-laski JM, odezwałem się (z sensem) co najmniej 3 razy i koniec końców dostałem plusa za aktywność. Idąc na zajęcia zupełnie się tego nie spodziewałem. A wieczorem – „Niebezpieczna metoda” w Bajce. Film świetny, muzyka jeszcze lepsza. Jeśli Shore nie dostanie nominacji to zjem ogromną michę flaków.

21 listopad
Akurat dzisiaj zachciało mi się biegać. To o tyle głupie, że w ostatnich kilku minionych tygodniach miałem ku temu zdecydowanie lepsze warunki pogodowe, a jakoś nie zakładałem sneakersów i nie ruszałem gdzie mnie oczy poniosą. Za wiele KM nie zrobiłem, ale są małe powody do satysfakcji. Wieczorem – kino z AB. „Passione” przypadło mi do gustu, ale jej zdecydowanie bardziej, co uznaje za swój osobisty sukces. Szczególnie, że naprawdę ją lubię. Oczywiście tylko lubię. Nie – lubię, lubię…

30 listopad
Po losowaniu fazy grupowej Ligi Europejskiej byłem pewny, że zobaczę „na żywo” przynajmniej jednego przedstawiciela Eredivisie. Padło na PSV, które przyleciało na mecz z Legią. Organizacja przebiegła sprawnie i ostatecznie wraz z dwoma towarzyszami zasiedliśmy na stadionie przy Łazienkowskiej 3. Legia zaczęła odważnie, ale szybko została pozbawiona złudzeń. PSV nie zagrało wielkiego meczu. Zaprezentowało jednak prawdziwie piękne i do bólu skuteczne oblicze holenderskiej piłki. To co wyrabiali Mertens, Strootman, Lens, Labyad, Derijck czy Wijnaldum momentami ocierało się o rzemieślniczą perfekcje. Znakomity wieczór, w dobrym towarzystwie za jedyne 46 zł.

4 grudzień
A to ja myślałem, że jestem niedojrzały. Jednak ludzie z mojego roku (tak 65 %) to zupełni ignoranci, idioci i nieodpowiedzialne bęcwały działające według zasady, że NAM się należy BEZ względu na obowiązki. Panie redaktorze, współczuję i przepraszam.

6 grudzień
Św. Mikołaj to mocno przereklamowany koleżka. Niby kocha wszystkie dzieci, ale jak przychodzi co do czego to prezenty rozdaje tylko malutkim. Trochę to niesprawiedliwe . Może w Laponii czy Konstantynopolu mają małe zasoby i kryzys nie pozwala na rozrzutność ? Jedyny prezent widzialny i odczuwalny, przekazany przez brodatego, to gęsto padający, mokry śnieg. Dziękuje za takie gifty ! Jakby Mikołaj pochodził w dziurawych butach i cienkich skarpetkach to śnieg zobaczylibyśmy dopiero w lutym… na tydzień.

8 grudzień
Od czasu rozpoczęcia studiów praktycznie ograniczyłem oglądanie telewizji do minimum (imprezy sportowe, informacje, 1z10). Ale, że w przyrodzie musi być równowaga, mocno wciągnąłem się w oglądanie amerykańskich seriali czyli… produktu telewizyjnego. Wiele tego było, a teraz doszedł kolejny. Glee to z pozoru typowy serial młodzieżowy. Sztampowy aż piszczy. Ot typowe amerykańskie liceum, a w nim przystojni futboliści, gorące i oczywiście wredne chirliderki, a także spore grono kujonów, odmieńców i różnej maści nauczycieli. Ale jest w tej produkcji coś świeżego, intrygującego i przyjemnego. Po pierwsze dużo muzyki i śpiewu (w tym wiele coverów starych, dobrych kawałków). Po drugie natomiast sporo ważnych, a zarazem trudnych tematów społecznych przewijających się w kolejnych odcinkach. Tak właśnie wygląda i na tym opiera się wielkość – GLEE.

13 grudzień
Ten powoli kończący się rok naznaczony był przez kilka istotnych wydarzeń. Najbardziej medialnym z nich była kwestia M. Po kilku miesiącach euforii przyszło w tej sprawie kilka dni przygnębienia. Jeszcze ostatnio łudziłem się i myślałem o próbie ponownego ogrania sprawy, ale dziś mówię: Koniec, The End, Fin… Po otrzymaniu pewnych informacji znów okazało się, że nie zostałem potraktowany poważnie. Ktoś tylko bawił się mną i moimi uczuciami, dobrze o ich istnieniu zdając sobie sprawę. Dlatego (tu pada imię i nazwisko), niniejszym, przestałaś dla mnie istnieć.

15 grudzień
Zawsze uważałem, że studia są etapem życia przysługującym wyłącznie poważnym ludziom. Nie w sensie literalnym, ale jednak. Niestety od czasu rozpoczęcia studiów magisterskich przekonuje się, iż na uczelniach oprócz inteligentnych, aktywnych, odpowiedzialnych i interesujących ludzi jest też banda imbecyli bez pasji, wielkie grono pozerów oraz pewna ilość wiecznych studentów aka „Piotrusiów Panów”. Ok, podążając za „Why so serious” Jokera, we wszelkich prezentacjach można sobie pozwolić na dawkę humoru, ale niech to nie będzie nachalne ! Wpis jest wynikiem mojego zażenowania popisami Old Canadian Toilet Paper Club Gay i jego poczuciem humoru, które mi zupełnie nie odpowiada. Już Terrence i Philip bardziej mnie śmieszyli.

19 grudzień
Zawsze powtarzałem, że jeśli miałbym mieszkać gdzieś poza Polską to najpewniej byłaby to Holandia lub Belgia. Po obejrzeniu filmu „Boso,ale na rowerze” ten drugi kierunek wyprawy mieszkaniowej nieco stracił na atrakcyjności. Belgia została ukazana jako kraj smutny, przepełniony goryczą i beznadzieją. Ludzie szukają pociechy w alkoholu, jedzeniu (fryty z majonezem) i kolarstwie. No i głupich zabawach ludowych. A tak naprawdę chcieliby prostego życia przypominającego ugrzecznione piosenki Roya Orbisona. Chcą był porządni, dobrze wychowani i opiekuńczy. Ale tacy być nie potrafią. Do czasu, którym jest wymiana pokoleń. Świetny, pobudzający do myślenia film, który nie mógłby powstać w Ameryce. I znów można powiedzieć – Europa górą !

30 grudzień
Symbolicznie zakończyłem sprawę mojej najbardziej przykrej porażki tego roku. Zrobiłem to w jedyny słuszny sposób. Poprzez zniszczenie. Mianowicie przedarłem wszystkie kartki, jakich miałem (i chciałem) użyć w czerwcowym performancie „Love Actually” skierowanym od M. Ulżyło mi, choć wcale nie tak bardzo jak sądziłem. Jednak fakt się dokonał i nie da się go już odwrócić. Jestem nowym człowiekiem z uczuciowym carte blanche.

31 grudzień
Koniec roku uczciłem znów skromnie. W domu, z jednym marnym drinkiem w ręku. Nie oglądając przy tym żadnego Sylwestra z Dwójką, Trójką, Polsatem itd. Zupełnie nie ruszyła mnie ta cała szopka. Zresztą, dlaczego by miała ? Jestem starszy o rok, a kto wie czy nie bardziej rozgoryczony.

P.ES: Polecam uważne przyjrzenie się ostatniemu zdjęciu. Warto, choćby dla Keiry Knightley...

P.ES 2: Kandydat do cytatu roku - "Co mi tu Pani tak sapie ? Co Pani myśli, że ma 19 lat ?" - doktorska riposta w walce z procederem ściągania na egzaminie i jego nieudolnym tłumaczeniem.

P.ES 3: Liga NBA niszczy ideały. Tylko tam Miłość (Minnesota Timberwolves) walczy ze Światowym Pokojem (Los Angeles Lakers).  

Wiele ciekawych, dziwnych, zwykłych i niezwykłych rzeczy przydarzyło mi się w minionym roku. Wszystko (w miarę skrupulatnie) starałem się zapamiętywać i zapisywać w dzienniku, który uprzedmiotowił się w kalendarzu sygnowanym przez największy polski zakład ubezpieczeń. Nie chcąc upychać kilkudziesięciu najlepszych wpisów tylko w jednej notce, postanowiłem, iż "dziennik kalendarzowy" będzie miał swoje dwie, oddzielne części. Jedna będzie dotyczyć pierwszego półrocza (styczeń-czerwiec). Druga, co chyba logiczne, drugiego 6-miesięcznego okresu (lipiec-grudzień). Czas na pierwszą odsłonę. Autor zachował pisownie oryginalną. Wszelkie błędy są... prawdopodobne.
Viewer discretion is advised & Parental Advisory. Explicit Content

1 stycznia
„Poniedziałek: JA. Wtorek: JA. Środa: JA. Czwartek: JA…” Witold Gombrowicz
Co to za Nowy Rok, kiedy nie ma się kaca. Prawie cała butla wina poszła rach-ciach i nic. Może to dlatego, że 2010 rok był godny i zasługujący na opicie ?

