To już prawie koniec. Jeszcze kilka godzin i nadejdzie czas powrotu do stolicy wschodniej strony. Tydzień ferii miał być pracowity i zakończyć się powstaniem kolejnej porcji "wypocin" do pracy licencjackiej, ale znów rzeczywistość była nieubłagana. Za wyjątkiem kolejnego bezcelowego posegregowania materiałów o Grzegorzu Lacie i najbardziej znienawidzonym związku sportowym w Polsce, nie zrobiłem nic. Choć właściwie niezupełnie. W końcu założyłem tego bloga, a poza tym skończyłem czytać "Świat według Clarksona" i rozpocząłem lekturę "Dział Navarony (wydanie z 1977 roku zakupione za bagatela 8 zł). Zdarzyło się jeszcze kilka innych rzeczy. O tym jednak poniżej.

XXI Zimowe Igrzyska Olimpijskie uważam za otwarte. Po wypowiedzeniu tych słów oficjalnie rozpoczęła się jedna z dwóch najważniejszych imprez sportowych bieżącego roku. Ceremonia otwarcia trzecich w historii kanadyjskich igrzysk mnie osobiście nie zachwyciła. Owszem było dynamicznie i momentami nieszablonowo, tylko zabrakło w tym ducha. Czemu nie było choćby krótkiego odwołania do historii powstania hokeja na lodzie. Dlaczego bardziej nie skupiono się na uwypukleniu wielokulturowości społeczeństwa Kanady i równocześnie jego nowoczesności ? Za to bardzo ucieszyłem, kiedy zobaczyłem, że znicz olimpijski zapali Wayne Gretzky. Ok, znicz zapalały trzy osoby, jednak bez wątpienia wśród nich najważniejszy był "The Great One" . Człowiek, który w swojej karierze na taflach NHL zaliczył aż 2857 punktów do klasyfikacji, nomen omen, kanadyjskiej (894 bramki +1963 asysty w 1487 meczach). Osobiście marzyłem i przewidywałem, że Gretzky odpali znicz razem z Sidneyem Crosby, nową wielką gwiazdą drużyny "Klonowego Liścia", który w wieku zaledwie 23 lat ma na koncie zdobycie Pucharu Stanleya z Pittsburgh Penguins. No cóż, nie można mieć wszystkiego.

Wracając jeszcze na chwilę do ceremonii otwarcia, to zazwyczaj po jej zakończeniu najczęściej dyskutowany jest wygląd strojów poszczególnych reprezentacji. W przypadku Zimowych Igrzysk Olimpijski nie ma zbyt dużej różnorodności (dresy, dresy, czasem płaszcze), za to panuję bogata kolorystyka. Niemiecka reprezentacja jednak wybitnie z nią przesadziła. Sportsmenki z zza naszej zachodniej granicy były ubrane w kurtki koloru świński róż, zaś panowie nosili te same kurtki, tyle że w odcieniu bladego błękitu. Wyglądało to okropnie i w moich oczach był to najgorszy strój ze wszystkich ekip. Natomiast zdecydowanie najlepiej zaprezentowali się inni nasi sąsiedzi - Słowacy. Ubrani w długie białe kurtki i grube, plecione granatowe szale pozytywnie wybijali się ponad dresowe koalicje.

Wreszcie obejrzałem w całości film fabularny. W sesji zazwyczaj brakowało na to czasu, dlatego dopiero teraz nadarzyła się okazja do celebracji sztuki X muzy. Obejrzałem "Drogę do szczęścia" Sama Mendesa i nie zawiodłem się. Film opowiada z pozoru prostą historię małżeństwa żyjącego na przedmieściach Connecticut. Ona (Kate Winslet) jest typową gospodynią domową dbającą o dom i dzieci. On (Leo Di Caprio) pracuję w firmie pomagającej przy sprzedaży maszyn przemysłowych. Należy dodać, że przy okazji całkowicie jej nienawidzi. Z kolei jego żona coraz gorzej czuję się w roli "kury domowej" i pragnie wrócić do czasów ich wspólnego szczęścia, kiedy snuli dalekosiężne plany i chcieli wieść idealne życie. I na tym powinienem zakończyć, żeby nie zepsuć wam frajdy z oglądania. To bardzo dobry film traktujący rozmijaniu się ideałów i rzeczywistości, o skrajności uczuć, a jednocześnie dogłębne studium instytucji małżeństwa. 8/10

Za namową swojego dobrego przyjaciela założyłem konto w serwisie last.fm. Początkowo nawet mi się to podobało. Po prostu słucham muzyki, a następnie mogę sprawdzić ile i czego słuchałem oraz czego i jak długo słuchali moi znajomi. Ale po ok. 24 godzinach przyszła refleksja, że jest to nic innego jak szpiegowanie. I tak sobie pomyślałem, czy za kilka lat nie dojdzie do sytuacji, że powstanie serwis, w którym będzie rejestrować wszystkie zjedzone przez nas posiłki lub założone ubrania. Brr, trochę to przerażające.

P.S : Mamy pierwszy medal na ZIO. I teraz strumień medali musi popłynąć rwącym nurtem. Przynajmniej tak wynika z "pompki", którą uprawiają dziennikarze TVP .

P.S 2 : Za oknem na moim podwórku leży pół metra świeżego śniegu. I jak tu się nie irytować ...