4 stycznia
Uwielbiam wszelkie porównania. Dlaczegóżby więc nie spróbować używać porównań w stosunku do mojego żywota. Otóż bardzo chciałbym, aby moje życie opierało się o zasadę: „wszedł na ring i dostał w ryj”. Bo lepiej jest spróbować i dostać konkretną, jasną odpowiedź niż wiecznie się czaić i przybierać postać strachliwego boksera, który niby chcę wyjść z szatni, ale nie może, nie chce, albo się boi *. A ona wiecznie na wyciągnięcie ręki nie będzie. Po_PATRZY w LAS i będzie z tego wielki CHUJ.
*- niepotrzebne skreślić

5 stycznia
Wizyta u niedoszłej okazała się bezbolesna. Wszystkie emocje między nami wygasły tamtego kwietniowego wieczoru. W momencie kulminacyjnym. Teraz wszystko jest oddzielone grubą kreską. Cóż, tę szansę, którą ja kiedyś miałem wykorzystał ktoś inny. I wcale nie jestem z tego powodu zasmucony. Wręcz, bez fałszywej ironii, cieszę się jej szczęściem. Pomimo kilku małych wad jest kimś wyjątkowym. Kimś, kto zasługuje na obdarowanie szczerym, mocnym uczuciem. Tylko tych wspaniałych nóg szkoda…

9 stycznia
Wszyscy wielcy naukowcy i myśliciele, albo musieli być ludźmi niezwykle szczęśliwymi, albo wręcz przeciwnie – nieszczęśliwymi. Tylko tacy są w stanie wymyślać tak zaowalone, wydumane teorie.

10 stycznia
Czy to już spisek ? Czy już wszyscy mnie otoczyli i próbują powiedzieć: „Już czas. To ten moment !”. Nie tylko ta rozmowa w czwartkowy wieczór. Nie tylko subtelne, nazwijmy to, sygnały popkulturowe. Teraz do tego doszedł wykład uniwersytecki. Jego tematem była niby asertywność, ale słuchając dr. F czułem się jakby chodziło o gotowość do zrobienia pierwszego kroku. W każdej jednej sytuacji, co muszę przyznać, rzeczywiście nie jest moją mocną stroną. I jeszcze to nagłe, zagadkowe zainteresowanie ze strony pewnej osoby. Mięta czy zwykła uprzejmość ? Ale wiem na pewno, że i z jednego i z drugiego będzie się ciężko wytłumaczyć. A i bez ofiar się nie obędzie.

13 stycznia
Duch w narodzie nie ginie. Kiedy na horyzoncie pojawia się wspólny wróg, mobilizacja do zdecydowanego czynu jest czymś tak naturalnym jak podhalański oscypek. Nowy etap studiów (szumny SzUM), a po zaledwie 4 miesiącach już 2 AFERY ! Tym razem sprawa jest poważna, bo i przeciwnik godny. Z granatami nie ma żartów. Jak na całą sprawę się zapatruje ? Z jednej strony kilka kurw rzuciłem ze złości w przestrzeń publiczną, ale z drugiej, szczerze, mam na to, jak śpiewała FIRMA, wyjebane. A wśród całego zgiełku, przekleństw, żali, trosk i dyskusji najjaśniejsze wrażenie zrobiła bojowniczka M. Chętnie kroczyłbym za nią na barykady. Szczególnie, jeśli byłaby w stroju z obrazu Delacroixa.

15 stycznia
„To alkohol ! Najgorsza trucizna !” – tak As z „Hydrozagadki” zareagował kiedy spróbował napoju podanego bohaterowi przez Wiesława Gołasa. Dlaczego o tym wspominam ? Bo znów poddałem się sile trunków wszelakich. Ale nie ma co hamletyzować. Było sympatycznie, kulturalnie i zabawnie. Lublin in Las Vegas way. This is It !

16 stycznia
Każdy dobry wieczór zwiastuje trudny poranek. Kac, Hangover, Kater, Babbelas, Kocovina, Resaca, Guele de bois, Mamurluk, Másnaposság, Bakrus, Krapula, Baktylla, Tømmermænd, Postuni dell’ubriachezza.

17 stycznia
Dziś wypadł ponoć jakiś „Niebieski Poniedziałek” w którym każdy z automatu miał poczuć ogarniającą depresje. No to mnie depresja męczyła do 14.00, choć tak właściwie bardziej chodziło o zmęczenie. Zeszłej nocy przespałem niewiele ponad 2h. Na dodatek ten krótki czas okrasiłem sobie, zdecydowanie nie celowo, dosyć specyficznym snem z głównym udziałem niezwykłej uczestniczki programu „Benelux Next Top Model”. Pieprzona pełnia ! Po 14.00 było już lepiej. Wprawdzie kolejny raz całe popołudnie i wieczór spędziłem z notatkami w rękach, aczkolwiek pocieszam się faktem, że niedługo ten maraton się zakończy. Oby z sukcesem…

18 stycznia
Zwycięstwo ! Okazało się, że nawet taki paskudny GRANAT można w porę zabezpieczyć. Co wyższa instancja, to wyższa instancja. Każde zwycięstwo należy uczcić, więc jako tradycjonalista spełniłem ten obowiązek serwują sobie czerwone wino. Kolor: okropny/ smak: słaby/ cena: nieadekwatna. Życie, tak generalnie, nie jest jednak pasmem zwycięstw. Jest raczej ciągiem nieustannych remisów.
Myślałem o : związkach międzyrasowych, jedzeniu, pogodzie, bilardzie, Ajaksie, seksie, irytujących ludziach, konwenansach, jeszcze bardziej irytujących ludziach, alkoholu, reggae, przyjaciołach, kręconych włosach, ulicach, polonistkach, piłce nożnej, śpiewaniu.

22 stycznia
Te moje osobiste wypociny powinny się zwać „Nocnikiem kalendarzowym”. Na zegarze minuta po wpół_do_drugiej w nocy. Za oknami w kuchni, co zaskakujące, nie przejeżdżają masowo kolumny taksówek. A powinny, bo to jedna z ostatnich karnawałowych nocy. Ciszę przebija tykanie budzika i ruch na korytarzu. Zakasłałem. Będę chory ? Prawdopodobne. Możliwe. Niewykluczone. Teraz, azymut na łóżko. Czas spać ! 1:39

23 stycznia
Wykrakałem. Coś mnie złapało. Głowa puchnie, gardło drapie, a w kościach – co nie jest niespodzianką – łamie. W ramach walki z chorobą zastosowałem wszelkie szeroko dostępne metody naturalne. Mleko, miód, czosnek, cytryna, herbata. Liczę na was !

24 stycznia
Choroba nigdy nie jest stanem przyjemnym. Za to jest stanem fajnym, kiedy ktoś się tobą interesuje, zajmuje, żeby nie powiedzieć troszczy. Kiedy samemu walczy się z chorobą jest jakoś inaczej. Nie masz komu ponarzekać, że boli cię to czy tamto. Nie masz z kim pogadać o pierdołach. Komputer, radio, telewizja są tylko tymczasowymi przerywnikami. I choćby właśnie przez pryzmat tego, że kiedyś mogę być poważnie chory boję się samotności. Zginąć na grypę, tylko dlatego, że nikt w porę nie pomógł ? Idiotyczna śmierć. To już chyba lepiej być potrąconym, choć to też niewyobrażalne frajerstwo.

28 stycznia
„Sny, nawet gdy są złe to się budzisz. Możesz w nich kochać lub mordować ludzi.” Tak kilka lat temu rymowali Panowie z WWO. Przypomniała mi się ta fraza w związku z filmem „Incepcja”, który obejrzałem wczoraj (znów notka opóźniona, sooory !). Dzieło Chrisa Nolana mogę skomentować tylko tak: WOW, WOW i jeszcze raz WOW. Majstersztyk, nie tylko pod względem efektów specjalnych. Zresztą czegóż innego spodziewać się po twórcy „Memento”. Nolan znakomicie ominął ścieżkę stereotypowego myślenia o S-F i stworzył film z głębokim, ludzkim odniesieniem. Bo kto wie, czy za 10,15,20 lat kradzieże z podświadomości nie staną się czymś powszechnym. Nierzeczywistość z dnia na dzień i na naszych oczach, staje się rzeczywistością.

1 luty
Czy to rzeczywiście jeszcze życie ? Czy tylko jego dobra imitacja ? Budzę się codziennie rano i zmierzam w kierunku nieokreślonego, ale jak wszyscy powtarzają, niezwykle istotnego celu. Jakiego, ja się pytam ? Zdobyć pracę, założyć rodzinę, żyć, żyć, żyć. Posadzić drzewo, postawić dom, żyć, żyć, żyć. Cieszyć się powierzchownością i obojętnością w relacjach międzyludzkich, żyć, żyć, żyć. Zachorować, jeszcze bardziej zachorować. Umrzeć. Wiem to nieubłagane, ale zastanawiam się, gdzie tu jest ten wspaniały moment iskrzenia o który chodzi w ludzkiej egzystencji. Która chwila daje prawdziwą radość ? W którym czasie czuje się, że żyjesz pełnią życia ? Chciałbym to wiedzieć. Przynajmniej miałbym mniej zgryzot.

4 luty
Nie wiem skąd mi się to wzięło, ale skądś musiało. Otóż uwielbiam podglądać. I od razu prostuje, że w większości przypadków nie ma to nic wspólnego ze świntuszeniem. Po prostu cieszy mnie możliwość oglądania ludzi w sytuacjach jak najbardziej naturalnych. Kiedy gotują, śpią, jedzą, oglądają telewizję i nie wiedzą, że są przy tym obserwowani. Już nie mówiąc o podglądaniu telefonów w trakcie pisania sms-ów. Ile człowiek może się dowiedzieć o danej osobie, tylko dzięki temu to głowa mała. „Every breath you take, Every move you make, Every bound you break, I will be watching you !”.

5 luty
Wojna polsko-polska dotarła nawet do kinowych sal. Może nie w sensie ideologicznym, ale społecznym na pewno. Otóż podczas seansu filmu „Jak zostać królem” (magia Oskarów wciąż działa, czytaj: pełna sala) starsze małżeństwo w zdecydowany sposób zwróciło uwagę „panią po 30-stce), że nie dość, iż się spóźniły to jeszcze szeleszczą chipsami. Na pohybel skurwysynom. A nie prościej i skuteczniej było się uśmiechnąć i skupić na filmie ?

7 luty
Nigdy specjalnie nie frapowała mnie myśl o starzejącym się polskim społeczeństwie. Cóż, taka kolej rzeczy – myślałem i oddalałem od siebie niewygodne fakty. Ale dziś zauważyłem pewien niepokojący sygnał. Otóż im więcej starszych ludzi, tym dłuższe kolejki. Im dłuższe kolejki, tym więcej czasu potrzeba na załatwienie konkretnych spraw w urzędach, na poczcie czy nawet w sklepie. A wszystko to zebrane do kupy powoduje: a) frustracje, b) irytacje, c) zniechęcenie. Jeśli z jakiegoś powodu miałaby w Polsce wybuchnąć wojna domowa to w pierwszej kolejności starliby się starzy z młodymi. Bo ileż można czekać przy pocztowym okienku ?

8 luty
Pić trzeba umieć – to wiadomo od lat, jak nie od wieków. Wydaje się jednak, że w trakcie picia ważne jest również zachowanie. Nie mówię tu, broń Boże, o kamiennej twarzy i tępym podnoszeniu kolejnych kieliszków. Tak się nie da. Alkohol rozwiązuje język, nogi i …wiadomo co. Z tym ostatnim czasem niektórzy mocno przesadzają. A kiedy jeszcze zamiast czynów, jedynie werbalizują swoje fantazje to tworzy to niezwykle żenujący spektakl. Dlatego, jeśli kiedyś w telefonach komórkowych zostaną zainstalowane blokady anty-alkoholowe to w żadnym razie nie będę się oburzał. Wręcz będę zadowolony, gdyż będę miał pewność, że nikomu nie powiem: „Chciałbym wyruchać cię analnie”. Nigdy !

15 luty
Kontakt. Wyczekany kontakt – krzyczał Rafał Rutkowski w reklamie Castoramy. Dzisiaj mogłem zrobić to samo. Wreszcie zamieniłem więcej niż jedno zdanie z M. Choć tak właściwie żadna w tym moja zasługa, bo to ona pierwsza zagadnęła. Było sztampowo – o studiach – ale zawsze, dlatego trzeba się cieszyć. Troszeczkę. Tyci, tyci. Maluteńko. W każdym razie jest to jakiś krok. Nawet jeśli właściwie cały czas jestem w tym samym miejscu. To be continued.

18 luty
Cieszę się, że jestem katolikiem. Cieszę się, że wierzę w niebo, piekło i czyściec. W innym wypadku po obejrzeniu „Enter the Void” mógłbym stwierdzić, że ludzka egzystencja jest bezsensem prowadzącym donikąd. Samoczynnie napędzającym się generatorem pustki. Ubranej w kolory i doznania, ale jednak pustki. A tak mam swoje, dla niektórych staroświeckie wierzenia i wciąż widzę światełko w tunelu. Oby wyjątkowo długim…

21 luty
Facet oglądający komedie romantyczne albo jest bardzo zdesperowany, albo po prostu lubi ten gatunek filmowy. Ja jestem ciekawym przypadkiem, gdyż i za to i za to lubię romantic movies. Jednym z moich ulubionych tytułów są „Igraszki losu” z Kate Beckinsale i Johnem Cusackiem. Dziś przeżyłem własne igraszki. Niespodziewanie spotkałem na przystanku M. i zyskaliśmy kolejną okazję do kontaktu. Potem jeszcze jedną, przy okazji powrotu. Za dużo wrażeń, jak na jedne 24 h. Szczególnie, że rozmowa całkiem się kleiła, choć wciąż trudno mi stwierdzić i odczytać, jaki M. ma stosunek do mojej osoby. Subtelne wyrażenie zaczynają się pojawiać i z każdą sekundą wzrasta moja ciekawość, jaki będzie ciąg dalszy.

22 luty
Moi drodzy, opuszczamy trzy krateczki i piszemy temat lekcji. Instytucja głupiej pipy jako polskie zjawisko społeczne. Temat jest o tyle istotny, że drogie dzieci, prędzej czy później się z nim zetkniecie. Zaczynamy od pauz. Definicja. Głupia pipa to osoba, której iloraz inteligencji jest tak niski, że nie ma sensu go mierzyć. Charakteryzuje się kulturowym dyletanctwem. Np. z seansów filmowych pamięta jedynie zarys fabuły. Czasem głupia pipa może odznaczać się nieprzeciętną urodą, ale to wyjątki. Stasiu, powiedz klasie, co należy zrobić w wypadku konfrontacj z GP ? – Albo ją trzeba zignorować panie psorze, albo pierdolnąć młotkiem w łeb. Ewentualnie, wyjście ryzykowne, spróbować zaakceptować i tolerować. Oj Stasiu, Stasiu z tym ostatnim to przesadziłeś. Na IGP najlepszy jest młotek. Ot, filozofia.

2 marzec
Na początek będzie mądry, życiowy cytat z A.PR – „…życie mężczyzny kręci się zawsze wokół jednej jedynej kobiety, w której zawierają się wszystkie kobiety świata, szczyt wszelkich tajemnic i klucz do wszystkich odpowiedzi.”. Ładne, prawda ?
Nigdy specjalnie nie byłem aktywny, jeśli chodzi o wszelkie konkursy, działania, projekty czy zajęcia dodatkowe. Nie lubiłem się wychylać przed szereg oraz bałem się udzielać w sferach, gdzie nie czułem się mocny. Teraz powinienem to zmienić. Spróbować swoich sił na różnych frontach zawsze można. To może kosztować niewiele, a przynieść owoce. Jakie ? Różnorakie!

6 marzec
Żubrówka i sok pomarańczowy to kiepskie połączenie. Cvitanich w ataku Ajaksu to też nie to. Zbyt dużo makaronu z twarogiem, pomimo całej swej smakowitości powoduje rozwolnienie. Gdyby płacili za narzekanie… Już dziś byłbym milionerem !

7 marzec
Tuż przed Dniem Kobiet doświadczyłem „ekstremalnego babińca”. 6 kobiet przy jednym stole i ja jeden. Nieustanny potok słów, często tak infantylnie niedorzecznych, że głowa mała. Sam się sobie dziwię, że w miarę spokojnie przetrzymałem. Z drugiej strony ich rozentuzjazmowanie mogło wynikać z oczekiwania na przyjazd Mattiego Borka. Do dziś uważałem go za utalentowanego buca. Po posłuchaniu i zobaczeniu go „na żywo”, nieco zyskał w moich oczach. Owszem jest goguś i narcyz, ale pod tym co na zewnątrz kryje się sympatyczny, wrażliwy, inteligentny facet. Może zabrzmi to nieskromnie – M.B to bardziej odważna kopia mnie. Ależ to brzmi !

13 marzec
Ciekawa obserwacja. W każdym zwyczajnym człowieku jest coś z celebryty. Szczególnie widać to teraz, kiedy robi się cieplej. „Ustawki” z narzeczonym, dzieckiem, w zwiewnej sukience albo płaszczyku. Tym żyje Polska A,B,C.

17 marzec
Dziwna sprawa. Otoczenie bardziej podnieca się moimi „miłosnymi podbojami” niż ja sam. Wszyscy jacyś tacy dumni ze mnie, szczęśliwi. Chwalą, sypią M. komplementy, pytają o wrażenia. Powariowali, czy co ? Dla mnie cały czas jest to pewien  przed-etap. Owszem poznajemy się i coś tam mniej lub bardziej iskrzy, ale cały czas nie jest to punkt w którym można obwieścić pełen sukces. W takim razie, kiedy tenże nastanie ? Stary Piotrek podałby jednoznaczną datę – np. do 25 kwietnia. Nowy Piotrek się nie spieszy, bo to jak z rozbrajaniem bomby. Jeden zły ruch i wszystko pieprznie. A tego nikt by nie chciał. Chyba, że jakiś inny cichy adorator M.

18 marzec
111 rocznica powstania Ajaksu została przez niebiosa okraszona najlepiej jak to było możliwe. Solidnym deszczem. Być może w ten sposób aniołowie płakali po wczorajszej klęsce w Moskwie. A nawet jeśli nie, to przynajmniej ładnie to porównanie się prezentuje i oddaje stan mojego ducha. Smutno było wczoraj, smutno jest też dziś. Plus jest taki, że przynajmniej smutek „pomeczowy” nie dobija mnie w kontekście „pozasportowym”. Zaczynam umiejętnie oddzielać te dwie sfery od siebie. Jeszcze trochę, a będę w tym wirtuozem.

23 marzec
A ja myślałem, że romantyzm nie jest w cenie. Że teraz dla kobiet liczy się grubość: portfela, bicepsa i penisa (kolejność przypadkowa). Że często możesz wyglądać jak ostatnia łachudra, ale za sprawą stuningowanego golfa i tak wszystkie dupeczki są twoje. Że wszystkie „bajki” o czystej, niewinnej miłości to fanaberie dla potłuczonych. Całe szczęście świat, nie zszedł ostatecznie na psy. Uzmysłowiła mi to dzisiaj dwójka dzieciaków, którzy niemal wtopili się w siebie i z wielką delikatnością promieniowali swoim uczuciem i szczęściem. Niech takich obrazków nigdy nie zabraknie w przestrzeni publicznej.

5 kwiecień
Ludzka złośliwość nie zna granic. Niby poważny uniwersytet, niby dojrzali ludzie, a żarty na poziomie podstawówki. Bo normalnie można boki zrywać w momencie, kiedy ktoś nieświadomie usiądzie na krześle z gumą. HA HA HA ! Śmichuuu… Niestety pechowcem okazałem się ja. Całe szczęście „wyrób gumowy” udało mi się usunąć, ale niesmak i „kurwa” rzucona przy Bogu ducha winnej pani Grażynie (co za kobieta,ajć !) pozostały. Chyba I. miała racje, że moja dbałość o wygląd jest dosyć widoczna. A kiedyś tego nie było… Ciekawe.

6 kwiecień
Na początek scenka obyczajowa zaobserwowana wczesnym popołudniem. Przystanek autobusowy. Z jednej strony ławki – całująca się para. Z drugiej – niewidomy. I co to ma znaczyć ? Że miłość jest ślepa !? Whatever…
Z ciekawszych wydarzeń. Po raz bodaj piąty odprowadziłem M. Niby nic wielkiego, aczkolwiek zauważyłem, iż trochę irytuje ją to wracanie i moje czekanie na nią po zajęciach. Na moją sugestie, że chyba nie chce mnie już oglądać oczywiście zaczęła się wymigać. Nie mam kompletnie pojęcia, co o tym (temacie: ja i ona) myśleć. Może najlepiej nie myśleć. I tak wiele kwestii mam teraz na głowie.

9 kwiecień
Skończyłem czytać „Wierność w stereo” Nicka Hornby’ego i przymierzam się do zakupu kolejnej książki tego autora, bo zdecydowanie podoba mi się jego sposób myślenia i pisania. Jest taki kumplowsko-dojrzały. O istotnych, wręcz kluczowych tematach pisze z przymrużeniem oka, natomiast tematy nieważne potrafi traktować jak największą świętość. Nick trzymaj tak dalej !

11 kwiecień
Nie często, a właściwie niezwykle rzadko, ktoś potrafi mnie pochwalić w sposób konstruktywny i szczery. Jednej z wykładowczyń dzisiaj się to udało. Powiedziała ciepło o mojej zdolności do konstruowania świata przedstawionego w oparciu o detale. Pochwaliła, że to niestandardowe i unikalne, co mnie ucieszyło, gdyż dokładnie o to mi chodziło. Taki był mój cel. Z drugiej strony zganiła mnie za konstruowanie fabuły (niby z powodu mojego lenistwa – pfff), ale mimo wszystko miło mi się zrobiło. Pojawiła się też przykra dygresja – Moje życie też jest dobre w detalach, natomiast fabuła jest raczej kiepska. Zamiast zrobienia czegoś efektywnie od A do Z, dla mnie ważniejsze jest zakończenie sprawy na K. Za to efektownie.

14 kwiecień
Marzę o takim dniu, kiedy spotkam człowieka z którym po wymienieniu zaledwie kilku zdań w ojczystym języku będę w stanie jednoznacznie dogadać się co do określonej kwestii. Z Łysym niby się dogadałem, ale tak naprawdę kujt wie jak to będzie. Facet jest w porządku, choć tak sobie myślę, że łeb ktoś mu zakuł w kwadratowy pancerz. Gość żyję w matni własnych spraw i zainteresowań, a na pasje innych patrzy z dystansem i pewną, nie wprost wyrażoną, szyderą. Jak usłyszał „finał Pucharu Holandii” to zrobił minę, jakbym miał lecieć na Marsa. Zresztą, jakoś go przetrawię. Nawet, jeśli w trakcie miałbym się pięć razy zadławić.

28 kwiecień
HOT: Jenna Elfman, Keira Knightley, Monica Bellucci, Beata Tadla, Kirsten Dunst, Novika, Scarlett Johansson

NOT: Paris Hilton, Anna Mucha, Courtney Cox, Victoria Beckham, Rihanna, Cristina Aguilera, Maria Szarapowa.

2 maj
Polskość. Fenomen naszej nacji jest trudny do wytłumaczenia. Nie jesteśmy najhojniej obdarzeni wszelakimi talentami. Nie potrafimy być życzliwi i uśmiechnięci. Częściej ze sobą walczymy niż współdziałamy. Są jednak takie chwile, kiedy polskość czuć i to w sposób pozytywny. Doświadczyłem tego dzisiaj kiedy z kumplem oglądaliśmy finałową część finały MŚ w snookerze. Niby było to tylko piwko oraz whisky w towarzystwie relacji sportowej z dodatkiem ciasta podawanego przez zapobiegliwych „poimieninowych” rodziców, ale miało to swój miły, wspólnotowy wymiar. Taki polski właśnie.

5 maj
Życzliwość w ludziach jednak nie zginęła. Z własnej nieostrożności i zbytniego zaufania do PKP, nie przygotowałem na prawie 9-godzinną podróż ani jednej sztuki prowiantu. Gdyby nie pewna starsza pani z Pionek, która użyczyła mi dwóch smacznych bułek, pewnie skonałbym z głodu. Ostatecznie do WROCKA dotarłem z pełnym żołądkiem ok. 17.20. Kilkugodzinne zwiedzanie miast, interesujące (ale czy do czegoś potrzebne ?) wieczorne słuchanie wykładu i Opus Dei, kąpiel i SEN. Ważny dzień był dopiero przede mną.

6 maj
Lotnisko we Wrocławiu, choć położone w granicach miasta, jawi się, jakby było ulokowane na jakimś wypizdowie. Kilkadziesiąt minut podmiejskim autobusem wymęczyło mnie równie mocno jak kilkugodzinna podróż pociągiem. W samolocie było już lepiej. Może poza kwestią moich całkowicie zatkanych uszu po przylocie do Eindhoven. Popołudnie spędziłem na krążeniu po stolicy Brabancji i spotkaniu z Anią K. Wieczór był mniej ekscytujący. „Top Gear” ze współwłaścicielem hostelu i skróty Jupiler League bez niego.

8 maj
12.000 fanów Ajaksu na de Kuip stworzyło atmosferę, której nie zapomnę do końca życia. I chuj, że wynik był tragiczny.

12 maj
Jeden z tych wieczorów, które zapowiadały się na szalone, a skończyły się całkiem po „Bożemu”. Przynajmniej dla mnie. Bo byli i tacy, co zgubili wódkę z garnkiem (czy odwrotnie) i dotarli do łóżka o 6 rano. Ale i w moim przypadku mogło być zupełnie inaczej. Przez dłuższą część wieczoru wyglądało na to, iż spędzę noc nie całkiem sam. Z nocowania blondwłosej koleżanki wyszedł jednak wielki CHUJ (słowo klucz). I, o takie mi mecyje.

13 maj
Żółty, czerwony, błękitny, czarny, zielony, biały. Farba, słowo, dźwięk, dotyk, smak. Sztuka współczesna jest chyba dla mnie trochę za trudna, albo po prostu jej nie rozumiem. W końcu co jest takiego fascynującego i wartościowego pod względem kulturalnym w rozstawieniu stołów uginających się od owoców, kolorowych pudełek ze znaną zawartością w środku, ekranu z pulsującymi kolorami i podłożonymi dźwiękami ? Nic ? Ale przynajmniej mogłem pobawić się farbami. He He.

15 maj
*** - Mistrzostwo Holandii nr. 30
AJAX AMSTERDAM ! ! !

26 maj
Ludzka głupota wciąż mnie zaskakuje, a jednocześnie bawi. Czy 20 minut przerwy to nie jest wystarczający czas na wypróżnienie się i potulny powrót do autobusu ? Dla niektórych widać nie, skoro przekraczają normy czasowe i muszą ponosić koszty na taksówki-pościgówki. Chwała Bogu, że mam pojemny pęcherz i trochę oleju w głowie !

28 maj
Obejrzenie filmu „Erratum” ostatecznie potwierdziło moją tezę o wykorzenieniu z rodzinnych stron. Niby jestem u siebie, a czuje się jakoś obco. Mijam znanych sobie ludzi, miejsca, ale coś mi w tym wszystkim nie pasuje. To ja odrzucam „małą ojczyznę” czy to ona mnie odrzuca i szufladkuje jako „przygodnego turystę”.

31 maj
„Tuesday’s gone with a wind, my baby is gone with a wind”. Lynyrd Skynyrd grają jak zawsze wspaniale. Solówka goni solówkę, a ja sobie siedzę na balkonie pomiędzy zepsutą lodówką na ławeczce i chłonę chłód późnego wieczora. Dzień był gorący, ale przynajmniej pod względem „zawodowym” udany. I chyba trzeba się przygotować, iż tylko na tym polu będę odnosił sukcesy w tym roku akademickim. M., pomimo całej fascynacji asekurancko popartej wyznaniem, nie sprawia wrażenia zainteresowanej moją osobą. Jak w piosence: Moje kochanie znika razem z wiatrem. Choć pewna furtka jest jeszcze otwarta…

5 czerwiec
Polskie społeczeństwo to jakiś kosmicznie patologiczny twór. Na wszystkich poziomach. Nastolatki szczycące się dawanie dupy i ludzie dla których wiejska dyskoteka jest „rajem na ziemi”. Jezu, w jakim kraju jak żyję ? (po obejrzeniu filmów „Nie jesteśmy puszczalskie” i „Czekając na sobotę”

22 czerwiec
„Bo to co nas podnieca, to się nazywa…”. Właśnie, co tak naprawdę działa na kobiety ? Gdybym miał wybrać jedną cechę powiedziałbym – zdecydowanie. Jedną rzecz – pieniądze. Szczegół anatomiczny – głos, niski szczególnie. Co nam z tego wychodzi ? Ano mężczyzna idealny – zdecydowany bogacz z seksownym niskim głosem. A teraz odwróćmy sprawę – Co aktywuje zmysły mężczyzn ? Cecha – opiekuńczość, rzecz – bielizna, anatomia – kształty (biodra, piersi, pośladki). Kobieta akuratna dla mężczyzny XXI wieku: opiekuńcza z pełnymi kształtami ukrytymi pod zmysłową bielizną. Konkluzja będzie mało optymistyczna. Pierwszy opis do mnie nie pasuje, a drugi jest niedoścignionym wzorem.

24 czerwiec
Wszystkim się w dupach poprzewracało ! Rok szkolny kończy się w środę, a naiwniacy w mundurach organizują akcje „Weekend bez ofiar” w trakcie długiego okresu wypoczynku zahaczającego o imieniny Jana. Przecież to oczywiste, że taka akcja nie mogła przynieść wspaniałego wyniku. Polacy to naród przekorny i dlatego zamiast „bez ofiar”, weekend zakończył się statystykami na poziomie – blisko 80 osób w piachu, prawie 300 pod kroplówką, a niemal 2500 na podwójnym gazie. Ale propaganda była ? Była. Media miały o czym mówić ? Oczywiście. Zadowoleni ? Wszyscy oprócz tych niecałych 3000…

27 czerwiec
Uliczni grajkowie. Nieodłączny element raczej większych niż mniejszych miast. Do tej pory budzili u mnie coś z pogranicza podziwu (za odwagę) i politowania (za repertuar i rzadziej umiejętności). Nigdy nie byłem skłonny wrzucić do futerału jakiegoś drobniaka. Dzisiaj, mogło się to zmienić. Idąc ulicą Wałową w Tarnowie dotarły do mnie znajome takty i słowa. Po krótkiej chwili w głowie wyświetlił się muzyczny tag – to było „Wish you were here” Pink Floydów. I wtedy powiedziałem sobie w duchu – Jak będę wracał i zagrają znów coś dobrego to wrzucę im piątala. Ale mieli pecha. Zagrali Dżem i pogrzebali szansę na mój gest i pieniądz. Muzyczna fortuna bywa nieubłagana.

CDN


W związku z napływającymi do moich uszu niepokojami dotyczącymi kwestii dalszego prowadzenia bloga niniejszym pragnę uspokoić... Blog będzie istniał nadal. Niekoniecznie jednak w takiej formie jak dotychczas. To znaczy forma i styl pisania zapewne pozostaną takie jak przedtem, ale może być gorzej z częstotliwością wpisów. W końcu nowo nam nastały rok 2012 to już ostatnia prosta na drodze do zakończenia edukacji i wkroczenia w dorosłe życie, o którym zresztą za sprawą pewnego dziennikarskiego zadania sporo ostatnio rozmyślałem. Sprawia to, że czasu na wiele rzeczy (w tym bloga) zaczyna brakować, a tu jeszcze trzeba wódkę pić. Także niczego nie obiecuje, za to zapewniam, że walkingtheline nie zginie póki jego czytelnicy żyją i wykazują nim zainteresowanie. I już teraz zapraszam do przeczytania pierwszego, pardon drugiego tegorocznego wpisu, którym podsumuje rok 2011. Myślę, że będzie to ciekawa notka, ponieważ jej bazą będzie mój pierwszy całkiem skrupulatnie prowadzony dziennik. Nie zabraknie w nim zgryźliwego spojrzenia na rzeczywistość, humoru, przemocy, wulgaryzmów i odrobiny pikanterii. Będą także łzawe kawałki, bo jakże mogłoby inaczej w przypadku takiego wrażliwca. A na teraz, zgodnie z tradycją kultura nakazuje złożyć życzeń noworoczne. Ale szczerze, jakoś nie mam na to ochoty. Dobra, niech będzie - Do siego, ludziska !

P.ES: Ostatni wpis w 2011 roku miał dotyczyć przedmiotowego traktowania kobiet przez mężczyzn w nawiązaniu do obrazu świata przedstawionego występującego w teledyskach polskich raperów. Ale chyba nie warto już do tego wracać, czyż nie ?

P.ES 2: Tegorocznego sylwestra spędziłem na...korepetycjach z seksu. No i kto się teraz najlepiej bawił, bitches ?!

Facebook uczy, facebook radzi, facebook nigdy Cię nie zdradzi. Portal społecznościowy stworzony przez Marka Zuckerberga opanował cały świat i zawładnął stylem życia nieprzebranej masy ludzi. Szaleństwo na punkcie tego z pozoru zupełnie zbędnego dodatku naszego internetowego żywota - zupełnie nie mija. Dobrze to czy wręcz przeciwnie ? Aby móc swobodnie odpowiedzieć na to pytanie pewnie musiałbym posiadać zdecydowanie większe kompetencje z zakresu socjologii i nowych mediów. Dlatego teraz moje przemyślenia o Facebooku skupią się na zaledwie jednym jego aspekcie.

Lubię to, Like it, Ik vind leuk, Gosto, Me gusta, J'Aime - jakkolwiek by się to nie nazywało w określonym kraju, wiadomo o co chodzi. "Lajkowanie" jest zwyczajem sztucznym i głupim, a zarazem wiele mówiących o ludziach i ich zachowaniach, przepraszam za określenie, stadnych. Otóż za kliknięciem na "lubię to" w przypadku posta danej osoby dopiero w ostatnim rzędzie stoją własne preferencje i zainteresowania. Najczęściej lajkujemy z powodów osobistych lub quasi-osobistych (kogoś lubimy, szanujemy, kochamy lub chcemy, żeby ten ktoś nas lubił, szanował, kochał itd.). Z kolei w przypadku "polubienie" danej osoby, miejsca, firmy, filmu/książki/zespołu muzycznego możemy zaobserwować dwie tradycje. Pierwsza to "owczy pęd" czyli napędzanie popularności lajkowej "wielkim nazwom, nazwiskom czy akcjom", bardziej z powodu preferencji naszych znajomych niż własnej, a także możliwości zdobycia nagród (w przypadku profili firmowych) ("10 znajomych lubi U2 to ja też kliknę... W końcu lubię ich jedną piosenkę" bądź "Wprawdzie w KFC jem raz na rok, ale kliknę lajka. Może wygram zupełnie nowy toster z logo). Druga tradycja to "oblężona twierdza" czyli lubienie stron niszowych na facebooku, takich na które nasi znajomi nawet nie spojrzą lub o ich istnieniu nie będą wiedzieć. Tu jest jednak pewien haczyk. Nigdy nie wiemy, czy któryś z naszych znajomych nie jest naśladowcą (w żargonie kryminalistycznym języka angielskiego ma to piękną nazwę "Copycat") i z powodów osobistych lub quasi-osobistych (tak jak wyżej) nie zacznie lubić tego samego co My. Bo jak inaczej wyjaśnić sytuacje, kiedy niedawno poznana dziewczyna klika "lubię to" przy nazwie pewnego precyzyjnie określonego zespołu piłkarskiego lub muzycznego ? Albo konkretnej książki czy filmu, który dziwnym trafem jest zbieżny z twoimi preferencjami. Dobra skończmy z tymi pseudo rozważaniami od czapy. Jak mawiał zdenerwowany Leo Beenhakker na konferencjach prasowych polskie reprezentacji to "Dirty topic and fucking bullshit".

Ciekawsza jest inna rzecz. Mianowicie porównanie ilości "lajków" przeciwstawnych lub zbieżnych przedmiotów/osób/miejsc/zespołów. W niedzielne popołudnie, 16 października usiadłem przed laptopem, załączyłem to niebieskie ustrojstwo z białym napisem po lewej stronie i rozpocząłem research. Wyniki, w przeważającej większości, nie okazały się zaskakujące. Zresztą, przekonajcie się sami.

GEOGRAFIA
Warszawa vs Kraków (22.392 do 8.275 LT)
Informacja z której ucieszy się kolega Michał O., a konkretny bulwers z jej powodu złapie koleżanka Katarzyna K. A ja podsumuje wynik krótko - Wszyscy jesteśmy naszym stolcem, pardon, stolicą.

Nowy Jork vs Los Angeles; lub jak to mawia się ostatnio w Polandzie - El Ej (1.074.030 do 322.074 LT)
Wielkie Jabłko miażdżąco wygrało z Miastem Aniołów. Wynik sprawiedliwy, bo w końcu to NY ma Yankees, Woody'ego Allena i Broadway. A co ma LA ? Tylko i aż Hollywood.

Rzym vs Mediolan (304.038 do 4.607 LT)
Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu. Także na FB, jak widać. Przewaga włoskiej stolicy politycznej nad jej finansowym odpowiednikiem wydaje się zbyt duża. Ale wiadomo - tradycja, historia i fontanna Di Trevi (choćby w taki wydaniu) przemawiają za matecznikiem Romusa i Romulusa.

Madryt vs Barcelona (471.406 do 236.212 LT)
Dla wszystkich zakompleksionych fanów Realu to pewnie miód na serce. Dla mnie zresztą też przez wzgląd na twórczość Arturo Perez-Reverte, który zawsze był mocno związany z hiszpańską stolicą. Hala Madrid, po prostu !

TECHNOLOGIA
Iphone vs Blackberry (323.969 do 8.507.620 LT)
Co też musiało czuć tych ponad 8,5 miliona użytkowników Facebooka, których wypasione komórki przeistoczyły się niedawno w zupełny szmelc ? Chwała Bogu, że ten spór mnie zupełnie nie dotyczy.

Playstation vs Xbox (17.504.235 do 11.421.152 LT)
Lepsza brzydka wizualnie konsola od Sony niż nawet najładniejsza od Microsoftu. Ogólnie jednak kolejny spór, który mnie nie dotyka z prostego powodu. Moją ostatnią konsolą była podróbka Nintendo Family Computer czyli stary, dobry Pegasus.

Windows vs Linux (3.072.715 do 258.584 LT)
Monopolista górą ! I chuj !

EA Sports FIFA vs Pro Evolution Soccer (6.161.732 do 4.511.664 LT)
Tradycja zobowiązuje. Produkt EA istnieje dłużej na rynku niż wytwór firmy Konami. Obie firmy zdrowo, choć z pewnymi zgrzytami rywalizują ze sobą od kilku lat i wygrywają na tym gracze, którzy mają wybór. A, że więcej wybiera FIFĘ to tylko kolejny przykład działania skutecznego marketingu, reklamy i PR-u.

MUZYKA
U2 vs Red Hot Chilli Peppers (10.699.861 do 13.616.422 LT)
Największe zaskoczenie badania. Irole z 35 letnim stażem i dziesiątkami hitów na koncie przegrali z niewiele młodszymi kalifornijskimi rockmanami znanymi, tak między Bogiem a prawdą z najwyżej pięciu znakomitych kawałków, o około 3 miliony lajków. Za komentarz do sprawy niech posłuży znany i lubiany refren - "America, fuck yeah !"

Tede vs Peja (29.529 do 191.338 LT)
Prosty przekaz wygrywa z fantazyjną złośliwością. "Reprezentowanie biedy" wygrywa ze "ssaniem suchego konara". Poznań wygrywa z Warszafką. Tylko, czy polski hip-hop na tym wszystkim wygrywa ?

Britney Spears vs Cristina Aguilera (14.703.324 do 4.794.694 LT)
Obie panie wyrosły z "Klubu Myszki Mickey" i w podobny sposób poprowadziły swoje kariery. I pomimo, iż Britney miała w jej trakcie więcej zakrętów, to i tak zdecydowanie przebiła koleżankę. We wszystkim, począwszy od ilości sprzedanych płyt, kończąc na wyglądzie. Dlatego przy porównywaniu tej pary Facebook na pewno nie kłamie. 

Placido Domingo vs Jose Careras (8.578 do 8.459 LT)
Dwaj wielcy śpiewacy pod względem lajków idą łeb w łeb. Ten pojedynek będzie fascynował tak długo dopóki któryś z nich nie umrze i ty sam nie przyciągnie do siebie grona pośmiertnych fanów swojego talentu. Większe szanse na zwycięstwo ma młodszy o 5 lat, Careras. Ale czas pokaże, czy moje śmiertelnie poważne typy bukmacherskie się sprawdzą.

JEDZENIE
Hamburger vs Hot Dog (10.053 do 27.122 LT)
Wynik cokolwiek kontrowersyjny. Moim zdaniem kotlet w bułce zawsze będzie lepszy niż parówa w bagietce. No cóż... Po raz kolejny potwierdza się, że są gusta i guściki.

Pizza vs Spaghetti (9.943.436 do 34.665 LT)
Włoska kuchnia cieszy się na całym świecie ogromną popularnością. Ale żeby prawie 10 milionów osób polubiło na Facebook jedno z jej dań ?! Kosmos i przykład zgubnego wpływu kultury popularnej na młodzież. Szczególne bęcki powinni dostać producenci "Wojowniczych Żółwi Ninja", którzy przed wiele lat promowali wśród dzieci zwyczaj jedzenia okrągłego podpłomyka z dodatkami.

Rosół vs Flaki (2.016 do 295 LT)
Niedziela bez rosołu, to jak poranek po imprezie bez kaca. Niby najprostsza do zrobienia zupa, a w całym życiu tylko kilka razy jadłem naprawdę dobry rosół. Z kolei, jeśli chodzi o flaki to wielkim fanem nie jestem. Wygląda to słabo, smakuje (przeważnie) niewiele lepiej, więc niech tym daniem zachwycają się koneserzy. Ja podziękuje...

Sernik vs Szarlotka (43.081 do 17.445 LT)
To jest dopiero odwieczny spór ! Sernik i szarlotka to dwa najcudowniejsze przysmaki, które kiedykolwiek wymyślono. Mając do wyboru jedno i drugie... biorę oba. Widać internauci woleli nie komplikować sobie życia i jednoznacznie opowiedzieli się po jednej słodkiej stronie.

PIŁKA NOŻNA
Ajax Amsterdam vs Feyenoord (230.353 do 40.796 LT)
He he he... - tyle wystarczy za cały komentarz.

Real Madryt vs FC Barcelona (20.372.486 do 25.865.140 LT)
"Kosmiczna" Barcelona pokonała "Galaktyczny" Real. Pojedynki obu zespołu w ostatnim sezonie rozpaliły kibiców na całym świecie do czerwoności. Mnie również, choć też bez przesady (np. Superpucharu Hiszpanii nie oglądałem, przyznaje się bez bicia). Jednak sam gdybym miał wybierać to z dwojga złego zawsze wybiorę FCB.

Cristiano Ronaldo vs Leo Messi (35.025.595 do 25.865.140 LT)
O zwycięstwie popularnego "Żelusia" zdecydowały bez wątpienia Panie. Bo chyba nikt nie ma wątpliwości, kto z tej pary jest lepszy pod względem piłkarskim...

Champions League vs Europa League (1.101.882 do 113.490 LT)
Kolejny wskaźnik, który pokazuje jaka przepaść dzieli obie prestiżowe imprezy. A w kolejnych latach, jeśli nie powstanie ekskluzywna Super Liga, problem będzie się jeszcze mocniej pogłębiał.

SPORT
Koszykówka vs Siatkówka (12.120.274 do 4.073.826 LT)
Siatkówka jest jak piwo Lech. Tylko dla dzieci i kobiet w ciąży. Koszykówka jest jak piwo Wojak. Dobra jest... i tyle.

Letnie Igrzyska Olimpijskie vs Zimowe Igrzyska Olimpijskie (601 do 832 LT)
Kolejne zaskoczenie. Kto wie, czy nawet nie większe niż porażka U2 z RHCP. Wynik szczególnie dziwi, jeśli weźmiemy pod uwagę kryterium liczbowe. W pekińskich Letnich Igrzyskach Olimpijskich wzięło udział 11 128 sportowców z 204 państw świata. Podczas zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver wystąpiło "zaledwie" 2632 sportsmanów i sportsmanek z 82 krajów. Różnica kolosalna, która powinna przełożyć się na popularność obu imprez. A tu zonk i potwierdzenie niezapomnianych słów Szekspira, że są "rzeczy na niebie i na ziemi, o których się filozofom nie śniło".

Piłka wodna vs Pływanie synchroniczne (13.016 do 3.023 LT)
Z jednej strony faceci w śmiesznych czepkach grają w wodną odmianę piłki ręcznej, z drugiej panie w pełnym makijażu wykonujące pod i nad wodą serie bardziej lub mniej skoordynowanych ewolucji. Z dwojga głupiego, chyba jednak Waterpolo lepsze.

Jogging vs Rower (645.035 do 1.864.006 LT)
Słowo "rekreacja" jest najlepszym wytrychem dla wszystkich, którzy są na bakier z uprawianiem sportu. Jest kluczem, dzięki któremu można zbyć każde pytanie o aktywność fizyczną. Gorzej, jeśli ktoś będzie potrzebował szczegółów i opisu owej "rekreacji". Wtedy wyjścia są dwa. Można powiedzieć, że się biega (co nie musi być prawdą) lub jeździ na rowerze (co tym bardziej nie musi zgadzać się z rzeczywistością). Opcja druga jest o tyle bezpieczniejsza, że zamyka drogę do dociekania. W przypadku opcji nr. 1 pytania, zazwyczaj, mnożą się jak króliki w okresie godowym. I znów Facebook powiedział nam prawdę.
 
HISTORIA
Napoleon vs Wellington (12.654 do 891 LT)
Napoleon jest XVIII i XIX wiecznym odpowiednikiem Hitlera. Miał śmiały i umówmy się dosyć brutalny plan zawładnięcia światem, który do pewnego momentu realizował perfekcyjnie. Niestety potknął się w Hiszpanii i Rosji, co ostatecznie spowodowało, że umarł jako przegrany, samotny człowiek. Pozostała jednak legenda. Dla wielu użytkowników Facebooka, w tym dla mnie fascynująca. Natomiast Wellington zawsze wydawał się kimś obcym. Kimś z kim na pewno nie napiłbym się wódki. No chyba, że byłby to Wellington w wydaniu Stephena Fry'a z "Czarnej Żmiji". Wtedy byłoby to coś zupełnie innego.

Francisco Franco vs Antonio Salazar (4.135 do 514 LT)
Okrutni dyktatorzy, a różnica w popularności znaczna. Cóż, może Hiszpanie bardziej niż Portugalczycy hołdują zasadzie wypowiedzianej kiedyś przez Franklina Delano Roosvelta - "Może to był skur..., ale nasz skur..."

Piłsudski vs Dmowski (3.547 do 1.362 LT)
Dwaj wielcy mężowie opatrznościowi II RP, ale w ciemno można było obstawiać, że korespondencyjny pojedynek wygra ten mniej "zohydzony" przez historyków i dziennikarzy. A Piłsudski, pomimo jego oczywistych zasług, wcale taki przeźroczysty nie był...

I Wojna Światowa vs II Wojna Światowa (2.902 do 6.986 LT)
Żołnierze z pierwszej wojny siedzieli w okopach całymi dniami i szczytem ich możliwości bojowych był atak gazem musztardowym pod Ypres. Żołnierze z drugiej wojny byli mobilni na nieprawdopodobną skalę. Samoloty, czołgi, okręty podwodne, wyrzutnie rakiet, zrzuty spadochronowe, wreszcie bomba atomowa - oni to wszystko mieli obcykane. Na dodatek walki doczyły się praktycznie na wszystkich kontynentach ze sporym natężeniem. Dlatego też WW2 zawsze będzie wyżej umiejscowiona w hierarchii zwykłego śmiertelnika niż WW.

SZTUKA
Dawid vs Wenus z Milo (33 do 295 LT)
Użytkownicy Facebooka, podobnie jak ja, są estetami. Wynika z tego prosta zależność, że milej jest oglądać wydatny biust Wenus (nawet jeśli jest bez ręki) niż pomarszczonego wacka Dawida (nawet jeśli w przeciwieństwie do Wenus nie ma żadnych innych uszczerbków).
 
Rembrandt vs Vermeer (16.671 do 5.447 LT)
W tym przypadku całą sprawę przesądziło nazwisko. Myślę, że gdyby zapytać 100 przypadkowo spotkanych osób o nazwisko jakiegokolwiek holenderskiego malarza przynajmniej 50 wskazałoby na Van Gogha i Rembrandta. Vermeera mogłaby wskazać niewielka grupa ankietowanych. Przede wszystkim dlatego, że tworzył wcześniej i tym samym był mniej znanym przedstawicielem holenderskiego malarstwa. Oczywiście nie oznacza to, że równocześnie był w jakiś sposób gorszy niż słynniejsi następcy. Najlepiej świadczą o tym takie obrazy jak "Mleczarka" czy "Dziewczyna z perłą".  

Ekspresjonizm vs Impresjonizm (6.105 vs 18.321 LT)
(Tu miała być opinia znanego krytyka sztuki, ale nie odpisał na mojego maila. Świnia...)

Kubizm vs Popart (4.396 do 19.053 LT)
Wielbicielem sztuki nie jestem i nawet do takiego miana nie kandyduje. Ale zgadzam się z wyrokiem Facebookowiczów. Popart, w przeciwieństwie do Kubizmu, jest przejrzysty i generalnie ma jakąś myśl przewodnią. Kubizm to wolna amerykana zawarta w kształcie kostki. I przynajmniej dla mnie, nic więcej.

FILM
Batman vs Joker (1.870.549 do 1.534.414 LT)
Zło jest intrygujące, ale to dobro zawsze zwycięża. Nawet, jeśli akcja rozgrywa się Gotham City.

Grease vs Saturday Night Fever (4.517.129 do 115.657 LT)
John Travolta stworzył niezapomniane kreacje w obu filmach, ale tylko w jednym z nich partnerowała mu Olivia Newton-John. Kobieta, która była marzeniem każdego amerykańskiego nastolatka na przełomie lat 70-tych i 80-tych. Szczególnie ze względu na słynną scenę z niemożliwie obcisłymi leginsami na jej jędrnej pupie. Główna rola kobieca w "SNF" była obsadzona zdecydowanie gorzej i nawet muzyka Bee Gees niewiele filmowi pomogła. Również w notowaniach na Fejsiku.

Al Pacino vs Robert de Niro (2.437.261 do 1.439.843 LT)
Obaj panowie grali u Francisa Forda Coppolii w trylogii "Ojciec Chrzestny". Ale to Pacino grał we wszystkich trzech częściach, a w ostatniej z nich potrafił nawet fantastycznie zagrać atak cukrzycy. Przy okazji, gdyby porównać filmografię obu aktorów i ich współczesne perypetie, ta milionowa przewaga Pacino jest zupełnie zrozumiała i wytłumaczalna. 

Brad Pitt vs Angelina Jolie (45.373 do 921.301 LT)
"Brangelina" mocno trzyma się na czołówkach plotkarskich magazynów i portali, ale z dwójki małżonków użytkownicy Facebooka wyżej cenią Mrs Jolie. Co za tym przemawia ? Na pewno fakt, że córka Jona Voighta ma w swojej kolekcji Oskara za "Przerwaną lekcje muzyki". Brad do tej pory musiał się zadowolić jedynie dwoma nominacjami. Dla mnie oboje są znaczącymi postaciami kina amerykańskiego i bardzo cenię ich za zdrowe podejście do życia. Kochają się, mają sporą gromadkę dzieci, angażują się w akcje charytatywne i co najważniejsze nie wpadli w jakieś absurdalne historie typu scjentologia. Kurczę, chyba ich "polubię" w najbliższym czasie.

KSIĄŻKA
Ian Fleming vs Alistair McLean (25.664 do 17.045 LT)
Na podstawie książek Iana Fleminga z Jamesem Bondem w roli głównej powstały aż 22 filmy. Z kolei Allistair MacLean może pochwalić się tylko, albo aż, 18 produkcjami filmowymi opartymi na swojej twórczości. Wniosek ? Obaj Panowie byli świetni w swoim fachu i znali potrzeby rynku. Jednak tylko jeden mógł zgarnąć palmę pierwszeństwa. Oczywiście ten, który wykreował Bonda. Jamesa Bonda.

Adam Mickiewicz vs Juliusz Słowacki (5.648 do 1.607 LT)
Mój nauczyciel historii z gimnazjum na pewno podsumowałby wynik zdaniem - "Większy sekciarz pokonał mniejszego sekciarza". Osobiście na lekcjach polskiego przy omawianiu dzieł obu wieszczów zazwyczaj miałem ciekawsze rzeczy do robienia niż zastanawianie się, który był bardziej wybitny. Dlatego ten punkt nadobnie przemilczę.

Kucharska vs Telefoniczna (206.383 do 7.685 LT)
W ogóle na początek pytanie - Kto teraz korzysta z książki telefonicznej ? Poza wyjątkowymi przypadkami (np. poszukiwaniu na "żółtych stronach" najbliższego preparatora zwierząt, albo innego lokalnego specjalisty w wąsko zakrojonej specjalności) praktycznie nikt. Za to książki kucharskie powoli wracają na szczyty popularności. Najczęściej w postaci gazetowych dodatków czy internetowych portali, ale fakt jest faktem. A tak z ciekawości - Pamięta ktoś jeszcze taką ogromną cegłę, kilkusetstronicową zatytułowaną "Kuchnia Polska" ? Ach, to było coś...

Biblia vs Koran (9.321.142 do 400.050 LT)
I jak tu nie mówić, że katolicy to największa mafia na świecie. Na całym świecie jest to ponad miliard ludzi, a samą świętą księgę lubi na FB ponad 9 milionów osób. Absolutnie niesamowita sprawa...

...jak zresztą cała ta zabawa z tworzeniem lajkowej porównywarki.

P.ES : Coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że wyglądam na człowieka czytającego książki. Albo wszystko przez te przeklęte okulary. W końcu jak inaczej tłumaczyć fakt, że zawsze (autentycznie !) kiedy przechodzę koło taniej księgarni, panie z lizako-drogowskazami "zapraszają mnie do księgarni" ?

P.ES 2: Sprawa się trochę przedawniła, ale moja próżność i tak domaga się ujawnienia pewnej sprawy. Otóż, tadam tadam, jestem w pewien sposób odkrywcą talentu niejakiego Sylwestra Patejuka. Napastnik Podbeskidzia zaistniał w mediach po tym jak w ekwilibrystyczny sposób strzelił bramkę samej Legii Warszawa. Stało się to we wrześniu. Ja natomiast zobaczyłem w tym chłopaku potencjał już w kwietniu 2009 roku i przyznałem mu za jego występ w meczu z Okocimskim Brzesko najwyższą notę z wszystkich grających. Poniżej dowody rzeczowe...

P.ES 3: Kolejny raz w swoim życiu platonicznie się zakochałem. Tym razem w Kasi Nowickiej, lepiej znanej pod pseudonimem Novika. Piękna kobieta, a żeby tego było mało świetnie śpiewa i bije od niej naturalność. A przynajmniej takie odniosłem wrażenie stojąc kilka metrów od sceny podczas jej koncertu.  

  

Rysiek Rynkowski  śpiewał, że "życie jest nowelą". Bzdura ! Jeśli już, to życie jest serialem. Długim, zawiłym, pełnym momentów ekscytacji i jednocześnie nieznośnej monotonii. Lata dzielą życie na sezony. Miesiące - na odcinki, zaś dni można przyrównać do poszczególnych epizodów. Z nowelą, która z definicji jest krótkim utworem, życie ma niewiele wspólnego.

Skoro życie jest serialem (co ustaliłem, a Wy macie wybór czy chcecie się z tym zgodzić, czy też nie), to warto byłoby się zastanowić, jaki gatunek najlepiej je reprezentuje. Sam skłaniałbym się ku sitcomowi. Stała scenografia, rzadko zmieniająca się obsada i najważniejsze - interakcja między bohaterami oparta na rywalizacji o to, kto komu ukradnie show. Czyż nie brzmi to znajomo ? Czyż nie jest tak, że dzień po dniu uczestniczymy w powtarzalnej komedii sytuacyjnej, gdzie jeden odcinek od drugiego różnią tylko detale ?

W trakcie dobiegających właśnie końca wakacji sięgnąłem po zbierający znakomite recenzje i cieszący się niesłabnącą popularnością od kilku lat serial "Dwóch i pół". Typowy sitcom, którego autorami są Chuck Lorre i Lee Aronsohn odpowiedzialni za sukces takich produkcji, jak "Dharma i Greg", "Roseanne" czy "The Big Bang Theory". Uznani twórcy odnieśli sukces, gdyż zagrali dobrze znanymi kartami. Zebrali utalentowaną obsadę, a rolę "wisienki na torcie" powierzyli absolutnej, choć w chwili startu serialu nieco przygasłej gwieździe - Charliemu Sheenowi.

"Dwóch i pół" to opowieść, a jakże, o dwóch braciach. Zupełnie różnych osobowościowo, którzy pod wpływem niespodziewanych zdarzeń muszą zamieszkać pod jednym dachem. Alan (Jon Cryer) jest rozwiedzionym, nieco fajtłapowatym mężczyzną, zawsze skorym do manipulacji ze strony kobiet. Charlie (w tej roli Sheen) jest jego zupełnym przeciwieństwem. Kawaler i hedonista żyjący pełnią życia, na co pozwala mu wysoka gaża inkasowana za tworzenie dżingli muzycznych do telewizyjnych reklam i kreskówek dla dzieci. Pije, uprawia hazard i z regularną częstotliwością wymienia partnerki seksualne (często również za pomocą pieniędzy). Tytułową "połówką" i dodatkiem do duetu braci jest Jake, syn Alana (Angus T. Jones) spędzający czas z ojcem i wujkiem podczas weekendów. W trakcie kolejnych sezonów obserwujemy proces jego dojrzewania, które wcale nie jest łatwe i stawia przed wyborem męskiego wzorca. Kochający tata-nieudacznik czy nieodpowiedzialny, choć prowadzący przyjemne życie wujek. W tle tej z pozoru prostej historii znajdują się barwne postacie drugoplanowe - wredna była żona Alana, zaaferowana własnymi sprawami matka braci, sympatyczna sąsiadka-prześladowczyni psychicznie zakochana w Charliem i Berta, bezkompromisowa gosposia.

Przez serial przetoczyło się wielu znakomitych aktorów (gościnnie nawet sam Sean Penn !), jednak nikt nie mógł skraść show Sheenowi. Jeden z ulubionych aktorów Olivera Stone'a, nie tyle grał Charliego Harpera, co stał się nim. Wielką sztuką to nie było, gdyż Sheen na tyle dobrze zna życie lekkoducha, że mógł spokojnie pomagać scenarzystom przy pracy nad kolejnymi odcinkami. Wszystko, a może nawet więcej, co znalazło się w serialowym życiu Charliego Harpera, Sheen przerobił osobiście. Związki z gwiazdkami porno - proszę bardzo. Korzystanie z usług prostytutek - nie ma problemu. Imprezy z morzem alkoholu - ależ oczywiście. Przy okazji miał spore problemy z narkotykami, a w 2009 roku sąd skazał go za przemoc domową wobec żony.

Należę do wielkich fanów talentu aktorskiego Sheena i serce mi się kraja, że prywatnie to taki pojeb. Po rolach w "Plutonie" czy "Wall Street" mógł zawojować Hollywood i otrzymywać najważniejsze nagrody przemysłu filmowego. Zamiast tego wybrał pieniądze i łatwiejszą fuchę w kinie klasy B. Kiedy wrócił na szczyt, właśnie za sprawą "Dwóch i pół", pokpił sprawę po raz kolejny. W trakcie trwania ósmego sezonu prezentował się tak źle pod względem fizycznym (ze względu na nawrót skłonności do "wąchania" i innych niezdrowych nawyków- sami zresztą możecie to ocenić), że Warner Bros. i twórcy serialu zerwali z nim współpracę. Sheen się wściekł, bo nagle stracił kupę łatwej kasy (niebagatelne 1,8 miliona zielonych za odcinek). Niewybrednie zwymyślał Lorre'a i Aronsohna, a także - nie wiedzieć czemu - kolegę z serialu, Jona Cryera. To pogorszyło sprawę i utwierdziło wszystkich, że wyrzucenie Sheena było dobrą decyzją dla serialu i samego, kompletnie zagubionego, nie radzącego sobie z uzależnieniami aktora.

Kilkanaście dni temu, stacja CBS wyemitowała pierwszy odcinek nowego sezonu "Dwóch i pół", już bez Sheena. Epizod był przeciętny, a na dodatek chaotyczny. Jedynym naprawdę zabawnym wyjątkiem był biegający nago nowy członek obsady, Ashton Kutcher. Nie wróżę mu jednak sukcesu. Nawet golizna Kutchera nie uratuje serialu, jeśli będzie w nim brakować dobrych gagów. A co z Sheenem ? Cóż znów (podobno) jest czysty, obie "boginie" (aktorka porno Bree Olsen i graficzka Natalie Kenly) odeszły z jego willi, zaczął normalnie wyglądać i najważniejsze - wraca do pracy. Oby na dłużej i z sukcesami na miarę jego talentu.

Charlie Sheenie, pozostań Charliem Harperem tylko w naszych wspomnieniach ! Może dzięki temu dostaniesz przed swoją, raczej pewną, przedwczesną śmiercią prawdziwą rolę życia.

P.ES : Historia zatoczyła koło. Dokładnie o tej samej porze rok temu napisałem notkę dotyczącą amerykańskich seriali.

P.ES 2 : UWAGA ! PROROKUJE ! Za 3-4 lata podstawowym stoperem reprezentacji Polski w piłce nożnej będzie... Jarosław Fojut ze Śląska Wrocław. Oglądałem wczoraj z bliska jego grę i zrobił na mnie znakomite wrażenie. Zdecydowany, szybki, dobrze grający głową, posiadający odpowiednie warunki fizyczne. Jeśli będą omijać go kontuzje i Lenczyk da mu możliwość regularnej gry możemy doczekać się stopera europejskiej klasy.

P.ES 3 : Czy jest mi ktoś w stanie wytłumaczyć, dlaczego zawsze w trakcie kampanii wyborczej w Polsce zawsze musi być taka "ruchawka" ? Nawet rykoszetem dostało się Nergalowi, który owszem swoje ma za uszami, ale przecież w tym śmiesznym "The Voice of Poland" jest tylko drobnym cwaniaczkiem, który myśli, że zna się na śpiewaniu. Co to komu przeszkadza ?